II Ns 990/11

Sygn. akt II Ns 990/11 POSTANOWIENIE Dnia 24 sierpnia 2017 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi Widzewa w Łodzi II Wydział Cywilny w składzie: Sędzia SR B. M. Protokolant: staż J. P. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2017 roku w Ł. sprawy z wniosku K. L. z udziałem M. L. o podział majątku wspólnego, dział spadku i zniesienie współwłasności z urzędu w przedmiocie wniosku obu stron o uzupełnienia postanowienia z dnia 26 maja 2017 roku postanawia: uzupełnić postanowienie z dnia 26 maja 2017 roku wydane w niniejszej sprawie przez Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi w ten sposób, że: a) w pkt. 3 (trzecim) sentencji orzeczenia po słowach „od dnia uprawomocnienia się postanowienia” dodać „z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na wypadek uchybienia terminowi płatności każdej z kwot”. b) po pkt. 6 (szóstym) sentencji orzeczenia dodać pkt. 6 a) o następującej treści „oddalić wniosek K. L. o odszkodowanie z tytułu bezumownego korzystania przez M. L. z lokalu mieszkalnego opisanego w pkt. 1 a) ponad udział uczestnika”. Sygn. akt II Ns 990/11 UZASADNIENIE W dniu 26 maja 2017 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi wydał w przedmiotowej sprawie postanowienie, w którym nie rozstrzygnął o całości żądania. (postanowienie k. 599- 600) W dniu 30 maja 2017 roku pełnomocnik uczestnika złożył wniosek o uzupełnienie postanowienia w zakresie odsetek ustawowych za zwłokę od zasądzonych w pkt. 3 orzeczenia od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika kwot 87.755 zł. i 19.068,23 zł. (pismo pełn. uczestnika k. 618) Z kolei w dniu 2 czerwca 2017 roku pełnomocnik wnioskodawczyni złożył wniosek o uzupełnienie postanowienia w zakresie rozstrzygnięcia o żądaniu zasądzenia od uczestnika na rzecz wnioskodawczyni odszkodowania za bezumowne korzystanie ponad udział z lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład majątku wspólnego uczestnika i H. L. . (pismo pełn. wnioskodawczyni k. 622) Zgodnie z treścią przepisu art. 351 § 1 k.p.c. , strona może w ciągu dwóch tygodni od ogłoszenia wyroku, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości żądania, o natychmiastowej wykonalności albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W punkcie 3 orzeczenia Sąd zasądził od K. L. na rzecz M. L. kwotę 87.755 zł. tytułem spłaty w związku z przyznaniem wnioskodawczyni prawa odrębnej własności lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w Ł. przy ul. (...) oraz kwotę 19.068,23 zł. tytułem rozliczenia nakładów uczestnika na powyższy lokal mieszkalny, płatną w terminie 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się postanowienia. Nie ulega wątpliwości, że w przypadku nie spełnienia przez K. L. powyższego świadczenia, uczestnik będzie miał prawo, oprócz żądania należności głównej, żądać za czas opóźnienia odsetek w umówionej wysokości, jako że zgodnie z treścią przepisu art. 481 § 1 k.c. , jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności, przy czym dłużnik jest w opóźnieniu jeżeli nie spełnia świadczenia w określonym terminie. Jeżeli zaś stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe (od dnia 1 stycznia 2016 roku odsetki ustawowe za opóźnienie). Dlatego też Sąd uzupełnił postanowienie z dnia 26 maja 2017 roku wydane w niniejszej sprawie w ten sposób, że w pkt. 3 sentencji orzeczenia po słowach „w terminie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia” postanowił dodać „z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na wypadek uchybienia terminowi płatności każdej z kwot”. Natomiast w zakresie żądania K. L. zasądzenia od uczestnika na jej rzecz odszkodowania za bezumowne korzystanie ponad udział z lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład majątku wspólnego uczestnika i H. L. , Sąd uznał je za nieudowodnione. Przypomnieć należy, iż w myśl art. 206 k.c. każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. Uregulowane w cytowanym przepisie uprawnienie współwłaściciela do współposiadania rzeczy wspólnej polega na tym, że jak każdy inny współwłaściciel może on posiadać całą rzecz i korzystać z niej. Jest to więc wspólne uprawnienie, bo żadnemu współwłaścicielowi nie przysługuje z tytułu udziału we własności prawo do wyłącznego korzystania (posiadania) z jakiejś określonej części rzeczy. Korzystanie z rzeczy wspólnej przez jednego ze współwłaścicieli uzasadnia przy tym żądanie rozliczenia się przez niego z pobranych w ten sposób korzyści, jeżeli wykraczało poza granice zakreślone w art. 206 k.c. Oczywiście omawiane uprawnienie doznaje ograniczeń, posiadanie współwłaściciela nie może bowiem naruszać, czy też pozbawiać posiadania pozostałych współwłaścicieli. Co do zasady M. L. był zatem uprawniony do korzystania z przedmiotowego lokalu w całości, co też czynił, przy czym w sprawie nie zostało wykazane, aby uczestnik z tytułu korzystania z całego lokalu otrzymywał jakiekolwiek pożytki. Sąd przyjął ponadto, że K. L. nie zdołała udowodnić, aby została pozbawiona możliwości posiadania lokalu w zakresie, jaki wynikał z jej prawa współwłasności. Wnioskodawczyni wspomniała raptem o dwóch, trzech przypadkach, kiedy to nie mogła dostać się do mieszkania, co w jej ocenie było spowodowane działaniami uczestnika. Jak ustalono w toku postępowania, sytuacje te przypadały na krótki okres czasu i były związane z niesnaskami, jakie zachodziły między stronami, a dotyczyły kwestii wzajemnych oskarżeń o wynoszenie rzeczy z mieszkania. Nieudowodnione jest przy tym, aby w spornych sytuacjach wnioskodawczyni wzywała policję. Jednocześnie z relacji K. L. wynika, że zdarzały się sytuacje, gdy do mieszkania udało jej się wejść. Co przy tym istotne wnioskodawczyni nie wskazywała, aby w ogóle miała zamiar przebywać w spornym lokalu, czy też korzystać z niego w inny sposób. W sprawie brak jest również dowodów na to, że w późniejszym okresie czasu, niż opisywany przez wnioskodawczynię, a przypadający na połowę 2012 roku, podejmowała ona dalsze próby, które miały na celu korzystanie z przedmiotowego mieszkania. K. L. posiadała własne mieszkanie, które zakupiła, gdy okazało się, że jej matka zachorowała, co prowadzi do wniosku, że jej obecność w lokalu przy ul. (...) była tymczasowa i wiązała się z koniecznością sprawowania opieki nad H. L. . Po śmierci matki wnioskodawczyni nie miała żadnego interesu, aby mieszkać wraz z ojcem zwłaszcza, że w tym czasie jej mieszkanie było już wyremontowane i wyposażone, a relacje między stronami były nienajlepsze. Oczywiście wnioskodawczyni mogła dysponować przedmiotowym lokalem w inny sposób, aniżeli poprzez zamieszkiwanie w nim, w sprawie nie zostało jednak wykazane, iż K. L. w rzeczywistości podjęła jakiekolwiek czynności, które zmierzałyby do wynajęcia jednego z dwóch pokoi. Wyjaśnienia K. L. dają asumpt do wniosku, iż wyłącznie rozważała taką możliwość z czego jednak zrezygnowała, ponieważ „nie można liczyć na uczestnika” (k. 467). Wnioskodawczyni nie podnosiła przy tym, aby rozmawiała z uczestnikiem na temat ewentualnego wynajmu części mieszkania. W takim stanie rzeczy nie można obarczać M. L. odpowiedzialnością za to, że jego córka ostatecznie nie zrealizowała swojego pomysłu, w sytuacji, gdy o pomyśle tym uczestnik w ogóle nie wiedział. Reasumując Sąd uznał, że wnioskodawczyni na skutek własnej, suwerennej decyzji, zdecydowała się opuścić lokal przy ul. (...) , co jak wyjaśniono wyżej było pochodną tego, iż posiadała ona odrębny lokal, który wyremontowała i wyposażyła na własne potrzeby. Powyższe przesądziło za oddaleniem żądania wnioskodawczyni o zapłatę odszkodowania za bezumowne korzystanie przez uczestnika z lokalu ponad jego udział. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.