II KZ 41/20

Przedmiotem postępowania przed Sądem Najwyższym było zażalenie obrońcy skazanego E. S. na zarządzenie Przewodniczącego IX Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w W. z dnia 9 listopada 2020 r., które odmówiło przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 21 lipca 2020 r. Wyrok ten utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 18 grudnia 2019 r., którym E. S. został skazany za czyn z art. 160 § 2 k.k. na karę jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby dwóch lat, a także na karę grzywny. Obrońca wniósł zażalenie, zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa, w tym szeregu artykułów Konstytucji RP (art. 30, 45 ust. 1, 42 ust. 1 i 2, 32 ust. 2, 32 ust. 1), w związku z zastosowaniem art. 523 § 2 k.p.k. Twierdził, że przepis ten narusza godność oskarżonego, prawo do obrony, prawo do sprawiedliwości sądowniczej oraz zasady niedyskryminacji i równego traktowania, ponieważ uniemożliwia kasację w sytuacji skazania na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Sąd Najwyższy, rozpoznając sprawę, uznał zażalenie za niezasadne. Podkreślił, że przepis art. 523 § 2 k.p.k. w sposób jasny wyklucza możliwość wnoszenia na korzyść skazanego kasacji w przypadku skazania na karę pozbawienia wolności z zastosowaniem warunkowego zawieszenia jej wykonania, chyba że zachodzą wyjątki przewidziane w art. 523 § 4 k.p.k. Sąd Najwyższy stwierdził, że tej regulacji ustawowej przysługuje domniemanie zgodności z Konstytucją, a twierdzenia obrońcy o sprzeczności z ustawą zasadniczą, pozbawione szerszej argumentacji, nie są w stanie tego domniemania uchylić. W konsekwencji Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający