II NSNc 214/24

Sąd Najwyższy rozpoznał skargę nadzwyczajną Rzecznika Finansowego od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 16 kwietnia 2019 r., który z kolei oddalił apelację powodów B.K. i K.K. od wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze. Rzecznik Finansowy domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku. Sąd Najwyższy, analizując przesłanki dopuszczalności skargi nadzwyczajnej określone w art. 89 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym, stwierdził, że skarga ta służy eliminowaniu z obrotu prawnego orzeczeń naruszających fundamentalne zasady państwa prawnego i sprawiedliwości społecznej. Kluczowe jest wykazanie zaistnienia jednej z trzech przesłanek szczególnych, w tym naruszenia zasad lub wolności konstytucyjnych, rażącego naruszenia prawa lub oczywistej sprzeczności ustaleń z materiałem dowodowym. Sąd Najwyższy podkreślił, że skarga nadzwyczajna jest środkiem absolutnie ekstraordynaryjnym i jej podstawy należy pojmować w sposób zawężający. W przedmiotowej sprawie Rzecznik Finansowy nie zarzucił w petitum skargi naruszenia zasady demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej. Z tego powodu Sąd Najwyższy uznał skargę za dotkniętą wadą konstrukcyjną skutkującą jej odrzuceniem a limine, powołując się na wcześniejsze orzecznictwo, które nakazuje odrzucenie skargi w przypadku braku wyczerpującego uzasadnienia podstaw jej wniesienia. W konsekwencji, Sąd Najwyższy odrzucił skargę nadzwyczajną na podstawie przepisów k.p.c. i ustawy o Sądzie Najwyższym, a także zniósł wzajemnie między stronami koszty postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający