II OPS 5/19

II SAB/Łd 145/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-11-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-09-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka
Beata Czyżewska /sprawozdawca/
Michał Zbrojewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
658
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 par. 2 pkt 8, art. 119 pkt 4, art. 151, art. 158, art. 170
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 37 par. 1 pkt 1 i 2, art. 104 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 1112
art. 82 ust. 1
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j.)
Sentencja
Dnia 6 listopada 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Zbrojewski Sędziowie: Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Beata Czyżewska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 listopada 2025 roku sprawy ze skargi C. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na bezczynność Wójta Gminy Widawa w przedmiocie wniosku o środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji oddala skargę. dc
Uzasadnienie
Pismem z 21 sierpnia 2025 r. C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wójta Gminy Widawa w sprawie wniosku o środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji, podnosząc zarzuty naruszenia:
1. art. 153 p.p.s.a poprzez niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 grudnia 2024 r. (sygn. akt II SA/Łd 796/24), polegające na zaniechaniu podjęcia działań w celu formalnego zakończenia postępowania administracyjnego w uchylonym zakresie, a zamiast tego na dokonaniu nieformalnej i bezskutecznej adnotacji na odpisie decyzji,
2. art. 105 § 1 w związku z art. 107 § 1 k.p.a., poprzez bezprawne zaniechanie wydania decyzji o umorzeniu postępowania w części dotyczącej uchylonego punktu II.18, pomimo, że postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe.
W motywach skargi jej autor wyjaśnił, że strona skarżąca wystąpiła do Wójta Gminy Widawa z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla zamierzenia obejmującego "budowę do 21 elektrowni fotowoltaicznych o łącznej mocy do 21 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o nr. ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...] w obrębie B., w gminie B.". 7 maja 2024 r. organ wydał decyzję środowiskową. Następnie Spółka złożyła odwołanie od przedmiotowej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu, które decyzją z 26 sierpnia 2024 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z 13 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/Łd 796/24 uchylił punkt II.18 decyzji, przy czym Sąd nie orzekł w przedmiocie umorzenia postępowania.
Pismem z 1 kwietnia 2025 r. Spółka złożyła wniosek o wydanie odpisu decyzji, dla której zostały wydany wyrok WSA w Łodzi sygn. akt II SA/Łd 796/24. W odpowiedzi organ nadesłał odpis decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach datowany na dzień 7 maja 2024 r., w którym dokonał aktualizacji pkt II.18 decyzji, zamieszczając wzmiankę: "Skreślono na podstawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sygn. akt II SA/Łd 796/24 z 13 grudnia 2024 r."
Wobec powyższego Spółka ponowiła wniosek o wydanie odpisu decyzji organu, z uwagi na fakt poddania oryginału decyzji edycji; wniosła o udzielenie informacji na jakim etapie jest postępowanie po częściowym uchyleniu decyzji na mocy wyroku WSA w Łodzi z 13 grudnia 2024 r.; wniosła o umorzenie ponownie toczącego się postępowania w zakresie w jakim uchylona została pierwotna decyzja na mocy wyroku WSA z uwagi na dalszą bezprzedmiotowość postępowania.
Pismem z 27 maja 2025 r. organ wskazał, iż nie zachodzi możliwość wydania decyzji merytorycznej w zakresie rozstrzygnięcia ujętego w uprzedniej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powołując się na zasadę jednolitości decyzji administracyjnej zgodnie, z którą przedmiotem częściowego zaskarżenia oraz częściowej decyzji o charakterze kasatoryjnym może być tylko taka część decyzji, która ma zdolność do samodzielnego funkcjonowania w obrocie prawnym. Stąd też, w ocenie organu, rozstrzygnięcie WSA w Łodzi zawierało - ze względu na niemożność ponownego prowadzenia postępowania we wskazanym zakresie, co w konsekwencji ma powodować brak możliwości wydania decyzji przez organ w pozostałym zakresie.
W związku ze stanowiskiem organu Spółka pismem z 16 lipca 2025 r. złożyła ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu, które pismem z 1 sierpnia 2025 r. odmówiło stwierdzenia bezczynności organu, twierdząc przy tym, że rozstrzygnięcie Sądu odnoszące się do pkt II.18 decyzji Wójta Gminy Widawa stanowiło wyraz takiego właśnie końcowego załatwienia sprawy. Wskazana ostateczna decyzja wraz z powołanym, prawomocnym wyrokiem Sądu stanowią zatem podstawę do podejmowania wszelkich czynności związanych z posługiwaniem się decyzją środowiskową.
Stanowisko to - zdaniem skarżącej Spółki - jest błędne. Prawomocny wyrok sądu administracyjnego nakłada na organ administracji publicznej bezwzględny obowiązek jego wykonania, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. W niniejszej sprawie, organ zamiast podjąć formalne czynności, dokonał nieformalnej i niewiążącej adnotacji na odpisie decyzji, co stanowi jaskrawy przykład bezczynności, a także narusza art. 6 k.p.a., tj. zasadę praworządności. W świetle uzasadnienia wyroku WSA w Łodzi z 13 grudnia 2024 r. (sygn. akt II SA/Łd 796/24), przedmiotem zaskarżenia i uchylenia był wyłącznie punkt II.18 decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W konsekwencji, decyzja organu I instancji z 7 maja 2024 r. w pozostałym zakresie stała się ostateczna. Tym samym, twierdzenia organu i SKO, jakoby zasada jednolitości decyzji administracyjnej uniemożliwiała rozstrzygnięcie sprawy w części, są całkowicie bezpodstawne i stanowią próbę uchylenia się od wykonania prawomocnego orzeczenia sądowego. Sąd nie orzekł o umorzeniu postępowania, na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a., co wprost oznacza, że zobowiązał organ do ponownego załatwienia sprawy w uchylonym zakresie. Organ nie wykonał swojego obowiązku poprzez nieumorzenie decyzji w części, pomimo wcześniejszego prowadzenia postępowania w zakresie wydania decyzji środowiskowej dla planowanej inwestycji. Zdaniem Spółki, konieczne jest wydanie przez organ nowej decyzji w zakresie pkt II.18, bądź umorzenie postępowania, a nie jednostronne uzupełnianie treści wcześniej wydanego dokumentu. W tych okolicznościach - zdaniem Spółki - decyzja z 7 maja 2024 r. w zakresie pkt II.18 nie jest ostateczna, gdyż Sąd uchylając ten punkt decyzji, otworzył ponownie tok postępowania administracyjnego, które nie zostało do tej pory zakończone zgodnie z wymogami prawa.
Wobec powyższego strona skarżąca wniosła o: pkt 1 - zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie postanowienia o umorzeniu postępowania w zakresie jakim uchylona została pierwotna decyzja na mocy wyroku WSA z uwagi na dalszą bezprzedmiotowość postępowania; pkt 2 - stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności postępowania; pkt 3 - zasądzenie od organu II instancji na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
Odpowiadając na skargę Wójt Gminy Widawa wniósł o jej oddalenie bądź ewentualnie stwierdzenie, że bezczynność organu nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Organ wyjaśnił, że pismem z 16 maja 2025 r., skarżąca wniosła o wydanie decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania. Strona argumentowała (podobnie jak we wniesionej obecnie skardze na bezczynność), iż WSA w Łodzi nie wydając rozstrzygnięcia z art. 145 § 3 p.p.s.a. niejako nakazał dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego, w odniesieniu do omawianego pkt II.18 decyzji. Podobne argumenty strona podniosła w ponagleniu skierowanym do SKO w Sieradzu, który 1 sierpnia 2025 r. w sprawie SKO.4191.26.25 nie podzielił zarzutów strony i stwierdził brak podstaw do wydania w sprawie decyzji umarzającej postępowanie w części.
Zdaniem organu, niezasadny jest zarzut skargi o naruszeniu art. 153 p.p.s.a., ponieważ WSA w wyroku z 13 grudnia 2024 r. nie zawarł żadnych wskazań, co do dalszego postępowania niejako wyczerpując wyrokiem o charakterze kasatoryjnym przedmiot postępowania w sprawie. Z drugiej strony niezrozumiałym pozostaje z jakich przyczyn Wójt Gminy Widawa miałby wydać decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie RIK.6220.1.2022.KŚ, skoro takich podstaw do umorzenia nie znalazł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi.
Jak stwierdził organ w niniejszej sprawie wystąpił istotny problem prawny związany z treścią sentencji wyroku z 13 grudnia 2024 r., którego konsekwencje, w świetle zasady niepodzielności decyzji administracyjnej budzą istotne wątpliwości. Zarówno w doktrynie jak i judykaturze sądowo-administracyjnej jednoznacznie opowiadano się za niepodzielnością decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z zasadą jednolitości decyzji administracyjnej przedmiotem częściowego zaskarżenia oraz częściowej decyzji o charakterze kasatoryjnym może być tylko taka część decyzji, która ma zdolność do samodzielnego funkcjonowania w obrocie prawnym. Decyzja z 7 maja 2024 r. w zakresie wymogu określonego w puncie II.18 takiego indywidualnego i samodzielnego charakteru do występowania w obrocie nie miała. Z tego też względu, w ocenie organu, rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w ramach wyroku z 13 grudnia 2024 r, sygn. akt II SA/Łd 796/24 pomimo braku wyraźnego wskazania rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia postępowania - tego rodzaju rozstrzygnięcie zawierało - ze względu na niemożność ponownego prowadzenia postępowania we wskazanym zakresie. W konsekwencji brak jest możliwości wydania w sprawie decyzji o umorzeniu postępowania w tej części. Zasada niepodzielności decyzji administracyjnej wskazuje również, że w istocie przedmiotem zaskarżenia w sprawie II SA/Łd 796/24 pozostawała całość decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 7 maja 2024 r., nie zaś jeden z określonych w niej wymogów, który tak jak wskazano wcześniej nie miał charakteru samoistnego i nie mógł samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym. Z tych też względów, w ocenie organu, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna w całości z datą uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/Łd 796/24 i żadne dalsze postępowanie w tej sprawie nie może być już prowadzone. Prawidłowe w tej sytuacji pozostawało wydanie stronie odpisu decyzji ze stwierdzeniem jej ostateczności - z adnotacją o uchyleniu wyrokiem WSA w Łodzi jej pkt II.18.
Jednocześnie w sytuacji uznania przez WSA w Łodzi, w wyniku rozpoznania niniejszej skargi, iż organ dopuścił się bezczynności, zaś decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji jest podzielną - zważywszy na przytoczone wyżej poglądy jurydyczne, którymi kierował się organ - przedstawiając skarżącemu na piśmie swoje stanowisko, organ wniósł o stwierdzenie, iż dopuszczając się bezczynności, organ nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że Sąd rozpoznał sprawę niniejszą na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 - dalej w skrócie "p.p.s.a."), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Sytuacja, o której stanowi art. 119 pkt 4 p.p.s.a. zaistniała w rozpoznawanej sprawie, albowiem przedmiotem wniesionej skargi jest bezczynność organu.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.), a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa czy też nie wydaje pisemnej interpretacji prawa podatkowego.
Zgodnie z treścią art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
W rozpatrywanej sprawie skarga na bezczynność Wójta Gminy Widawa jest formalnie dopuszczalna, bowiem została poprzedzona ponagleniem. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona przed złożeniem skargi wniosła do organu ponaglenie wyczerpując przysługujący jej środek zaskarżenia (art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Strona skarżąca przed wniesieniem skargi dopełniła tego wymogu formalnego i pismem z 16 lipca 2025 r. złożyła ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu, które odmówiło stwierdzenia bezczynności organu.
Godzi się następnie wyjaśnić, że w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ustawodawca posłużył się zwrotem "bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania", co oznacza, że skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania dotyczy tylko tych aktów lub czynności określonych w wymienionym przepisie, które są wydawane lub podejmowane w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Jedynie bowiem w tych wypadkach ustawy procesowe określają termin załatwienia sprawy stanowiący podstawę do stwierdzenia, czy stronie przysługuje skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania, czy skarga na bezczynność. W związku z powyższym należy zauważyć, że nie wszystkie akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. są wydawane lub podejmowane w toku postępowania. Dla oceny dopuszczalności, a następnie zasadności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania istotne jest ustalenie, czy przed konkretnym organem zostało wszczęte i jest prowadzone postępowanie administracyjne. Dopiero bowiem wówczas możliwe jest dokonanie przez Sąd oceny, czy w toku poddanego sądowej kontroli postępowania administracyjnego organ pozostaje bezczynny w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. (nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1) bądź też prowadzi postępowanie przewlekle w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. (prowadzi postępowanie dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy).
W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca podniosła wobec Wójta Gminy Widawa zarzut bezczynności w przedmiocie wniosku o środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji, stojąc na stanowisku, że po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyroku z 13 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 796/24, mocą którego uchylono zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 26 sierpnia 2024 r. znak: SKO.4161.13.24 oraz pkt II.18 poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Widawa z dnia 7 maja 2024 r. znak: RIK.6220.1.2022.KS w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, Wójt Gminy Widawa winien wydać decyzję o umorzeniu postępowania w części dotyczącej uchylonego pkt II.18 z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Stanowisko strony skarżącej jest błędne.
Jak wynika z uzasadnienia wspomnianego wyżej prawomocnego wyroku WSA w Łodzi, wniesionym w dniu 24 maja 2024 r. odwołaniem skarżąca spółka kwestionowała decyzję organu I instancji jedynie w części, to jest co do jej pkt II.18, określającego wymogi środowiskowe dla realizacji przyłącza planowanej instalacji fotowoltaicznej do Krajowego Systemu Elektroenergetycznego (KSE). Tym samym, pomimo treści objętego przedmiotową skargą rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 26 sierpnia 2024 r. "utrzymującego zaskarżoną decyzję w mocy", Sąd stwierdził, że wydana w I instancji decyzja Wójta Gminy Widawa z dnia 7 maja 2024 r., w części niezaskarżonej przez spółkę jest decyzją ostateczną. (...) Dalej Sąd wskazał, że - w jego ocenie - kwestionowany przez skarżącą spółkę pkt II.18 wydanej w sprawie decyzji środowiskowej, określający środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przyszłego przyłącza planowanej przez inwestora inwestycji do KSE, oparty de facto jedynie na stanowisku organu uzgadniającego - Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi, nie znajduje podstaw w źródłach obowiązującego prawa. WSA zaznaczył w tym miejscu, że pozytywne postanowienie organu uzgadniającego, którego dotyczą art. 80 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 77 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., nie ma charakteru wiążącego, a sam fakt sprzeczności decyzji środowiskowej z takim uzgodnieniem nie świadczy o wadliwości decyzji środowiskowej. W tej sytuacji organ występujący o uzgodnienie powinien za każdym razem dokonywać weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, gdyż to on ponosi ostateczną odpowiedzialność za końcowy wynik postępowania, zatem również za warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji środowiskowej. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w części dotyczącej spornego pkt II.18, Samorządowe Kolegium Odwoławcze ograniczyło się jedynie do zacytowania treści złożonych na tę okoliczność wyjaśnień Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi z dnia 5 lipca 2024 r. oraz stwierdzenia, iż z uwagi na powierzchnię planowanego przez inwestora przedsięwzięcia, jak i niewątpliwą zmianę dotychczasowego sposobu wykorzystywania gruntów przeznaczonych pod jego realizację, czyni zasadnym takie jego umiejscowienie, które w jak najmniejszym stopniu ingerować będzie w zastany stan środowiska. Tym samym zdaniem Kolegium, kierując się dbałością o środowisko zawarcie spornego zapisu w decyzji uznać należy za prawidłowe. Nie kwestionując stanowiska organu, co do konieczności uwzględnienia przy wydawaniu decyzji środowiskowej charakteru planowanego przedsięwzięcia, jego rozmiarów, jak i jego wpływu na środowisko WSA w Łodzi zaznaczył, iż przedstawiona w tym zakresie argumentacja odnosi się de facto do planowanego przez inwestora, określonego we wniosku z dnia 10 grudnia 2021 r., przedsięwzięcia polegającego na budowie do 21 farm fotowoltaicznych o łącznej mocy do 21 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Określone dla tej inwestycji, decyzją ostateczną, warunki środowiskowe nie są zaś przez skarżącą spółkę kwestionowane. Sporną kwestią, co Sąd ponownie podkreślił pozostaje zasadność określenia w prowadzonym postępowaniu, wszczętym na wniosek spółki z dnia 10 grudnia 2021 r., warunków środowiskowych dla odrębnego przedsięwzięcia (przyłącza planowanej przez inwestora inwestycji do KSE), nie objętego w/w wnioskiem. Wbrew stanowisku Kolegium dla uzasadnienia zawarcia w decyzji spornego zapisu nie jest wystarczające powołanie się na działania prewencyjne, mające na celu ustrzec środowisko przed nadmiernymi oddziaływaniami, gdyż sama potencjalność znaczącego odziaływania na środowisko przyszłego odrębnego przedsięwzięcia nie może oznaczać automatycznego stosowania instrumentów prawnych wynikających z zasady przezorności uregulowanej w art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 54). Wobec powyższego, w ocenie Sądu procedujące w sprawie organy, wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji winny pominąć dokonane uzgodnienie z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Łodzi w części objętej spornym pkt II.18 decyzji, wskazując w tym zakresie na wadliwość stanowiska organu współdziałającego, polegającą na braku podstaw prawnych do określenia w ramach prowadzonego postępowania, wszczętego na wniosek spółki z dnia 10 grudnia 2021 r., określonych wymogów środowiskowych dla realizacji odrębnej, nie objętej wnioskiem strony inwestycji - przyłącza planowanej do realizacji instalacji fotowoltaicznej do KSE.
Stąd też zarzuty skargi, co do naruszenia: art. 71 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia z 2019 r.; art. 104 § 2 k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 u.i.o.ś.; art. 6 i art. 7 k.p.a. oraz art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. WSA w Łodzi uznał za uzasadnione.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c. w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz pkt II.18. poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Widawa z dnia 7 maja 2024 r. (pkt 1 wyroku). W przedmiocie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 2 wyroku).
Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Z powyższego wyroku oraz jego uzasadnienia - wbrew odmiennemu stanowisku strony skarżącej - nie wynika dla organu pierwszej instancji, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., zobowiązanie do kontynuowania postępowania administracyjnego w zakresie uchylonego pkt II.18 oraz wydania decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w omawianym zakresie. Błędne jest w związku z tym przekonanie strony skarżącej, że WSA w Łodzi wspomnianym wyżej wyrokiem otworzył ponownie tok postępowania administracyjnego, które do tej pory nie zostało zakończone zgodnie z wymogami prawa. Takich wytycznych, co do dalszego postępowania, które wiązałyby na przyszłość organ jak i tutejszy Sąd, WSA w Łodzi nie zawarł expressis verbis w motywach przywołanego wyżej wyroku. To zaś oznacza, że postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie do 21 farm fotowoltaicznych o łącznej mocy do 21 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...], obręb B., gm. B. zostało zakończone ostateczną decyzją Wójta Gminy Widawa z dnia 7 maja 2024 r., której punkt II.18 został uchylony wspomnianym na wstępie wyrokiem tutejszego Sądu.
Skoro więc, w świetle powyższego wyroku oraz akt sprawy, nie toczy się postępowanie administracyjne w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji spornego przedsięwzięcia, to brak jest podstaw prawnych by twierdzić, jak czyni to Spółka, że organ pozostaje bezczynny.
W ślad za organem należy podkreślić, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia ma charakter niepodzielny. Zgodnie z art. 104 § 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Zgodnie z zasadą jednolitości decyzji administracyjnej przedmiotem częściowego zaskarżenia oraz częściowej decyzji może być tylko taka część decyzji, która ma zdolność do samodzielnego funkcjonowania w obrocie prawnym. W aktualnym stanie prawnym nie ma zatem przeszkód do załatwienia sprawy przez orzeczenie w części co do istoty sprawy i umorzenie postępowania w pozostałej części. Nie ma także przeszkód do wydania częściowego rozstrzygnięcia co do istoty, pod warunkiem wszakże, że sprawa jest podzielna. Nie mają natomiast charakteru podzielnego sprawy, których rozstrzygnięcie wymaga sformułowania kilku pozostających ze sobą w nierozerwalnym związku punktów. Taka zaś sytuacja ma miejsce właśnie w przypadku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co wynika z brzmienia art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2024 r., poz. 1112), który stanowi, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ:
1) określa:
a) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia; w przypadku inwestycji w zakresie terminalu oraz strategicznej inwestycji w sektorze naftowym, miejsce realizacji przedsięwzięcia określa się za pomocą mapy w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych, z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, stanowiącej załącznik do decyzji,
b) istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich,
c) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie zagospodarowania działki lub terenu lub projekcie architektoniczno-budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18, 23, 26, 27 i 29,
d) wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska,
e) wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko,
f) gotowość instalacji do wychwytywania dwutlenku węgla w przypadku instalacji do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej, o elektrycznej mocy znamionowej nie mniejszej niż 300 MW;
2) w przypadku gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika potrzeba:
a) wykonania kompensacji przyrodniczej - stwierdza konieczność wykonania tej kompensacji,
b) unikania, zapobiegania, ograniczania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - nakłada obowiązek tych działań,
c) monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - nakłada obowiązek monitorowania, określając jego zakres, termin i obowiązki co do przedłożenia informacji o jego wynikach regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska, organowi wydającemu decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach oraz, gdy jest to uzasadnione, wskazuje inne organy, którym należy przedłożyć wyniki, spośród następujących:
– wójt, burmistrz lub prezydent miasta,
– starosta,
– marszałek województwa,
– wojewódzki inspektor ochrony środowiska;
3) w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, stwierdza konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania;
4) przedstawia stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18; nie dotyczy to inwestycji w zakresie terminalu;
4a) (uchylony)
4b) może nałożyć obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na prace przygotowawcze, o którym mowa w:
a) ustawie z dnia 29 czerwca 2011 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących,
b) ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o Centralnym Porcie Komunikacyjnym;
5) może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając jej zakres i termin przedstawienia oraz wskazując inne organy, którym także należy ją przedstawić;
6) w przypadku stwierdzenia konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania - nakłada obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej, określając jej zakres i termin przedstawienia oraz wskazując inne organy, którym także należy ją przedstawić.
Trafne - w ocenie Sądu - jest natomiast stanowisko strony skarżącej, zgodnie z którym organ wydając na żądanie strony skarżącej odpis decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach datowany na dzień 7 maja 2024 r., w którym dokonał aktualizacji pkt II.18 decyzji, zamieszczając wzmiankę: "Skreślono na podstawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sygn. akt II SA/Łd 796/24 z 13 grudnia 2024 r.", dopuścił się nieuprawnionej ingerencji w treść ostatecznej decyzji. W sytuacji, jaka miała miejsce na gruncie rozpatrywanej sprawy organ winien umieścić na decyzji adnotację o uchyleniu punktu II.18 decyzji mocą prawomocnego wyroku WSA w Łodzi z 13 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/Łd 796/24. Niedopuszczalna jest natomiast modyfikacja punktu II.18 ostatecznej decyzji Wójta Gminy Widawa z 7 maja 2024 r. i wydanie stronie tak zmodyfikowanej decyzji ze stwierdzeniem jej ostateczności.
Ubocznie należy zwrócić uwagę na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdzono, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Na marginesie poczynionych dotychczas rozważań wskazać dodatkowo trzeba, że zgodnie z art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński [w:] T. Ereciński (red.), J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz..., t. 1, 1999, s. 581; postanowienie NSA z 26.07.2001 r., II SAB 57/98, LEX nr 75533). Mając powyższe na uwadze stwierdzić trzeba, że jeśli - zdaniem skarżącej - zachodzi potrzeba dokonania wiążącej wykładni orzeczenia sądowego, to może ona zwrócić się do tutejszego Sądu ze stosownym wnioskiem w trybie art. 158 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji wyroku.
dc