II KZ 40/25
Podsumowanie
Sąd Najwyższy utrzymał w mocy postanowienie o tymczasowym aresztowaniu oskarżonego, uznając, że nadal istnieją przesłanki do jego stosowania, mimo odbywania przez oskarżonego kary w innej sprawie.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie obrońcy na postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego P.B. Obrońca zarzucił naruszenie przepisów k.p.k. i błędne przyjęcie konieczności aresztowania, wskazując, że oskarżony odbywa już karę w innej sprawie i nie podejmował działań utrudniających postępowanie. Sąd Najwyższy nie uwzględnił zażalenia, stwierdzając, że nadal istnieją dowodowe i procesowe przesłanki do stosowania tymczasowego aresztowania, w tym wysokie prawdopodobieństwo popełnienia zarzucanych czynów, potwierdzone wyrokiem sądu pierwszej instancji.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie obrońcy na postanowienie o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego P.B., które zostało zastosowane do dnia 16 marca 2026 r. Obrońca zarzucił naruszenie art. 249 § 1 k.p.k., twierdząc, że błędnie przyjęto konieczność aresztowania, zwłaszcza że oskarżony odbywa już karę pozbawienia wolności w innej sprawie, a w niniejszym postępowaniu nie podejmował działań utrudniających tok czynności. Sąd Najwyższy nie uwzględnił zażalenia, uznając, że nadal aktualne pozostają przesłanki dowodowe i procesowe do stosowania tymczasowego aresztowania. Sąd wskazał na wysokie prawdopodobieństwo popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu przestępstw, potwierdzone wyrokiem sądu pierwszej instancji skazującym go na 15 lat pozbawienia wolności. Dodatkowo, sąd powołał się na przesłanki szczególne z art. 258 § 2 k.p.k. oraz art. 263 § 7 k.p.k. i charakter zarzucanego czynu, co uzasadniało konieczność zastosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego. Sąd podkreślił, że odbywanie kary w innej sprawie nie stanowi przeszkody prawnej do stosowania tymczasowego aresztowania w niniejszym postępowaniu, zgodnie z art. 263 § 3a k.p.k., a potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania była ewidentna.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, zasadne jest stosowanie tymczasowego aresztowania, nawet jeśli oskarżony odbywa już karę w innej sprawie, o ile nadal istnieją przesłanki dowodowe i procesowe do jego zastosowania oraz potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że wysokie prawdopodobieństwo popełnienia zarzucanych czynów, potwierdzone wyrokiem sądu pierwszej instancji, w połączeniu z przesłankami szczególnymi z art. 258 § 2 k.p.k. i art. 263 § 7 k.p.k., uzasadnia stosowanie tymczasowego aresztowania. Okoliczność odbywania kary w innej sprawie nie stanowi przeszkody prawnej, a kodeks postępowania karnego dopuszcza zbieg tymczasowego aresztowania z karą pozbawienia wolności.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie
Strona wygrywająca
Skarb Państwa (w imieniu prokuratury)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| P.B. | osoba_fizyczna | oskarżony |
Przepisy (6)
Główne
k.p.k. art. 437 § 1
Kodeks postępowania karnego
Pomocnicze
k.p.k. art. 249 § 1
Kodeks postępowania karnego
Błędne przyjęcie, że zachodzi konieczność zastosowania tymczasowego aresztowania.
k.p.k. art. 258 § 1
Kodeks postępowania karnego
Oskarżony z art. 258 § 1 k.k. i in.
k.p.k. art. 258 § 2
Kodeks postępowania karnego
Przesłanki szczególne stosowania tymczasowego aresztowania.
k.p.k. art. 263 § 7
Kodeks postępowania karnego
Przesłanka uzasadniająca stosowanie tymczasowego aresztowania.
k.p.k. art. 263 § 3a
Kodeks postępowania karnego
Dopuszcza zbieg tymczasowego aresztowania z karą pozbawienia wolności.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Nadal aktualne dowodowe i procesowe przesłanki stosowania tymczasowego aresztowania. Wysokie prawdopodobieństwo popełnienia zarzucanych czynów, graniczące z pewnością. Istnienie przesłanki uzasadniającej stosowanie tymczasowego aresztowania w świetle art. 263 § 7 k.p.k. Potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania. Możliwość zbiegu tymczasowego aresztowania z karą pozbawienia wolności w innej sprawie.
Odrzucone argumenty
Oskarżony odbywa już karę pozbawienia wolności w innej sprawie. Oskarżony nie podejmował działań mających na celu bezprawne wpływanie na tok czynności.
Godne uwagi sformułowania
wysokiego prawdopodobieństwa, w rozumieniu art. 249 § 1 k.p.k., że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanych mu przestępstw Na obecnym etapie postępowania samo uprawdopodobnienie sprawstwa stanowi przesłankę do zastosowania najsurowszego ze środków zapobiegawczych jakim jest tymczasowe aresztowanie Prawdopodobieństwo to w przypadku P.B. jest bardzo wysokie i graniczy z pewnością Akcentowana przez skarżącego okoliczność, że oskarżony jest pozbawiony wolności w innej sprawie, nie stanowi przeszkody prawnej do stosowania w niniejszym postępowaniu izolacyjnego środka zapobiegawczego Kodeks postępowania karnego w art. 263 § 3a k.p.k. dopuszcza zbieg tymczasowego aresztowania z karą pozbawienia wolności
Skład orzekający
Michał Laskowski
przewodniczący-sprawozdawca
Tomasz Artymiuk
członek
Małgorzata Wąsek-Wiaderek
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie stosowania tymczasowego aresztowania wobec osoby już pozbawionej wolności w innej sprawie, gdy nadal istnieją przesłanki procesowe i dowodowe."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji zbiegu środków zapobiegawczych i wykonywania kary, a także oceny prawdopodobieństwa popełnienia czynu na etapie postępowania apelacyjnego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu stosowania tymczasowego aresztowania, jakim jest jego zbieg z odbywaniem kary w innej sprawie, co jest istotne dla praktyków prawa karnego.
“Czy można być tymczasowo aresztowanym, gdy już odbywa się karę pozbawienia wolności? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Sektor
inne
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
SN II KZ 40/25 POSTANOWIENIE Dnia 8 stycznia 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Tomasz Artymiuk SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek Protokolant Dorota Szczerbiak po rozpoznaniu w sprawie P.B. oskarżonego z art. 258 § 1 k.k. i in. w dniu 8 stycznia 2026 r. zażalenia obrońcy na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2025 r., sygn. akt II KK 237/25 w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Tomasz Artymiuk Michał Laskowski Małgorzata Wąsek-Wiaderek UZASADNIENIE Sąd Najwyższy, postanowieniem z 17 grudnia 2025 r., zastosował wobec P.B. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania do dnia 16 marca 2026 r. godzina 14.50. Zażalenie na to orzeczenie złożył obrońca. Zarzucił w nim naruszenie art. 249 § 1 k.p.k. polegające na błędnym przyjęciu, że w stosunku do tego oskarżonego zachodzi konieczność zastosowania tymczasowego aresztowania, podczas gdy P.B. aktualnie odbywa karę pozbawienia wolności w innej sprawie a w niniejszym postępowaniu, które jest na etapie apelacyjnym, oskarżony nie podejmował żadnych działań mających na celu bezprawne wpływanie na tok czynności i wniósł o uchylenie zastosowanego środka zapobiegawczego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje Zażalenie obrońcy nie zostało uwzględnione albowiem nadal aktualne pozostają dowodowe i procesowe przesłanki stosowania najsurowszego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania wobec P.B., jak również istnieje przesłanka uzasadniająca stosowanie tego środka zapobiegawczego w świetle art. 263 § 7 k.p.k. Zgromadzony dotychczas w sprawie materiał dowodowy – osobowy oraz rzeczowy – pozwalał na stwierdzenie wysokiego prawdopodobieństwa, w rozumieniu art. 249 § 1 k.p.k., że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanych mu przestępstw. Na obecnym etapie postępowania samo uprawdopodobnienie sprawstwa stanowi przesłankę do zastosowania najsurowszego ze środków zapobiegawczych jakim jest tymczasowe aresztowanie. Prawdopodobieństwo to w przypadku P.B. jest bardzo wysokie i graniczy z pewnością – został on wszak skazany już wyrokiem Sądu pierwszoinstancyjnego na karę 15 lat pozbawienia wolności. To ustalenie wraz z aktualnymi w sprawie przesłankami szczególnymi z art. 258 § 2 k.p.k. oraz art. 263 § 7 k.p.k. i w powiązaniu z charakterem zarzucanego mu czynu zabronionego spowodowały, że zastosowanie izolacyjnego środka zapobiegawczego stało się konieczne. Akcentowana przez skarżącego okoliczność, że oskarżony jest pozbawiony wolności w innej sprawie, nie stanowi przeszkody prawnej do stosowania w niniejszym postępowaniu izolacyjnego środka zapobiegawczego. Kodeks postępowania karnego w art. 263 § 3a k.p.k. dopuszcza zbieg tymczasowego aresztowania z karą pozbawienia wolności a zarazem w konkretnej sprawie o nr II KK 237/25 ewidentnie zaistniała potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania. Wobec powyższego Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie. Tomasz Artymiuk Michał Laskowski Małgorzata Wąsek-Wiaderek [WB] [a.ł]
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę