II OPS 6/19

II SA/Łd 1/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-05-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Jarosław Czerw
Piotr Mikołajczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Porczyński
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1538
art. 8 ust. 1, art. 17
Ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących - t.j.
Sentencja
Dnia 11 maja 2023 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw, Asesor WSA Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 maja 2023 roku sprawy ze skargi C. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 12 października 2022 roku nr LXVII/1965/22 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej i inwestycji towarzyszącej przy ul. [...] w Ł. oddala skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 grudnia 2022 r. C. Sp. z o.o. w Ł., reprezentowana przez adw. M.W., na podstawie [dosłowny cytat – uwaga Sądu] art. z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (specustawa mieszkaniowa) w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 50 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 12 października 2022 r. nr LXVII/1965/22 w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej i inwestycji towarzyszącej przy ul. [...] w Ł. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1) art. 6 ust. 1 i ust. 2 specustawy mieszkaniowej poprzez wydanie uchwały w oparciu o koncepcję urbanistyczno-architektoniczną przedłożoną przez inwestora, która nie uwzględnia charakteru zabudowy miasta, jak również prawomocnego uprawnienia skarżącego wynikającego z ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, tym samym uniemożliwiając realizację zaplanowanej inwestycji;
2) art. § 13, § 57, § 60, Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 czerwca 2019 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich całkowite pominięcie, a w konsekwencji uznanie, iż planowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływała na nieruchomości sąsiednie, w szczególności w zakresie związanym z ryzykiem zacieniania oraz przesłaniania nieruchomości sąsiednich.
Strona wniosła o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej uchwały oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że w dniu 12 października 2022 r. Rada Miejska w Łodzi podjęła uchwałę nr LXVII/1965/22 w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej i inwestycji towarzyszącej przy ul. [...] w Ł. Uchwała została zainicjowana wnioskiem O. Sp. z o.o., a podstawą do podjęcia uchwały stanowił przepis ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (dalej: specustawa mieszkaniowa). Zaskarżona uchwała została opublikowana w dniu 8 listopada 2022 r. w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego pod pozycją [...]. Zdaniem strony skarżącej uchwała została wydana z naruszeniem przepisów prawa o charakterze istotnym, dlatego też powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności w całości. Jak wynika z treści zaskarżonej uchwały, została ona wydana w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz lokalizacji inwestycji towarzyszącej - budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową wraz z zagospodarowaniem terenu nieruchomości i niezbędnymi urządzeniami budowlanymi zlokalizowanymi przy ul. [...] w Ł. Uzasadniając interes prawny w zaskarżeniu Spółka wyjaśniła, że jest właścicielem nieruchomości sąsiedniej położonej w Ł. przy ul. [...], składającej się z działek gruntu o numerach [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...]. W stosunku do tej nieruchomości Spółka dysponuje prawomocną decyzją o warunkach zabudowy. W dniu 5 kwietnia 2007 r. Prezydent Miasta Łodzi wydał decyzję nr [...] o warunkach zabudowy dla inwestora Spółdzielni Mieszkaniowej [...] ul. [...], obejmującą ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową (handel, biura, hotel) wraz z infrastrukturą techniczną, przewidzianych do realizacji w Ł. ul. [...] (historyczne oznaczenia działek dz. nr [...],[...] obręb [...]). Decyzja została sprostowana postanowieniem nr [...] wydanym w dniu 14 marca 2008 r., bowiem w pierwotnie wydanej decyzji została pominięta działka nr [...]. Następnie decyzją z dnia 12 października 2012 r. nr DAR-UA-VI.943.2012 Prezydent Miasta Łodzi przeniósł wspomnianą decyzję o warunkach zabudowy na rzecz P. Sp. z o.o. [...] Spółka Komandytowa, zaś decyzją z dnia 14 lutego 2014 r. nr DAR-UA-VI.213.2014 Prezydent Miasta Łodzi przeniósł opisaną decyzję na rzecz C. Sp. z o.o. Zgodnie z treścią powołanej decyzji inwestycja ma obejmować budynek mieszkalny wielorodzinny zawierający część mieszkalną, usługowo-biurową, handlową o łącznej powierzchni użytkowej do około 600 m2, podzieloną na lokale o powierzchni sprzedaży nie przekraczającej 200 m2, hotelową wraz z parkingami, a wysokość budynku ma wynosić od 78 m do 89,7 m. W oparciu o opisaną decyzję o warunkach zabudowy strona skarżąca w drugiej połowie 2019 r. zleciła profesjonalnej firmie architektonicznej stworzenie wstępnego projektu - koncepcji architektonicznej zabudowy zgodnie z wytycznymi wskazanymi w decyzji WZ, ponosząc tym samym znaczne nakłady na proces inwestycyjny. Minimalna wysokość planowanej zabudowy na nieruchomości położonej przy ul. [...], która stanowi własność Spółki oraz podjęte działania inwestycyjne z tym związane, to od 78 m do maksymalnie 89,7 m. Wobec tego zgodnie z treścią zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w Łodzi, ustalenie na rzecz O. lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz lokalizacji inwestycji towarzyszącej godzi bezpośrednio w interesy skarżącego, ponieważ zamierzona inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na nieruchomość sąsiednią położoną przy ul. [...], należącą do C. Sp. z o.o. poprzez ograniczenie możliwości inwestycyjnych na działce sąsiadującej wręcz całkowicie je udaremniając, co zarazem naraża Spółkę na kilkudziesieciomilionowe straty. Spółka podkreśliła, że nie sprzeciwia się działaniom inwestycyjnym na nieruchomości przy ul. [...] i popiera wszelkie działania, które zmierzają do udoskonalenia wizerunku miasta i zagospodarowania terenu w sposób wpisujący się w dotychczasową architekturę, jednak uważa, że nie może mieć miejsca sytuacja, w której umożliwienie jednemu inwestorowi realizacji swojego założenia i to na podstawie specustawy mieszkaniowej jednocześnie uniemożliwia wykonanie planów inwestycyjnych drugiemu inwestorowi, co tym samym prowadzi do naruszenia konstytucyjnego prawa własności i czyni zarazem należącą do niego nieruchomość całkowicie niemożliwą do zagospodarowania. Spółka przeanalizowała dokładnie wniosek inwestora wraz z dokumentacją przygotowaną na potrzeby wniosku i w jej ocenie pozostaje on w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa, nadto przedstawia dane które są nierzetelne, nie zostały należycie zweryfikowane, w tym nie odpowiadają okolicznościom faktycznym, co w konsekwencji spowodowało, iż Rada Miejska w Łodzi przyjęła uchwałę z rażącym naruszeniem przepisów prawa. W ocenie skarżącej Spółki wniosek o lokalizację inwestycji celu mieszkalnego winien zawierać nie tylko wstępną koncepcję zagospodarowania posiadanego terenu, ale przede wszystkim zostać poprzedzony wnikliwą i rzetelną analizą, przeprowadzoną zarówno pod kątem zagospodarowania terenów sąsiednich (w tym zapoznać się ze stosowną dokumentacją będącą w obrocie prawnym w tym zakresie), jak również pod kątem dalszego oddziaływania planowanej inwestycji na działki sąsiadujące w oparciu oczywiście o przepisy prawa, w tym prawa budowlanego, czy też rozporządzeń wykonawczych określających warunki techniczne tego typu inwestycji. Wykonanie tej analizy umożliwiałoby szczegółowe określenie dopuszczalnych parametrów zamierzenia inwestycyjnego, czego nie dokonał zarówno inwestor w treści wniosku, jak i Rada Miejska w Łodzi przed podjęciem zaskarżonej uchwały. Ani inwestor, ani organ nie poczynili żadnych dodatkowych ustaleń w tym przedmiocie, co doprowadziło do wydania uchwały z istotnym pominięciem obowiązujących przepisów prawa. W takim stanie rzeczy Rada Miejska w Łodzi opierała się jedynie na niekompletnym wniosku, pozbawionym elementów mających istotne znaczenie z punktu widzenia oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Skarżąca podkreśliła, że budynek zaprezentowany w koncepcji architektonicznej, z uwagi na swoje przypuszczalne gabaryty w szczególności dotyczące wysokości oraz relacje wysokości w odniesieniu do odległości względem granic ewidencyjnych, do których inwestor posiada tytuł prawny oddziałuje bez wątpienia na tereny w najbliższym otoczeniu, w szczególności na działkę o nr [...] oraz [...] należące do C. Sp. z o.o., co potwierdził sam inwestor w pkt 8.4. wniosku, jak i w załączniku numer 8 do wniosku (tabela, w której wprost wskazano, iż w obszarze oddziaływania znajduje się stanowiąca własność skarżącej działka o numerze [...]). W ocenie Spółki, zważywszy na obowiązek spełnienia wytycznych wskazanych w przepisie § 13 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 czerwca 2019 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z uwagi na dwie grupy wysokości budynku, tj. z uwagi na wysokość przesłaniania do wysokości 35 m oraz dla obiektów powyżej wysokości 35 m z uwzględnieniem § 57 i § 60 Rozporządzenia, działki o nr [...] oraz [...] w wyniku podjętej uchwały zostały znacząco ograniczone w zakresie możliwości realizacji zabudowy. Uwzględniając dopuszczenie zmniejszenia odległości, o których mowa w § 13 ust. 4 Rozporządzenia nie pozostaje ono bez wpływu na możliwość zagospodarowania działki i realizacji zabudowy na działkach [...] oraz [...]. Strona zwróciła uwagę, przyjęta przez Radę Miejską koncepcja architektoniczna budynku zgodnie z §8 pkt 4 Rozporządzenia zakwalifikowana powinna zostać do grupy wysokości powyżej 55 m nad poziomem terenu oraz zgodnie z § 212 pkt 2 Rozporządzenia, planowany budynek zaliczony do kategorii ZL powinien zostać wykonany w klasie odporności pożarowej co najmniej "B". Natomiast zgodnie z wymaganiami § 271 oraz § 216 Rozporządzenia odległości między zewnętrznymi ścianami budynków powinny zostać zwiększone o 50%. Zważywszy zatem na powyższe założenia i wytyczne z zakresu ochrony przeciwpożarowej, planowana inwestycja wprost i to negatywnie oddziałuje na tereny przyległe m.in. dz. ewidencyjne nr [...] oraz ogranicza możliwości zabudowy działki [...] przyległej do pasa działki drogowej nr [...] oraz [...], uniemożliwiając tym samym bezpośrednią lokalizację budynku w granicy z działką drogową o nr [...] oraz [...]. Strona zarzuciła także, że Rada Miasta poddała pod głosowanie jedynie projekt wizualizacji, nie zaś merytorycznie przygotowany wniosek, o którym mowa w treści art. 7 specustawy mieszkaniowej, obrazującego faktyczną inwestycje oddziaływujący na inne nieruchomości sąsiednie. Spółka zwróciła uwagę, że powoływane okoliczności były zgłaszane Radzie Miejskiej w trybie przewidzianym w art. 7 ust. 11 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących, jednak Rada Miejska w Łodzi zdecydowała się podjąć uchwałę rażąco naruszającą interesy Spółki. Końcowo strona podkreśliła, że wniosek stanowiący podstawę do podjęcia uchwały zawierał opracowanie koncepcyjne, które zarówno pod względem wysokości, kształtu, wielkości, odległości, zaciemnienia, przesłonienia, infrastruktury technicznej czy też ochrony p.poż. negatywnie oddziałuje na nieruchomość sąsiednią, prowadząc do ograniczenia możliwości inwestycyjnych nieruchomości należącej do Spółki położonej przy ul. [...] w Ł.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Łodzi, reprezentowana przez r.pr. Ł. K., wniosła o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej.
Odnosząc się do zarzutów stawianych w skardze organ wskazał, że na etapie badania wniosku stwierdzono, że spełnia on wszystkie wymagania określone przepisami specustawy mieszkaniowej, czego przejawem był brak wezwania inwestora do jego uzupełnienia w wyznaczonym terminie. Jednym z dokumentów, który należy dołączyć do wniosku jest koncepcja urbanistyczno-architektoniczna. W świetle art. 6 ust. 1 specustawy mieszkaniowej przygotowanie do realizacji inwestycji mieszkaniowej obejmuje sporządzenie koncepcji urbanistyczno-architektonicznej, uzasadniającej rozwiązania funkcjonalno-przestrzenne inwestycji mieszkaniowej, z uwzględnieniem charakteru zabudowy miejscowości i okolicy, w której inwestycja mieszkaniowa ma być zlokalizowana. Strona skarżąca nie precyzuje jednak w jakim zakresie przedłożona koncepcja urbanistyczno-architektoniczna nie uwzględnia charakteru zabudowy miasta, a wszelkie zarzuty w tym zakresie skarżący zdaje się odnosić do nieistniejącej jeszcze inwestycji, którą ewentualnie w przyszłości ma zamiar zrealizować. Zgodnie z wymogiem określonym w art. 6 ust. 4 specustawy mieszkaniowej projektant koncepcji udokumentował posiadane kwalifikacje, co oznacza domniemanie prawidłowości wniosku pod względem merytorycznym i jednocześnie odpowiedzialność projektanta w tym zakresie. Niezależnie od powyższego organ, do którego złożono wniosek dokonał weryfikacji koncepcji urbanistyczno-architektonicznej w szczególności w zakresie zgodności ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi, co również znalazło swój wyraz w treści uzasadnienia uchwały. W uzasadnieniu uchwały wskazano także, że planowa inwestycja spełnia standardy lokalizacji i realizacji inwestycji mieszkalnych określonych w art. 17 ust. 1 specustawy mieszkaniowej. Formułowane przez skarżącego zarzuty dotyczące konieczności przeprowadzenia szczegółowej analizy czy konieczności podjęcia przez organ określonych działań, zdaniem organu, uznać należy za wykraczające poza wymogi określone specustawą mieszkaniową i sprzeczne z jej celem. Organ stwierdził ponadto, że decyzja o warunkach zabudowy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa nie stanowi samodzielnej podstawy do realizacji inwestycji, dla której wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Z treści art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprost wynika, że w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy. Do złożenia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie trzeba legitymować się przy tym prawem własności do terenu, którego warunki zabudowy mają dotyczyć. Istotne jest również, że na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy organ nie bada i nie analizuje spełnienia przez wnioskodawcę przepisów techniczno-budowlanych, a decyzja ta wydawana jest w oparciu o stan istniejący tj. występującą w dacie wydania decyzji otaczającą budowę. Decyzja ta nie precyzuje również ostatecznego kształtu i parametrów planowanej inwestycji. Wskazał, że zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 2 specustawy mieszkaniowej, uchwała o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej określa granice terenu objętego inwestycją mieszkaniową. W związku z tym rada gminy może ustalić elementy wymienione w art. 8 specustawy mieszkaniowej wyłącznie w granicach terenu. Analiza zabudowy sąsiedniej winna zostać wykonana w kontekście istniejącej wokół zabudowy w celu zachowania ładu przestrzennego, a nie zabudowy planowanej, która może nigdy nie powstać. Decyzja o warunkach zabudowy stanowi rodzaj promesy, ale nie daje gwarancji uzyskania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, nie przesądza nawet o docelowej lokalizacji przyszłej inwestycji w terenie. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 czerwca 2019 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie należy organ zwrócił uwagę, że zgodnie z § 2 rozporządzenia jego przepisy stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 135 ust. 10 oraz § 207 ust. 2. Tym samym za przedwczesne uznać należy zarzuty skarżącego czynione w tym zakresie, bowiem na etapie podejmowania uchwały Rada Miejska w Łodzi nie dysponowała nawet projektem budowlanym. Organ podkreślił, że podniesione zarzuty, kierowane są w stosunku do budowli, które znajdują się aktualnie w sferze zamierzenia inwestycyjnego. Podniesiona w skardze kwestia weryfikacji wniosku inwestora pod względem merytorycznym w zakresie oddziaływania inwestycji na sąsiednie tereny i zgodności z przepisami budowlanymi nie znajduje oparcia na gruncie przepisów specustawy mieszkaniowej. Dotyczy ona bowiem weryfikacji wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane, które należą do właściwości starosty jako organu administracji architektoniczno-budowlanej. Organ podniósł, że w zakresie nieuregulowanym specustawą stosuje się ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (art. 2 ust. 3 specustawy mieszkaniowej). Zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane dopiero przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Ponadto, uchwała, nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. W ocenie organu zaskarżona uchwała została podjęta zgodnie z przepisami specustawy mieszkaniowej, w szczególności art. 7 ust. 4 ustawy. Organ stwierdził końcowo, że mimo istnienia niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych rada gminy może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w miejscu, w którym takiego ustalenia domaga się inwestor, jedynie w przypadku kolizji wniosku inwestora z potrzebami i możliwościami rozwoju gminy albo w sytuacji sprzeczności inwestycji ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz uchwałą o utworzeniu parku kulturowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga okazała się niezasadna.
Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.), zwanej ustawą covidową, znowelizowanym na mocy art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), z dniem 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Na tle tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 (wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl), wyraził pogląd, że "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego".
Zważywszy na treść powyższej regulacji zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z 7 kwietnia 2023 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Ziściły się bowiem warunki określone w tym przepisie. Rozpoznanie tej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 9 marca 2023 r. Rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można jednak przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że pełnomocnik strony skarżącej nie potwierdził technicznych możliwości uczestnictwa w rozprawie zdalnej. Skutkowało to skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie tego przepisu.
Wymagany przy tym przywołaną wyżej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro w wykonaniu zarządzenia z 7 kwietnia 2023 r. skarżąca i organ administracji oraz uczestnik postępowania zostali powiadomieni o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne. Strony miały zatem możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji. Z możliwości tej strony jednak nie skorzystały.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), cytowanej dalej także w skrócie jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne właściwe są w sprawach z zakresu kontroli zgodności z prawem akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Należy przy tym dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.).
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu jest uchwała Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 12 października 2022 r. nr LXVII/1965/22 w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej i inwestycji towarzyszącej przy ul. [...] w Ł., określana dalej jako "Uchwała". Podstawę prawną podjęcia Uchwały stanowiły przepis art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r. poz. 559 z późn. zm.) oraz przepisy art. 7 ust. 4 i art. 8 ust. 1-3 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1538 z późn. zm.), cytowanej dalej w skrócie jako "specustawa mieszkaniowa".
W pierwszej kolejności odnieść należy się do kwestii charakteru prawnego zaskarżonej Uchwały z punktu widzenia art. 3 § 2 P.p.s.a. Należy bowiem zauważyć, że charakter prawny tego aktu nie został wprost określony w przepisach. Jednakże w uzasadnieniu do projektu specustawy wskazano, że uchwała w sprawie lokalizacji inwestycji, jako że nie stanowi aktu prawa miejscowego, nie będzie automatycznie ingerować w ustalenia planu miejscowego (tak uzasadnienie do projektu specustawy - Druk nr VIII.2667 - https://sejm.gov.pl/Sejm8.nsf/druk.xsp?nr=2667). Uchwała ta przy tym zawiera w sobie zarówno elementy charakterystyczne dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i decyzji o warunkach zabudowy. Uchwała wyznacza ramy inwestycyjne dla konkretnej lokalizacji i oznaczonego adresata. Uchwała ta z uwagi na ww. konkretny charakter nie jest aktem prawa miejscowego. Jak wskazano w orzecznictwie z takiego założenia wychodzi też ustawodawca skoro w art. 8 ust. 2 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących stanowi, że uchwała o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej podlega publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Gdyby taka uchwała była aktem prawa miejscowego, to nie byłby konieczny przepis nakładający obowiązek jej opublikowania, gdyż taki obowiązek wynika już z art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (zob. wyrok NSA z 16.02.2021 r., sygn. akt II OSK 2521/20). W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że uchwała w przedmiocie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej należy do aktów wskazanych w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a.
Dokonując w ramach wyżej zakreślonej kognicji kontroli zaskarżonej uchwały Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 specustawy mieszkaniowej skarga, o której mowa w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym może być wniesiona w terminie 30 dni od dnia opublikowania uchwały, o której mowa w art. 7 ust. 4, w wojewódzkim dzienniku urzędowym lub przekazania tej uchwały inwestorowi. Podmiotem uprawnionym do zaskarżenia tej uchwały jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Nie budzi wątpliwości, że do kręgu uprawnionych do wniesienia skargi podmiotów należy skarżąca spółka, która jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jest właścicielem nieruchomości w sąsiedztwie planowanej inwestycji, a więc w obrębie jej oddziaływania.
W tym miejscu należy zauważyć, że skarżąca spółka wniosła skargę 7 grudnia 2022 r. (data stempla pocztowego), co oznacza, że zachowany został 30-dniowy termin wskazany w art. 15 specustawy mieszkaniowej liczony od dnia opublikowania zaskarżonej uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego, co miało miejsce 8 listopada 2022 r. (Dz.Urz.Woj. Łódzkiego z 2022 r., poz. 6166).
Należy zauważyć, że art. 91 ust. 1 u.s.g. stanowi, że uchwały organu sprzeczne z prawem są nieważne. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Według bowiem art. 91 ust. 4 u.s.g. w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. W ustawie nie zdefiniowano jednak obu naruszeń. Konieczne jest zatem sięgnięcie do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i orzecznictwie. Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się między innymi naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z 22.07.2020 r., sygn. akt II SA/Bd 749/19). Przeprowadzona zgodnie z tymi regułami sądowa kontrola legalności zaskarżonej uchwały doprowadziła Sąd do wniosku, że Uchwała nie została podjęta z istotnym naruszeniem przepisów prawa, a zatem nie było podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, jak domagała się tego skarżąca spółka.
Przechodząc do kontroli zaskarżonej Uchwały należy w pierwszej kolejności wskazać, że art. 5 ust. 1 specustawy mieszkaniowej stanowi, iż inwestycji mieszkaniowych lub inwestycji towarzyszących nie lokalizuje się na terenach podlegających ochronie przed lokalizowaniem lub zabudową na podstawie odrębnych przepisów, chyba że w trybie przepisów przewidujących tę ochronę inwestor uzyska zgodę na lokalizację inwestycji mieszkaniowej lub inwestycji towarzyszącej. Przepis powołanego wyżej ust. 1 stosuje się odpowiednio do otulin form ochrony przyrody, rodzinnych ogrodów działkowych i obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Należy mieć także na uwadze, że stosownie do art. 7 ust. 2 i 3 specustawy mieszkaniowej ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej nie może obejmować terenów przeznaczonych pod inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym ani terenów wymagających uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych poza granicami administracyjnymi miast na cele nierolnicze, wynikającej z przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
W realiach niniejszej sprawy bezsporne jest, że nie ziściły się przesłanki wynikające z ww. przepisów uniemożlwiające podjęcie zaskarżonej Uchwały.
W tym miejscu należy zauważyć, że art. 5 ust. 3 specustawy mieszkaniowej stanowi, że inwestycję mieszkaniową lub inwestycję towarzyszącą realizuje się niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pod warunkiem, że nie jest sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz uchwałą o utworzeniu parku kulturowego.
W realiach niniejszej sprawy Uchwała obejmuje lokalizację inwestycji mieszkaniowej polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem w bryle budynku wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr [...] w obrębie [...] oraz inwestycji towarzyszącej w zakresie przyłączy na częściach działek nr [...] i nr [...] w obrębie [...], przy ul. [...] w Ł. Nie ulega żadnej wątpliwości, że dz. ewid. nr [...] w obrębie [...] położona jest w granicach terenu oznaczonego w Studium symbolem W3a, w strefie wielkomiejskiej, a tereny objęte tym symbolem to tereny zabudowy usługowej, mieszkaniowej wielorodzinnej, co wynika z Uchwały nr LXIX/1735/18 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 28 marca 2018 r. w sprawie uchwalenia "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Łodzi". Powyższe oznacza, że w niniejszej sprawie nie zachodzi również przypadek sprzeczności z ustaleniami studium obowiązującego na terenie inwestycji, a tym samym Uchwała jest zgodna z art. 5 ust. 3 specustawy mieszkaniowej.
Jak wynika z akt sprawy podjęcie kwestionowanej Uchwały poprzedzono przeprowadzeniem procedury uruchomionej na wniosek inwestora złożony do Rady Miejskiej w Łodzi za pośrednictwem Prezydenta Miasta Łodzi zgodnie z art. 7 ust. 1 specustawy mieszkaniowej. W tym miejscu Sąd podkreśla, że analiza akt sprawy nie daje podstaw do sformułowania zastrzeżeń co do realizacji przez Prezydenta Miasta Łodzi czynności proceduralnych wymaganych przepisami specustawy mieszkaniowej, a w szczególności art. 7 ust. 10, ust. 12-15 i ust. 17.
Należy także zauważyć, że wniosek inwestora spełnia wymogi formalne określone w art. 7 ust. 7 specustawy mieszkaniowej. Inwestor – zgodnie z art. 7 ust. 8 specustawy mieszkaniowej - do wniosku załączył koncepcję urbanistyczno-architektoniczną (załącznik nr 8). W ocenie Sądu koncepcja ta uzasadnia rozwiązania funkcjonalno-przestrzenne inwestycji mieszkaniowej przy uwzględnieniu charakteru zabudowy miejscowości i okolicy, w której inwestycja mieszkaniowa ma być zlokalizowana, tym samym spełnia wymogi wynikające z przepisu art. 6 ust. 1 specustawy mieszkaniowej. Nadto zawiera ona wymagane elementy, o których mowa w art. 6 ust. 2 specustawy mieszkaniowej, czyli informacje w zakresie 1) struktury funkcjonalnej zabudowy i zagospodarowania terenu, w szczególności określenie podstawowych funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu; 2) układu urbanistycznego zespołów zabudowy i kompozycji architektonicznej obiektów o funkcji podstawowej; 3) przebiegu głównych elementów sieci uzbrojenia terenu oraz dróg publicznych i wewnętrznych niezbędnych dla obsługi proponowanej zabudowy i zagospodarowania terenu; 4) etapów realizacji proponowanej zabudowy i zagospodarowania terenu; 5) powiązania przestrzennego planowanej inwestycji z terenami otaczającymi. Do koncepcji została dołączona wizualizacja proponowanej zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 6 ust. 3 specustawy mieszkaniowej). Treść ww. koncepcji nie budzi w ocenie Sądu zastrzeżeń.
Nadto należy wskazać, że koncepcja urbanistyczno-architektoniczna została sporządzona przez osoby uprawnione spełniające wymogi wynikające z art. 6 ust. 4 specustawy mieszkaniowej w związku z art. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu sformułowanego w uzasadnieniu skargi dotyczącego niekompletności wniosku, to mając na uwadze ww. ustalenia Sądu, zarzuty w powyższym zakresie nie są zasadne. Wniosek spełnia bowiem wymogi wynikające z art. 7 ust. 7 i 8 specustawy mieszkaniowej.
Skarżąca spółka zarzuca ponadto, że koncepcja nie uwzględnia charakteru zabudowy miasta, jednakże nie wskazuje jakie konkretnie wady posiada załączona koncepcja urbanistyczno-architektoniczna poza ww. ogólnym twierdzeniem. Twierdzenie to nie znajdujące w treści koncepcji żadnego odzwierciedlenia, zdaniem Sądu, nie można się z nim zgodzić. Koncepcja uwzględnia bowiem uwarunkowania miasta, w którym inwestycja ma być zlokalizowana.
W skardze został sformułowany także zarzut, że koncepcja urbanistyczno-architektoniczna nie uwzględnia prawomocnych uprawnień skarżącego wynikających z ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy. Zarzut ten w ocenie Sądu nie jest zasadny. Z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, które ze względu na charakter Uchwały zbliżony do decyzji o warunkach zabudowy pozostaje aktualne w niniejszej sprawie, wynika, że w przypadku wydania decyzji o warunkach zabudowy rozważania dotyczące parametrów zabudowy w obszarze analizowanym winny się odnosić do zabudowy legalnie istniejącej, a więc takiej, która została wybudowana w oparciu o pozwolenie na budowę i oddana do użytkowania. Nie mogą stanowić wzorca dla planowanej nowej zabudowy budynki, które zostały wzniesione nielegalnie, bądź takie, co do których proces inwestycyjny jeszcze się nie zakończył (por. wyrok WSA w Szczecinie z 11.08.2022 r., sygn. akt II SA/Sz 53/22).
Biorąc pod uwagę powyższe stanowisko prezentowane w orzecznictwie, które Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela, ww. koncepcja winna zostać wykonana w kontekście istniejącej wokół zabudowy w celu zachowania ładu przestrzennego, a nie zabudowy planowanej, która może nigdy nie powstać. W sprawie nie może mieć znaczenia fakt legitymowania się przez skarżącą spółkę prawomocną decyzją ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji na sąsiedniej nieruchomości, bowiem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe tylko w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym decyzja o warunkach zabudowy ma charakter deklaratoryjny i stanowi rodzaj informacji o ogólnym możliwym sposobie zagospodarowania konkretnej nieruchomości. Nie upoważnia jednak do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Dopiero uprawnienia adresata wynikające z decyzji o pozwoleniu na budowę stanowią prawa nabyte chronione prawem. Co więcej, zgodnie z art. 25 ust. 2 i 3 specustawy mieszkaniowej uchwała o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Oznacza to, że sama uchwała o lokalizacji inwestycji mieszkaniowej nie stanowi aktu naruszającego prawa do korzystania z rzeczy podmiotów uprawnionych wobec nieruchomości znajdujących się w kręgu oddziaływania planowanej inwestycji.
Należy też zauważyć, że skarga nie wskazuje, poza tym konkretnych naruszeń specustawy mieszkaniowej.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi w ocenie Sądu należy uznać, że nie są one zasadne. Podnoszone przez skarżącego kwestie zacieniania nieruchomości sąsiedniej czy innego oddziaływania będą mogły mieć znaczenie dopiero na kolejnym etapie realizacji inwestycji tj. pozwolenia na budowę. Na etapie procedowania Uchwały nie są badane kwestie zachowania warunków technicznych dla inwestycji. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia § 13, 57, 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), cytowanego dalej także w skrócie jako "Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych", a w konsekwencji uznania przez organ, iż planowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływała na nieruchomości sąsiednie, w szczególności w zakresie związanym z ryzykiem zacieniania oraz przesłaniania nieruchomości sąsiednich, należy w pierwszym rzędzie wskazać, że delegacja ustawowa do wydania cyt. wyżej Rozporządzenia została zawarta w art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie. Stosownie zaś do § 1 cyt. wyżej Rozporządzenia ustala ono warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Mając na uwadze przywołane wyżej regulacje nie budzi żadnych wątpliwości, że przepisy cyt. wyżej Rozporządzenia to przepisy techniczno-budowlane i bezsprzecznie mają one zastosowanie dopiero na etapie wydawania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Ponadto jak wskazano już wyżej zgodnie z ww. art. 25 ust. 1 specustawy mieszkaniowej uchwała o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Regulacja ta jest analogiczna do przewidzianej w. ww. 63 ust. 2 u.p.z.p., zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Dokonując oceny ww. zarzutu nie można pominąć charakteru zaskarżonej uchwały (no co Sąd zwrócił uwagę już wyżej), która pełni funkcję analogiczną do ustaleń planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do konkretnej inwestycji (por. postanowienie NSA z 23.03.2021 r., sygn. akt II OSK 472/21). Nie można też nie zauważyć, że zgodnie z art. 25 ust. 5 specustawy mieszkaniowej stanowi, że ilekroć w przepisach ustawy Prawo budowlane jest mowa o decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, rozumie się przez to także uchwałę o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, co jednoznacznie wskazuje na analogiczny charakter tych aktów.
Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych (tak np. wyrok NSA z 27.11.2014 r., sygn. akt II OSK 1123/13 i powoływane tam orzecznictwo) przepisy Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie mają zastosowania na etapie wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepisy te mają zastosowanie dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Wówczas sporządzany jest projekt budowlany, który musi uwzględniać wymogi wynikające z tego rozporządzenia. Zdaniem Sądu, analogicznie należy więc przyjąć, że na etapie przyjmowania uchwały w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej i inwestycji towarzyszącej brak jest podstaw do stosowania przepisów Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Mając na uwadze przytoczone wyżej regulacje, w ocenie Sądu podnoszone w skardze kwestie zacieniania nieruchomości sąsiedniej czy innego oddziaływania będą mogły ewentualnie odnieść skutek dopiero na następnym etapie realizacji inwestycji tj. pozwolenia na budowę. Na etapie przyjmowania uchwały brak jest podstaw do badanie kwestii zachowania warunków technicznych dla inwestycji.
Końcowo należy zauważyć, że zaskarżona Uchwała spełnia wymagania w zakresie treści określone w art. 8 ust. 1 specustawy mieszkaniowej, w szczególności określa minimalną i maksymalną liczbę mieszkań i powierzchnię użytkową mieszkań, powiązanie inwestycji mieszkaniowej z uzbrojeniem terenu i charakterystykę inwestycji. Nadto w ocenie Sądu planowa inwestycja spełnia standardy lokalizacji i realizacji inwestycji mieszkalnych określone w art. 17 specustawy mieszkaniowej. Sąd nie dopatrzył się także innych uchybień, które winieni wziąć pod uwagę z urzędu.
Mając powyższe rozważania na uwadze Sąd nie stwierdził, aby Rada Miasta przy uchwalaniu zaskarżonej Uchwały naruszyła przepisy specustawy mieszkaniowej lub inne przepisy w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie tej uchwały z obrotu prawnego czy to w całości, czy w części. Z tego też względu Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.