II OPP 7/06

II OPP 7/06 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2006-04-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Stebnicka
Maria Rzążewska /sprawozdawca/
Włodzimierz Ryms /przewodniczący/
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Przewlekłość postępowania
Skarżony organ
Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
Treść wyniku
Stwierdzono, że nastąpiła przewlekłość postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 179 poz 1843
art. 12 ust. 1 i 4 i art. 17 ust. 3
Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie NSA Maria Rzążewska (spr.) Elżbieta Stebnicka po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2006r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi H. K. o stwierdzenie, że nastąpiła przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 2/04 w sprawie ze skargi H. K. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2003r., Nr [...] w przedmiocie uzgodnień w zakresie ochrony środowiska p o s t a n a w i a 1) stwierdzić, że w postępowaniu w tej sprawie nastąpiła przewlekłość postępowania, 2) przyznać H. K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sumę pieniężną w wysokości 6.000 (sześć tysięcy) złotych, 3) zwrócić H. K. z kasy Naczelnego Sądu Administracyjnego kwotę 100 (sto) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi na przewlekłość postępowania.
Uzasadnienie
H. K. w piśmie z dnia 13 marca 2006r. wniosła skargę o stwierdzenie, że postępowanie z jej skargi na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2003r. była prowadzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sposób przewlekły. W uzasadnieniu tej skargi H. K. podniosła, że pomimo wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowienia z dnia 29 stycznia 2004r., w którym Sąd ten uznał się za niewłaściwy do rozpoznania przedmiotowej sprawy wskazując jednocześnie właściwość Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, akta sprawy zostały przekazane temu Sądowi dopiero po upływie dwóch lat od dnia wydania powołanego postanowienia. Skarżąca domaga się zasądzenia na jej rzecz od Skarbu Państwa kwoty 10.000 zł.
Z akt sprawy wynika, że w styczniu 2004r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga H. K. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2003r. utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody Lubelskiego z dnia [...] października 2003r. uzgadniające w zakresie ochrony środowiska warunki zabudowy i zagospodarowania terenu przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie składowiska odpadów komunalnych (etap II) na działce [...] w miejscowości [...] w gminie [...]. Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał się niewłaściwym i wskazał właściwość Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do rozpoznania przedmiotowej skargi. W styczniu 2006r. skarga została przekazana według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, gdzie została zarejestrowana w repertorium IV SO/Wa 9/06. Przy piśmie z dnia 20 stycznia 2006r. skarga została przekazana Ministrowi Środowiska na podstawie art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) ze skutkiem przewidzianym w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w celu udzielenia odpowiedzi na skargę i przesłania akt administracyjnych sprawy. Minister Środowiska na dzień wniesienia skargi na przewlekłość powyższych czynności nie dokonał.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do brzmienia art. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179., poz. 1843) zwanej dalej ustawą i znajdującej zastosowanie przy rozpoznawaniu skarg na przewlekłe rozpoznawanie spraw m. in. w postępowaniach sądowych, strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie w tej sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia tych okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (ust. 1). Dla stwierdzenia, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, należy w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania w sprawie rozstrzygnięcia co do istoty, uwzględniając charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania (ust. 2).
W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przez dwa lata po wydaniu powołanego wyżej postanowienia, w którym Sąd ten uznał się za niewłaściwy do rozpoznania skargi na postanowienie Ministra Środowiska z dnia 10 grudnia 2003r. nie przesłał tej skargi sądowi właściwemu, co uniemożliwiało nadanie jej biegu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stosownie do treści art. 98 Przepisów wprowadzających ustawę – Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Fakt ten przemawia za uznaniem, że w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu nastąpiła przewlekłość w rozumieniu powołanych przepisów ustawy, skoro Sąd ten czynność techniczną, która winna zostać wykonana niezwłocznie po zakończeniu czynności procesowych w sprawie (wydaniu wskazanego postanowienia), wykonał z dwuletnim opóźnieniem.
Sąd uwzględnił również żądanie skarżącej w zakresie przyznania sumy pieniężnej od Skarbu Państwa, uznając za odpowiednią kwotę 6.000 zł. Przy ustalaniu wysokości tej kwoty Sąd miał na uwadze z jednej strony okres oczekiwania na przesłanie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu sądowi właściwemu, z drugiej zaś charakter sprawy i jej znaczenie dla strony skarżącej.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 12 ust. 1 i 4 i art. 17 ust. 3 ustawy orzekł jak w sentencji.