II NSKP 55/23
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy zawiesił postępowanie w sprawie o stwierdzenie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów z powodu wad procesowych wskazanych przez TSUE i ETPCz, oczekując na zmiany legislacyjne.
Sąd Najwyższy, w sprawie dotyczącej praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, postanowił zawiesić postępowanie. Decyzja ta jest konsekwencją wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (ETPCz), które wskazały na systemowe wady procesowe w polskim sądownictwie, w tym dotyczące składu Sądu Najwyższego i Krajowej Rady Sądownictwa. Sąd Najwyższy uznał, że zawieszenie jest konieczne do czasu wprowadzenia zmian legislacyjnych usuwających te wady.
Sąd Najwyższy w składzie sędziego Grzegorza Żmija, rozpoznając skargę kasacyjną T. spółki akcyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie, postanowił zawiesić postępowanie. Podstawą tej decyzji były wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (ETPCz). TSUE w wyroku z 21 grudnia 2023 r. (C-718/21) stwierdził, że Krajowa Rada Sądownictwa ukształtowana na podstawie ustawy z 2017 r. nie jest organem niezależnym od władzy wykonawczej i ustawodawczej, a orzeczenia Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego obarczone są wadą procesową. Podobnie ETPCz w wyroku pilotażowym z 23 listopada 2023 r. (Wałęsa przeciwko Polsce, skarga nr 50849/21) stwierdził systemowe naruszenie art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, wskazując na udział wadliwie ukształtowanej KRS w procesie. Sąd Najwyższy, odwołując się do zasady lojalnej współpracy (art. 4 ust. 3 TUE) oraz konieczności zapewnienia jednolitego stosowania prawa UE, uznał, że zawieszenie postępowania jest niezbędne do czasu usunięcia stwierdzonych wad procesowych przez polskiego ustawodawcę. Zawieszenie nastąpiło na podstawie art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c. per analogiam.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, stwierdzone wady procesowe, wskazujące na naruszenie prawa UE i Konwencji o prawach człowieka, uzasadniają zawieszenie postępowania do czasu ich usunięcia przez ustawodawcę.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy powołuje się na orzecznictwo TSUE i ETPCz, które stwierdziły systemowe wady polskiego sądownictwa, w tym dotyczące Krajowej Rady Sądownictwa i składu Sądu Najwyższego. Wobec fundamentalnego znaczenia prawa UE i konieczności zapewnienia jego jednolitego stosowania, a także ochrony praw jednostek, sąd uznał, że zawieszenie postępowania jest właściwą drogą do uniknięcia poważnego naruszenia prawa unijnego, oczekując na legislacyjne usunięcie wad.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
zawieszenie postępowania
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| T. spółka akcyjna z siedzibą w W. | spółka | powódka |
| Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów | organ_państwowy | pozwany |
Przepisy (4)
Główne
k.p.c. art. 177 § § 1 pkt 3
Kodeks postępowania cywilnego
Stosowany per analogiam do zawieszenia postępowania w sytuacji konieczności przeprowadzenia zmian legislacyjnych usuwających wady procesowe.
Pomocnicze
TUE art. 4 § ust. 3 akapit pierwszy
Traktat o Unii Europejskiej
Podstawa zasady lojalnej współpracy państw członkowskich w zakresie stosowania i poszanowania prawa UE.
TFUE art. 267
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Procedura odesłania prejudycjalnego, kluczowa dla zapewnienia jednolitej wykładni prawa UE.
Ustawa o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw
Ustawa z dnia 8 grudnia 2017 r., której przepisy dotyczące KRS zostały uznane przez TSUE za wadliwe.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Konieczność usunięcia wad procesowych wskazanych przez TSUE i ETPCz. Obowiązek sądu krajowego do zapewnienia stosowania prawa UE i ochrony praw jednostek. Fundamentalne znaczenie procedury odesłania prejudycjalnego dla systemu prawnego UE.
Godne uwagi sformułowania
konieczność przeprowadzenia zmian legislacyjnych usuwających wady procesowe systemowe naruszenie art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie może istnieć i funkcjonować sąd, który mógłby stosować prawo unijne, nie mogąc zadawać pytań prejudycjalnych zawieszenie postępowania jest właściwą drogą do uniknięcia poważnego naruszenia prawa
Skład orzekający
Grzegorz Żmij
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Uzasadnienie zawieszenia postępowania w sprawach dotyczących wad polskiego sądownictwa wskazanych przez TSUE i ETPCz, a także obowiązków sądów krajowych w kontekście prawa UE."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wad procesowych związanych z polskim sądownictwem i jego niezależnością, co może ograniczać bezpośrednie zastosowanie w innych jurysdykcjach.
Wartość merytoryczna
Ocena: 9/10
Orzeczenie dotyczy fundamentalnych kwestii praworządności, niezależności sądownictwa i relacji Polski z Unią Europejską, co jest tematem o dużym znaczeniu publicznym i prawniczym.
“Sąd Najwyższy zawiesza postępowanie z powodu wad polskiego sądownictwa wskazanych przez Trybunały w Strasburgu i Luksemburgu!”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN II NSKP 55/23 POSTANOWIENIE Dnia 26 marca 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Żmij w sprawie z powództwa T. spółki akcyjnej z siedzibą w W. przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów o stwierdzenie praktyk naruszające zbiorowe interesy konsumentów, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 26 marca 2024 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 20 grudnia 2021 r., sygn. VII AGa 212/21, na podstawie art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c. per analogiam zawiesza postępowanie w sprawie z uwagi na konieczność przeprowadzenia zmian legislacyjnych usuwających wady procesowe określone w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Wielka Izba) z 21 grudnia 2023 r., C-718/21 oraz w wyroku pilotażowym Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 23 listopada 2023 r. Wałęsa przeciwko Polsce (skarga nr 50849/21) w terminie tam zakreślonym. [SOP] UZASADNIENIE W uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2020 r., I NOZP 3/19 , mającej moc zasady prawnej, Sąd Najwyższy przypomniał, że podstawą funkcjonowania Unii Europejskiej jest wzajemne zaufanie państw członkowskich, w szczególności przez przestrzeganie prawa UE. Z tego względu, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy wyrażoną w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U. 2004, nr 90, poz. 864/30 ze zm., dalej: „TUE”) – Państwa Członkowskie zapewniają na swym terytorium stosowanie i poszanowanie prawa Unii oraz podejmują w tym celu środki służące zapewnieniu wykonania zobowiązań wynikających z traktatów lub aktów instytucji Unii. Realizacji celów Unii służyć ma system sądowniczy, na który składa się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz sądy państw członkowskich. Zapewnienie jednolitego stosowania prawa Unii na całym jej obszarze wymaga ścisłej współpracy TSUE oraz sądów państw członkowskich. Jej ramy wyznacza procedura odesłania prejudycjalnego przewidziana w art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (tekst skonsolidowany Dz.Urz. UE 2016 C 202, s. 1, dalej: „TFUE”), która, ustanawiając dialog między sądami, zwłaszcza między Trybunałem a sądami Państw Członkowskich, ma na celu zapewnienie jednolitej wykładni prawa Unii, umożliwiając tym samym zapewnienie jego spójności, skuteczności i autonomii. Nie ulega zatem wątpliwości, iż każdy sąd krajowy, w tym Sąd Najwyższy, działający w ramach swojej właściwości, ma jako organ państwa członkowskiego obowiązek, zgodnie z zasadą współpracy wyrażoną w art. 4 ust. 3 TUE, stosować w całości podlegające bezpośredniemu stosowaniu prawo Unii i zapewnić ochronę uprawnień wynikających z tego prawa dla jednostek. Obowiązek ten nie ustaje - sam z siebie - nawet z chwilą opuszczenia przez Państwo Członkowskie Unii Europejskiej, a jego konsekwencją jest, w sytuacji ryzyka poważnego naruszenia prawa unijnego, obowiązek zawieszenia przez sąd krajowy postępowania (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 14 marca 2024 r., C-516/22). W wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Wielka Izba) z dnia 6 marca 2018 r., C-284/16 podkreślono, że z godnie z art. 19 TUE, do sądów krajowych i Trybunału należy zapewnienie pełnego stosowania prawa Unii we wszystkich państwach członkowskich, jak również ochrony sądowej praw, jakie podmioty prawa wywodzą z prawa Unii [zob. podobnie opinia 1/09 (porozumienie ustanawiające jednolity system rozstrzygania sporów patentowych) z dnia 8 marca 2011 r., EU:C:2011:123, pkt 68, opinia 2/13 (przystąpienie Unii do EKPC) z dnia 18 grudnia 2014 r., pkt 175; a także wyrok z dnia 27 lutego 2018 r., Associação Sindical dos Juízes Portugueses, C-64/16, pkt 33). W szczególności kluczowym elementem tak ukształtowanego systemu sądowniczego jest procedura odesłania prejudycjalnego przewidziana w art. 267 TFUE, która ustanawiając dialog między poszczególnymi sądami, zwłaszcza między Trybunałem a sądami państw członkowskich, ma na celu zapewnienie jednolitej wykładni prawa Unii, umożliwiając tym samym zapewnienie jego spójności, pełnej skuteczności i autonomii oraz wreszcie szczególnego charakteru prawa ustanowionego w traktatach (opinia 2/13 (przystąpienie Unii do EKPC) z dnia 18 grudnia 2014 r, pkt 176 i przytoczone tam orzecznictwo). Wynika z tego, że w systemie sądowniczym Unii Europejskiej nie może istnieć i funkcjonować sąd, który mógłby stosować prawo unijne, nie mogąc zadawać pytań prejudycjalnych. W wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Wielka Izba) z dnia 21 grudnia 2023 r., C-718/21 potwierdzono, że Krajowa Rada Sądownictwa ukształtowana w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018 r., poz. 3), nie jest organem niezależnym od władzy wykonawczej i ustawodawczej, a orzeczenia Sądu Najwyższego – Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych są obarczone wadą procesową. Stwierdzona wada procesowa pozbawia Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej kompetencji do udzielenia merytorycznej odpowiedzi na pytanie prejudycjalne przedłożone przez tak ukształtowany Sąd. Europejski Trybunał Praw Człowieka w wyroku z dnia 23 listopada 2023 r. w sprawie Wałęsa przeciwko Polsce (skarga nr 50849/21), stwierdził systemowe naruszenie art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i wyznaczył termin na jego usunięcie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że przyczyną stwierdzonej wady procesowej jest przede wszystkim wydanie orzeczenia przez sąd ukształtowany z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa działającej na podstawie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018 r., poz. 3). Mając na względzie utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, a nadto ustrojowy charakter instytucji pytań prejudycjalnych i jej fundamentalne znaczenie dla całego systemu prawnego Unii Europejskiej (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Wielka Izba) z dnia 6 marca 2018 r., C-284/16), Sąd Najwyższy uznał, że zawieszenie postępowania jest właściwą drogą do uniknięcia poważnego naruszenia prawa, ponieważ w polskim systemie konstytucyjnym tylko ustawodawca może usunąć stwierdzoną wadę procesową. Zawieszenie postępowania z urzędu, na podstawie art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c. per analogiam, okazało się zatem konieczne do czasu usunięcia stwierdzonej wady procesowej. [SOP] [ms]
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI