II KZ 40/25

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie obrońcy na postanowienie o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego P.B., które zostało zastosowane do dnia 16 marca 2026 r. Obrońca zarzucił naruszenie art. 249 § 1 k.p.k., twierdząc, że błędnie przyjęto konieczność aresztowania, zwłaszcza że oskarżony odbywa już karę pozbawienia wolności w innej sprawie, a w niniejszym postępowaniu nie podejmował działań utrudniających tok czynności. Sąd Najwyższy nie uwzględnił zażalenia, uznając, że nadal aktualne pozostają przesłanki dowodowe i procesowe do stosowania tymczasowego aresztowania. Sąd wskazał na wysokie prawdopodobieństwo popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu przestępstw, potwierdzone wyrokiem sądu pierwszej instancji skazującym go na 15 lat pozbawienia wolności. Dodatkowo, sąd powołał się na przesłanki szczególne z art. 258 § 2 k.p.k. oraz art. 263 § 7 k.p.k. i charakter zarzucanego czynu, co uzasadniało konieczność zastosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego. Sąd podkreślił, że odbywanie kary w innej sprawie nie stanowi przeszkody prawnej do stosowania tymczasowego aresztowania w niniejszym postępowaniu, zgodnie z art. 263 § 3a k.p.k., a potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania była ewidentna.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający