II KZ 5/26

Sprawa dotyczyła zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Karnego-Odwoławczego Sądu Okręgowego w Warszawie, który odmówił przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia. Oskarżony K. K. został skazany przez Sąd Rejonowy na karę 330 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda. Sąd Okręgowy utrzymał ten wyrok w mocy. Obrońca oskarżonego wniósł kasację, zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego. Przewodniczący Sądu Okręgowego odmówił jednak przyjęcia kasacji, wskazując na jej niedopuszczalność z mocy ustawy, zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k., który ogranicza możliwość wniesienia kasacji na korzyść do przypadków skazania na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia, chyba że podniesiono zarzut bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie, zgodził się z tym stanowiskiem. Podkreślił, że ograniczenie to nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. W niniejszej sprawie K. K. został skazany na karę grzywny, a kasacja nie zawierała zarzutu bezwzględnej przyczyny odwoławczej. Sąd Najwyższy przywołał utrwalone orzecznictwo, zgodnie z którym kasacja wniesiona wbrew ograniczeniom z art. 523 § 2 k.p.k., bez zarzutu z art. 439 k.p.k., jest niedopuszczalna. Zaznaczono również, że prezes sądu, wydający zarządzenie o przyjęciu kasacji, bada jedynie wymogi formalne, a ocena zasadności zarzutów należy do Sądu Najwyższego. W związku z tym Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający