I OPP 71/04

I OPP 71/04 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2004-11-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-11-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Izabella Kulig - Maciszewska
Włodzimierz Ryms /przewodniczący/
Zbigniew Rausz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 197 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms, Sędziowie NSA Izabella Kulig-Maciszewska, Zbigniew Rausz (spr.), po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi J. C. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 29/2000 w sprawie skargi J. C. na bezczynność Prezydenta Miasta Szczecina w przedmiocie przydziału mieszkania postanawia odrzucić skargę
Uzasadnienie
OPP 71/04
U Z A S A D N I E N I E
J. C. wniósł pismem z dnia 27 października 2004 r. z powołaniem się na przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843) skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na nieprawidłowe postępowanie sędziego Barbary Gebel w sprawie ze skargi J. C. na bezczynność Prezydenta Miasta Szczecina w przedmiocie przydziału mieszkania (sygn. akt SAB/Sz 29/2000), a także matactwa i fałszerstwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Matactwa i fałszerstwa miały dotyczyć akt sprawy o, jak twierdzi skarżący, podwójnych sygnaturach, a to SAB/Sz 29/2000 i SAB/Sz 52/2001, przy czym nie wyjaśnia na czym owe matactwa i fałszerstwa ze strony Sądu miałyby polegać. Potwierdzeniem nieprawidłowości w działaniu sędziego, o którym wyżej mowa jest zdaniem J. C.: 1/ fałszywe zarządzenie z 14.X.2004 r., w którym skarżący jest pomawiany i szkalowany o to, że nie złożył wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu podczas gdy on wniosek taki zgodnie z wymogami prawa złożył, 2/ nie rozpoznanie wniosku skarżącego o sprostowanie fałszywych orzeczeń oraz 3/ nieuznawanie dowodów skarżącego (nie mówi jakich) "sfałszowania i matactwa akt sprawy" o czym świadczy celowe prowadzenie sprawy pod dwoma różnymi sygnaturami.
W związku z powyższym J. C. w oparciu o art.2 i art.6 ust.3 powołanej ustawy domagał się od Naczelnego Sadu Administracyjnego zobowiązania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie do niezwłocznego zaprzestania matactwa i fałszowania akt sprawy o podwójnych sygnaturach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Ustawa z dnia l7 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843) reguluje zasady i tryb wnoszenia oraz rozpoznawania skargi strony, której prawo do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone na skutek działania lub bezczynności sądu. Według postanowień art.2 ust.1 cyt. ustawy strona może wnieść skargę na przewlekłość postępowania sądowego, jeśli postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia tych okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Art.6 omawianej ustawy wymaga w ust.1 by skarga czyniła zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, a zgodnie z ust.2 tej normy skarga powinna zawierać: 1/ żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy, 2/ przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Jeżeli skarga nie spełnia wymagań określonych w art.6 ust.2 właściwy do jej rozpoznania Sąd odrzuci skargę bez wezwania do uzupełnienia jej braków.
W rozpoznawanej sprawie skarga wniesiona przez J. C. nie spełnia wymagań określonych w powołanym art.6 ust.2 ustawy. Skarga ta nie zawiera żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania sądowego – jak tego wymaga ustawa – ani też nie przytacza okoliczności, któreby uzasadniały żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania.
Okoliczności przedstawione w skardze nie odnoszą się do przewlekłości postępowania sądowego w rozumieniu cytowanej ustawy.
Z tych względów skargę wniesioną przez J. C. należało uznać za niedopuszczalną i na zasadzie art.9 ust.1 w/w ustawy z 17. VI.2004 r. w związku z art.8 ust.2 tej ustawy i art. 197 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – odrzucić.