II KZ 34/12
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy utrzymał w mocy zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, wskazując, że strona nie ma prawa do wyboru konkretnego obrońcy z urzędu.
Sąd Najwyższy rozpatrzył zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania. Sąd Najwyższy uznał, że zażalenie nie jest zasadne, ponieważ wnioskodawca nie podniósł merytorycznych zarzutów. Podkreślono, że strona ubiegająca się o obrońcę z urzędu nie ma prawa do wyboru konkretnej osoby, a wyznaczony obrońca stwierdził brak podstaw do wznowienia postępowania.
Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał na posiedzeniu w dniu 26 września 2012 r. zażalenie wnioskodawcy T. K. na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania. Sąd Najwyższy postanowił utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Uzasadnienie wskazuje, że zażalenie nie było zasadne, a wnioskodawca nie przedstawił merytorycznych zarzutów. Kluczową kwestią było podkreślenie, że strona domagająca się wyznaczenia obrońcy z urzędu nie ma uprawnienia do wskazania konkretnej osoby. W tej sprawie wyznaczony obrońca sporządził opinię, w której stwierdził brak podstaw do wznowienia postępowania. W związku z tym, wniosek wnioskodawcy, sporządzony samodzielnie, został prawidłowo potraktowany jako wniosek o uzupełnienie braku formalnego, który nie został uzupełniony w zakreślonym terminie, co skutkowało wydaniem zarządzenia o odmowie przyjęcia wniosku.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, strona nie ma uprawnienia do skutecznego domagania się wyznaczenia konkretnej osoby jako obrońcy z urzędu.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy podkreślił, że prawo do obrońcy z urzędu nie daje stronom możliwości wyboru konkretnego adwokata lub radcy prawnego. Wyznaczenie obrońcy musi być zgodne z przepisami procesowymi, a jego rola polega na ocenie zasadności wniosku, a nie na spełnianiu życzeń strony co do jego osoby.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
Utrzymanie w mocy zaskarżonego zarządzenia.
Strona wygrywająca
Przewodniczący II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| T. K. | osoba_fizyczna | skazany |
Przepisy (2)
Główne
k.p.k. art. 437 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Pomocnicze
k.w. art. 92 § § 1
Kodeks wykroczeń
Argumenty
Skuteczne argumenty
Strona nie ma prawa do wyboru konkretnego obrońcy z urzędu. Wyznaczony obrońca stwierdził brak podstaw do wznowienia postępowania. Wnioskodawca nie uzupełnił braków formalnych wniosku w zakreślonym terminie.
Godne uwagi sformułowania
strona, która ubiega się o wyznaczenie jej obrońcy czy pełnomocnika z urzędu nie ma jednocześnie uprawnienia do skutecznego domagania się, aby tym pełnomocnikiem (obrońcą) była wskazana przez nią konkretna osoba.
Skład orzekający
Jerzy Grubba
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Potwierdzenie zasady braku prawa do wyboru obrońcy z urzędu."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wniosku o wznowienie postępowania i braku uzupełnienia braków formalnych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy ważnej kwestii proceduralnej związanej z prawem do obrony, ale jej stan faktyczny jest rutynowy i nie zawiera elementów zaskoczenia.
“Czy możesz wybrać swojego obrońcę z urzędu? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II KZ 34/12 POSTANOWIENIE Dnia 26 września 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba w sprawie T. K. skazanego z art. 92 § 1 k.w. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 września 2012 r., zażalenia wnioskodawcy na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 437§1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zażalenie nie jest zasadne. W istocie też wnioskodawca nie podnosi w nim żadnych zarzutów przeciwko merytorycznej treści skarżonego zarządzenia ograniczając się do wskazania, że podtrzymuje żądanie wyznaczenia mu w charakterze obrońcy z urzędu wymienionego w piśmie radcy prawnego. W tej sytuacji wypada jedynie stwierdzić, że strona, która ubiega się o wyznaczenie jej obrońcy czy pełnomocnika z urzędu nie ma jednocześnie uprawnienia do skutecznego domagania się, aby tym pełnomocnikiem (obrońcą) była wskazana przez nią konkretna osoba. Oczywistym jest też, że wyznaczenie takie musi pozostawać w zgodzie z obowiązującymi przepisami procesowymi. Wniosek oskarżonego z dnia 14.04.2012r. w pełni prawidłowo został zatem potraktowany jako wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu dla potrzeb postepowania wznowieniowego. Obrońca taki został wyznaczony i wykonał swoje obowiązki sporządzając opinię, w której stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje podstaw do sporządzenia i wniesienia wniosku o wznowienie postępowania (k.161 – 163). Skutkiem powyższego było prawidłowe wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia braku formalnego jego wniosku poprzez sporządzenie go przez adwokata lub radcę prawnego wyznaczonego z wyboru. Wnioskodawca w zakreślonym terminie braku tego nie uzupełnił. W pełni słusznie zatem wydano zaskarżone zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku samodzielnie sporządzonego przez T. K. W tej sytuacji nie ma jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia zażalenia wniesionego w sprawie. Kierując się omówionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI