II OSK 1004/21

II OSK 1004/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-01-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-05-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński
Piotr Broda /sprawozdawca/
Robert Sawuła /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 896/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-12-18
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 5 ust. 1 pkt 6, art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1065
§ 210, § 14 ust. 3,
Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 32 ust. 1 i ust. 2, art. 64 ust. 1 i ust. 2,
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Robert Sawuła, Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA (del.) Piotr Broda (spr.), Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski, po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 896/20 w sprawie ze skargi A.P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 3 marca 2020 r. nr 164/OPON/2020 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek I.A. i W.A. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 896/20, oddalił skargę A.P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 3 marca 2020 r. nr 164/OPON/2020 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu 27 września 2018 r. do Starosty [...] (dalej: Starosta) wpłynął wniosek I. i W. A. (inwestorzy) o pozwolenie na budowę dwóch budynków inwentarskich (chlewni), budynku gospodarczo-magazynowego, 2 silosów paszowych i zbiornika na gnojownicę na działce nr ew. [...]., obręb [...].jednostka ewidencyjna [...]..
Starosta decyzją nr 491/2018 z dnia 5 listopada 2018 r., nr 491/2018 zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę na realizację ww. inwestycji.
W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez A.P. odwołania Wojewoda Mazowiecki decyzją nr 91/OPON/2019 z 30 stycznia 2019 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Od powyższego rozstrzygnięcia sprzeciw wnieśli inwestorzy, którym wyrokiem Wojewódkziego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 780/19 został uwzględniony – Sąd uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego.
Organ II instancji w wyniku ponownego rozpoznania odwołania strony decyzją z 3 marca 2020 r. nr 164/OPON/2020 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda Mazowiecki wskazał, iż postępowanie dowodowe uzupełniające podjęte po wydaniu wyroku Sądu wojewódzkiego dotyczyło m.in., doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 210, § 235 i § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065) dalej: r.w.t., oraz § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 tego rozporządzenia, w odniesieniu do konstrukcji ścian przedmiotowej inwestycji. Obejmowało ono również doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z decyzją Wójta Gminy [...]. (dalej: Wójt) o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko z 4 lipca 2014 r., znak: RRGKB.6220.15.2013.2014 przeniesioną na rzecz W.A. decyzją Wójta z 14 grudnia 2015 r., znak: RRGKB.6220.15.2013.2014.2015, i decyzją ww. organu z 11 maja 2017 r., znak: RRGKB.6730.50.2016, ustalającą warunki zabudowy dla terenu obejmującego część działki nr [...] w obrębie [...]., gm. [...].Organ II instancji wyjaśnił, iż po dokonaniu kolejnych uzupełnień projektu inwestorzy wypełnili wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) dalej: p.b. Inwestorzy przedłożyli również prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz ostateczną decyzję Wójta ustalającą warunki zabudowy dla terenu objętego inwestycją, z którą to decyzją projektowane przedsięwzięcie jest zgodne. Następnie Wojewoda Mazowiecki wskazał, że w projekcie budowlanym znajduje się decyzja Wójta z 4 lipca 2014 r. ustalająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko polegającego na: "Budowie dwóch chlewni do chowu tuczników o obsadzie 2x1000 sztuk na działce nr ew. [...] w miejscowości P., gmina [...].". W ocenie organu II instancji projekt budowlany jest zgodny z ww. decyzją środowiskową. Wojewoda Mazowiecki stwierdził także, że przedłożony projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno - budowlanymi, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowe z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 1014 r. poz. 81). Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z przepisami prawa w zakresie rozwiązań architektonicznych i konstrukcyjnych odpowiada projektant, co potwierdza w swoim oświadczeniu.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego, iż projektowana inwestycja jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy z uwagi na fakt, że dotyczy ona dwóch budynków inwentarskich (chlewni) oraz budynku gospodarczo – magazynowego, natomiast w projekcie budowlanym przedstawiony jest jeden budynek. Wojewoda Mazowiecki wskazał, że na podstawie załączonego do wniosku projektu budowlanego należy stwierdzić, że przedstawia on trzy samodzielne konstrukcyjnie budynki, zlokalizowane względem siebie szeregowo, które dzieli dylatacja oraz ściana oddzielenia przeciwpożarowego REI60. Organ II instancji zauważył jednocześnie, że w decyzji o warunkach zabudowy nie wskazano dokładnej lokalizacji względem siebie projektowanych budynków natomiast w pkt 3.1 ustalono, iż mają być one zlokalizowane w poszanowaniu nieprzekraczalnej linii zabudowy. Wobec powyższego inwestycja jest zgodna z ostateczną decyzja Wójta z 11 maja 2017 r. ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się zaś do argumentu odwołującego się, że inwestycja zabierze mu dostęp do światła, świeżego powierza i będzie powodowała nadmierny hałas, który zakłóci jego mir domowy, a przyszła emisja spalin spowoduje różnego rodzaju alergie oraz może doprowadzić do uszkodzenia układu oddechowego, organ odwoławczy zauważył, że skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów na potwierdzenie powyższych stwierdzeń. Za bezzasadny Wojewoda Mazowiecki uznał także zarzut dotyczący naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.) dalej: u.p.z.p., w zakresie niezachowania kontynuacji formy, funkcji architektonicznej i gabarytów zabudowy podczas wydawania decyzji o warunkach zabudowy.
Skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego wywiódł A.P. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej i o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnił, iż przepis art. 33 p.b. określa wymagania, jakim ma odpowiadać wniosek o wydanie pozwolenia budowlanego i co do takiego wniosku należy załączyć. Następnie przytoczył treść art. 35 p.b. wskazując, iż w wymienionych przepisach określono zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Do kompetencji tego organu należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu oraz wymaganiami ochrony środowiska. obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega natomiast sprawdzeniu pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Na tym etapie postępowania następuje również określenie obszaru oddziaływania obiektu, niezbędne do prawidłowego ustalenia stron postępowania. Co istotne, przepis art. 35 ust. 4 p.b. jednoznacznie wskazuje, iż organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli inwestor spełni wszystkie wymagania.
Sad wojewódzki zwrócił uwagę, iż Wojewoda Mazowiecki orzekając ponownie w sprawie prawidłowo przenalizował przedstawione przez inwestorów dokumenty i zasadnie przyjął, że są one kompletne i umożliwiają wydanie pozytywnego dla wnoszących rozstrzygnięcia. Za własną Sąd przyjął analizę poczynioną przez organ II instancji w zakresie zgodności projektu budowlanego z decyzją Wójta o warunkach zabudowy. Sąd I instancji dostrzegł także, że projekt budowlany obejmuje dwa budynki inwentarskie do chowu tuczników oraz budynek gospodarczo- magazynowy związany z produkcją rolną, przeznaczony na część magazynową i część techniczno-socjalną, co w żaden sposób nie jest sprzeczne z decyzją Wójta. Oceniając projekt budowlany Sąd wojewódzki uznał, iż nie można zgodzić się ze skarżącym, że dotyczył on jednego budynku składającego się z trzech części.
Dalej Sąd wojewódzki wyjaśnił, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ostateczną i prawomocną decyzją Wójta o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia. W ocenie Sądu rację ma także organ odwoławczy stwierdzając, że projekt zagospodarowania i terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a sam projekt jest kompletny i został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia.
Reasumując Sąd wojewódzki podniósł, iż ustalenia i oceny organów w niniejszej sprawie wskazują na kompletność i zgodność z przepisami wniosku inwestorów o pozwolenie na budowę są prawidłowe, nadto znalazły wyraz przede wszystkim w szczegółowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającej wymogi z art. 107 § 3 k.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący zaskarżając ten wyrok w całości i zarzucając naruszenie:
I. przepisów prawa materialnego, tj.:
1) art. 35 ust. 1 pkt 1 p. b. poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę mimo iż przedłożony w sprawie projekt budowlany nie jest zgodny z treścią decyzji Wójta z dnia 11 maja 2017 r. o warunkach zabudowy z uwagi na fakt, iż: a) w rzeczywistości projekt budowlany dotyczy budowy jednego budynku składającego się z trzech części oddzielonych ścianami przeciwpożarowymi, b) wszystkie projektowane części budynku (również część nazywana budynkiem gospodarczo - magazynowym) mają być przeznaczone na tucz zwierząt, o czym świadczy chociażby fakt, że podłoże w części nazywanej w projekcie budynkiem gospodarczo - magazynowym ma być wykonane z ruszt betonowych;
2) § 210 r.w.t. poprzez jego nieprawidłową interpretację polegającą na przyjęciu, że oddzielenie poszczególnych części budynku ścianami przeciwpożarowymi automatycznie sprawia, że projektowane pomieszczenia tworzą oddzielne budynki;
3) art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę mimo iż przedłożony w sprawie projekt budowlany nie jest zgodny z treścią decyzji Wójta z 4 lipca 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z uwagi na fakt, iż: a) projekt budowlany nie zawiera projektu szczelnych zbiorników podrusztowych ani żadnych innych informacji na temat tych zbiorników - ich rodzaju, usytuowaniu w budynku, połączenia między chlewnią nr 1 i chlewnią nr 2, połączenia ze zbiornikiem gnojowym (niezgodność z pkt 2.13 oraz 3.5 decyzji środowiskowej) b) projekt budowlany nie zawiera informacji o rodzaju i parametrach wentylatorów, niespełnienia również warunku minimalnej wysokości emitorów (niezgodność z pkt. 3.2 decyzji środowiskowej), c) projekt budowlany nie zawiera informacji o miejscu składowania odpadów niebezpiecznych, które powinny być magazynowane w zamkniętych, szczelnych i oznakowanych pojemnikach odpornych na działanie składników umieszczonych w nich odpadów, zlokalizowanych w wyznaczonym, ogrodzonym, zadaszonym miejscu utwardzonym podłożu, zabezpieczonym przed wpływem warunków atmosferycznych (niezgodność z pkt 2.8 decyzji środowiskowej), d) projekt budowlany oraz inne załączone dowody nie potwierdzają możliwości zagospodarowania gnojowicą na gruntach własnych Inwestorów (niezgodność z pkt. 2.13 decyzji środowiskowej),
4) art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (obecnie: art. 105a ust. 6 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne) poprzez jego niezastosowanie i nie ustalenie posiadanego przez Inwestora areału gruntów rolnych, na których może być zagospodarowana gnojowica;
5) art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b. w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę mimo nieprzedłożenia przez inwestora decyzji powiatowego lekarza weterynarii zatwierdzającej projekt technologiczny zakładu;
6) § 14 ust. 3 r.w.t. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy zgodnie z tym przepisem utwardzone dojścia i dojazdy do budynków winny mieć szerokość nie mniejszą niż 4,5 m. Załączony do akt projekt budowlany nie spełnia tego wymogu;
7) § 24 Rozporządzenie Ministra Rolnictwa I Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej - poprzez jego niezastosowanie i nie ustalenie czy wielkość projektowanej chlewni może pomieścić obsadę zwierząt wskazaną przez inwestora w projekcie budowlanym;
8) art. 5 ust. 1 pkt 6 p.b. w zw. z art. 64 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji poprzez nierówne traktowanie stron postępowania przejawiające się w przedłożeniu interesu inwestora nad interesem właściciela nieruchomości sąsiedniej;
II. przepisów postępowania tj.:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej: p.p.s.a. w zw. z art. 88 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś, poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo iż organy nie zastosowały art. 88 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś., mimo iż we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach polegające na zmianie lokalizacji inwestycji oraz maksymalnej możliwej obsady jednego budynku (z 1000 szt. do 1335 szt);
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo iż organy nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co przejawiało się w pominięciu okoliczności iż: podłoże budynku gospodarczo - magazynowego ma być wykonane z ruszt betonowych, które stanowią podłoże do hodowli świń, co oznacza, że inwestor niewątpliwie planuje hodowlę tuczników w przedmiotowym budynku, a więc budynek nie będzie pełnił funkcji gospodarczo – magazynowej;
3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo iż organy nie podejmowały czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przede wszystkim poprzez: a) nieustalenie areału gruntów inwestora, prowadzonej przez Inwestorów hodowli, uzyskanych przez inwestorów pozwoleń na budowę budynków inwentarskich, których eksploatacja wiąże się z wytwarzaniem gnojowicy, co pozwalałoby na ustalenie czy spełniają one wymogi określone w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu, b) brak ustalenia maksymalnej możliwej obsady chlewni, w tym w szczególności nie wzięcie pod uwagę powierzchni izolatek, c) brak ustalenia maksymalnej wagi jaką mają osiągać tuczniki w trakcie tuczu, co pozwalałoby na ustalenie czy planowana inwestycja odpowiada warunkom określonym w § 24 Ministra Rolnictwa I Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej, a zatem czy inwestycja nie powoduje zagrożenia dla życia i zdrowia zwierząt, d) brak ustalenia gdzie i w jaki sposób inwestor planuje składować odpady niebezpieczne;
4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo iż organy nie podejmowały czynności niezbędnych do ustalenia zacienienia działki sąsiedniej należącej do skarżącego (działki nr [...].), w tym w szczególności nie wezwały inwestora do przedłożenia analizy zacienienia działki sąsiedniej.
Mając powyższe na względzie, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, wnosząc jednocześnie o przeprowadzenie w sprawie rozprawy.
Inwestorzy w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnieśli o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postepowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Odnosząc się do zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia przepisów postępowania należy podkreślić, że zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 k.p.a., skonkretyzowana w art. 77 § 1 k.p.a. wskazuje, iż organy administracji publicznej mają obowiązek podjąć wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zobowiązane są także w sposób wyczerpujący nie tylko zebrać, ale i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jak wynika z utrwalonego w orzecznictwie poglądu, "działania podejmowane w ramach wskazanych wyżej obowiązków mają na celu dokonanie ustaleń, pozwalających na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Oznacza to, że to normy prawa materialnego wskazują, jakie fakty mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wyznaczają tym samym zakres postępowania dowodowego i zakres ustaleń faktycznych koniecznych dla załatwienia sprawy." (por. wyrok NSA z 7 lipca 2015 r. II GSK 1449/14). W rozpoznawanej sprawie zakres koniecznych do ustalenia faktów określa art. 35 ust. 1 pkt 1-4 p.b., który wskazuje jakich niezbędnych czynności oraz sprawdzeń winien dokonać organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Przeprowadzona w tych ramach przez Sąd wojewódzki kontrola postępowania administracyjnego jest prawidłowa.
Należy także zauważyć, że wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego w istocie odnoszą się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, stąd zasadnym będzie w szczególności odniesienie się do tych właśnie zarzutów.
Chybiony jest zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z § 210 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...), wskazujący na niezgodność wydanej decyzji z treścią decyzji o warunkach zabudowy. Sprzeczności w tym zakresie skarżący kasacyjnie upatruje w przyjęciu, że zaskarżona decyzja udziela pozwolenia na budowę trzech budynków, podczas gdy w jego ocenie obiekt ten stanowi jeden budynek. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie przedłożony przez inwestora i zatwierdzony przez organ projekt budowlany przewiduje budowę trzech odrębnych konstrukcyjnie budynków w zabudowie szeregowej, z których każdy z budynków oddziela przerwa dylatacyjna oraz ściana oddzielenia pożarowego od fundamentu aż ponad lico pokrycia dachu, z których to budynków dwa zostały przeznaczone na hodowlę zwierząt a jeden stanowi budynek gospodarczo-magazynowy. Prawidłowo przy tym Sąd wojewódzki dokonał wykładni § 210 rozporządzenia wskazując, że to czy poszczególne budynki stanowią samodzielną całość wynika z analizy projektu budowlanego i przyjętych w nim rozwiązań technicznych, a § 210 rozporządzenia stanowi jedynie dodatkowy argument na potwierdzenie tej tezy.
Brak jest również podstaw do przyjęcia zasadności zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który jest niezgodny z decyzją środowiskową. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej projekt budowlany jest kompletny zawiera zarówno w części opisowej jak i rysunkowej wszystkie wskazane w zarzucie elementy między innymi takie jak: zbiorniki na gnojowicę, wentylatory, miejsce składowania odpadów niebezpiecznych (projekt zagospodarowania terenu). Projekt zawiera również rozwiązania w zakresie zagospodarowania gnojowicy. Przy czym przyjęte w projekcie rozwiązania korespondują ze stanowiskiem wynikającym z treści decyzji środowiskowej i nie sposób przyjąć, że są z nią sprzeczne.
W sprawie nie miało również miejsca naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu. Powołana ustawa nakłada konkretne obowiązki na inwestora, ale to nie znaczy, że mają one podlegać ocenie przez organ architektoniczno-budowlany, zwłaszcza, że nie wynika to z przepisu art. 35 ust. 1 p.b. regulującego zakres oceny organu przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak spełnienia warunków z art. 18 ust. 1 i ust. 2 ustawy o nawozach i nawożeniu może skutkować ewentualnymi sankcjami nakładanymi na inwestora na podstawie przepisów tej ustawy, ale nie stanowi podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Wymagania wynikające z art. 18 ust. 1 i 2 ustawy o nawozach i nawożeniu nie stanowią również przedmiotu rozstrzygnięcia w decyzji środowiskowej (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2020 r. sygn. akt II OSK 1829/20, LEX nr 3086094), która określa środowiskowe uwarunkowania niezbędne do spełnienia przez projektowaną inwestycję i tylko w zakresie zgodności z decyzją środowiskową podlega ocenie organu architektoniczno-budowlanego.
Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b. w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego. Z treści art. 19 ust. 1 wynika, iż podmioty zamierzające prowadzić działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego przed uzyskaniem pozwolenia na budowę zakładu są obowiązane: sporządzić projekt technologiczny zakładu i przesłać go wraz z wnioskiem o zatwierdzenie tego projektu powiatowemu lekarzowi weterynarii właściwemu ze względu na planowane miejsce prowadzenia tej działalności (pkt 1), powiadomić pisemnie powiatowego lekarza weterynarii, o którym mowa w pkt 1, o zakresie i wielkości produkcji oraz rodzaju produktów pochodzenia zwierzęcego, które mają być produkowane w tym zakładzie (pkt 2). W przepisie tym jest zatem mowa o "produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego". Przepis art. 5 pkt 2 omawianej ustawy wskazuje, iż pod pojęciem "produktów pochodzenia zwierzęcego" należy rozumieć produkty pochodzenia zwierzęcego określone w rozporządzeniu nr 853/2004 w załączniku I w ust. 8.1; Zaś w tym ostatnim akcie wskazuje się, że "produkty pochodzenia zwierzęcego" oznaczają: żywność pochodzenia zwierzęcego, w tym miód i krew, żywe małże, żywe szkarłupnie, żywe osłonice i żywe ślimaki morskie przeznaczone do spożycia przez ludzi oraz inne zwierzęta przeznaczone do przygotowania w celu dostarczenia ich w żywej postaci konsumentowi końcowemu (załącznik I rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego chów trzody chlewnej nie mieści się ww. definicji, a zatem wymogi art. 19 ust. 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego nie dotyczą podmiotu zamierzającego prowadzić działalność w zakresie chowu trzody chlewnej (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2019 r. sygn. akt II OSK 365/19, LEX nr 2783614).
Nie znajduje uzasadnienia także zarzut naruszenia § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. Zdaniem skarżącego kasacyjnie zaprojektowana droga dojazdowa nie spełnia wymogów tego przepisu. Należy zauważyć, że kwestię szerokości dojazdów reguluje § 14 ust. 1 rozporządzenia wskazując, że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Poza tym wskazany wyżej § 14 ust. 1 warunków technicznych powołuje się na przepisy odrębne, dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, które powinny być uwzględniane przy projektowaniu i budowie dojść i dojazdów do działek budowlanych oraz budynków. Przepisy takie zawiera rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030), zgodnie zaś z § 13 ust. 2 tego aktu drogi pożarowe w obrębie miasta winny mieć minimalną szerokość 3,5 m, a na terenach innych niż wymienione w ust. 2 nie mniej niż 3 m (ust. 3 § 13). Takie wymogi dla dróg pożarowych zaprojektowana droga również spełnia.
Niezrozumiały jest zarzut kasacyjny naruszenia § 24 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymaniu gatunków zwierząt gospodarskich poprzez jego niezastosowanie i nie ustalenie czy wielkość projektowanej chlewni pomieści obsadę zwierząt wskazaną w projekcie budowlanym. Należy zauważyć, że kwestię tą rozstrzygnął organ środowiskowy w ostatecznej i prawomocnej decyzji gdzie wskazał, że gabaryty budynku chlewni pozwolą na spełnienie wymogów w/w rozporządzenia. Jako niedopuszczalną zatem należy uznać próbę podważenia w trybie zwyczajnym ostatecznej i prawomocnej decyzji środowiskowej.
Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. (w zarzucie błędnie powołano art. 5 ust. 1 pkt 6 ) w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając między innymi poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Fakt niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości, może mieć miejsce tylko wtedy gdy planowany obiekt naruszałby w tej mierze konkretne przepisy prawa. Należy zauważyć, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i w literaturze prawniczej wielokrotnie podkreślano, że z treści przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. wynika, iż poszanowaniu podlegają nie wszystkie, lecz tylko uzasadnione (kwalifikowane) interesy osób trzecich. Uzasadnione interesy osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 p,b., to interesy mające umocowanie w przepisach prawa. Nie chodzi o wszelkie utrudnienia, jakie może spowodować planowana inwestycja, lecz jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, nie zaś interesów faktycznych innych osób (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2184/15). Z reguły każda inwestycja powoduje uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości. Ale jeśli nie można mówić o naruszeniu konkretnych przepisów prawa (w tym norm warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, prawa o ochronie środowiska), to organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1626/18). Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być jednak rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. Dodać też należy, że interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 p.b. (każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (por. wyrok NSA z 25 lutego 2020 r. II OSK 1010/18). W sytuacji gdy projektowana inwestycja nie narusza przepisów prawa w tym w zakresie warunków technicznych jak również przepisów z zakresu ochrony środowiska, brak było podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia uzasadnionego interesu prawnego skarżącego kasacyjnie w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Nie znajduje w sprawie uzasadnienia także naruszenie wskazanych w zarzucie norm konstytucyjnych. Zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na realizację inwestycji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, nie świadczy o nierównym traktowaniu stron postępowania, jak również nie narusza chronionego Konstytucją prawa własności, bowiem nie pozbawia skarżącego możliwości zagospodarowania należącej do niego nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem.
Mając na uwadze nietrafność zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, jako nieskuteczne należało uznać również zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego odwołujące się do wskazanych w nich naruszeń norm prawa materialnego. Przeprowadzone przez organy architektoniczno-budowlane postępowanie nie narusza także zasad tego postępowania określonych w powołanych w zarzutach przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił. Jednocześnie oddalił wniosek uczestników postępowania o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, bowiem art. 204 p.p.s.a. przewiduje - w razie oddalenia skargi kasacyjnej - możliwość zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych jedynie przez organ (pkt 1) lub przez skarżącego (pkt 2). Nie przewiduje natomiast możliwości zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez uczestnika postępowania.