II KZ 32/25

Sąd Najwyższy2025-10-07
SNKarneprzestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajowościŚrednianajwyższy
kasacjaniedopuszczalnośćkara grzywnySąd Najwyższykodeks karnykodeks postępowania karnegoprzegląd orzecznictwa

Podsumowanie

Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji, uznając ją za niedopuszczalną z mocy ustawy, ponieważ skazana nie została ukarana bezwzględnym pozbawieniem wolności, a w kasacji nie wskazano na bezwzględne podstawy odwoławcze.

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie obrońcy skazanej A.R. na zarządzenie Przewodniczącego IX Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Warszawie o odmowie przyjęcia kasacji. Kasacja dotyczyła wyroku Sądu Okręgowego, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego skazujący A.R. na karę grzywny za przestępstwo z art. 193 § 1 k.k. Sąd Najwyższy uznał, że kasacja była niedopuszczalna z mocy ustawy, ponieważ skazana nie została ukarana bezwzględnym pozbawieniem wolności, a w samej kasacji nie wskazano na uchybienia wymienione w art. 439 k.p.k.

Przedmiotem postępowania przed Sądem Najwyższym było zażalenie obrońcy skazanej A.R. na zarządzenie Przewodniczącego IX Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 4 września 2025 r. Zarządzenie to odmawiało przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 28 maja 2025 r., sygn. akt IX Ka 458/25. Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Grodzisku Mazowieckim z dnia 30 grudnia 2024 r. (sygn. akt II K 773/23), którym A.R. została uznana za winną popełnienia czynu z art. 193 § 1 k.k. i skazana na karę grzywny. Obrońca w kasacji zarzucał rażące naruszenie prawa procesowego, w tym art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. Przewodniczący Sądu Okręgowego odmówił przyjęcia kasacji, powołując się na art. 523 § 2 k.p.k., który stanowi, że kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania za przestępstwo na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, chyba że zachodzą przesłanki z art. 439 k.p.k. Obrońca w zażaleniu argumentował, że ograniczenie to nie miało zastosowania, a kasacja spełniała wymogi z art. 523 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy uznał jednak, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdził, że skoro skazanej nie wymierzono kary bezwzględnego pozbawienia wolności, a w kasacji nie powołano się na uchybienia z art. 439 k.p.k., to kasacja była niedopuszczalna z mocy ustawy. Sąd Najwyższy podkreślił, że wniesienie kasacji nie jest bezwzględnym uprawnieniem i podlega ograniczeniom, takim jak te przewidziane w art. 523 § 2 k.p.k. Wskazał również, że obrońca nie powołał się formalnie na art. 439 § 1 k.p.k. w zarzutach kasacyjnych. W konsekwencji, Sąd Najwyższy postanowił utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.

Sprawdź

Zagadnienia prawne (1)

Odpowiedź sądu

Nie, kasacja wniesiona na korzyść oskarżonego, który nie został skazany na karę bezwzględnego pozbawienia wolności, jest niedopuszczalna z mocy ustawy, chyba że zarzuca uchybienia wymienione w art. 439 k.p.k.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy powołując się na art. 523 § 2 k.p.k. stwierdził, że kasacja na korzyść jest dopuszczalna tylko w przypadku skazania na karę bezwzględnego pozbawienia wolności lub gdy zarzuca się uchybienia z art. 439 k.p.k. Ponieważ w analizowanej sprawie skazana otrzymała karę grzywny, a w kasacji nie wskazano na przesłanki z art. 439 k.p.k., kasacja była niedopuszczalna.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

Utrzymanie w mocy zaskarżonego zarządzenia

Strona wygrywająca

Skarb Państwa (w reprezentacji Sądu Okręgowego)

Strony

NazwaTypRola
A.R.osoba_fizycznaskazana
obrońca skazanej A.R.inneobrońca

Przepisy (12)

Główne

k.p.k. art. 530 § 2

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 429 § 1

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 523 § 2

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 523 § 4

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 523 § 1

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 439 § 1

Kodeks postępowania karnego

k.k. art. 193 § 1

Kodeks karny

k.k. art. 4 § 1

Kodeks karny

Pomocnicze

k.p.k. art. 437 § 1

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 438 § 2

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 438 § 3

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 521

Kodeks postępowania karnego

Argumenty

Skuteczne argumenty

Kasacja wniesiona na korzyść oskarżonego, który nie został skazany na karę bezwzględnego pozbawienia wolności, jest niedopuszczalna z mocy ustawy, chyba że zarzuca uchybienia z art. 439 k.p.k. Obrońca nie powołał się formalnie na art. 439 § 1 k.p.k. w zarzutach kasacyjnych.

Odrzucone argumenty

Kasacja obrońcy A.R. spełnia wymogi z art. 523 § 1 k.p.k. i powinna zostać przyjęta do rozpoznania mimo, iż skarżony wyrok nie orzekał kary bezwzględnego pozbawienia wolności. Uchybienia przedstawione w kasacji są tak istotne i rażące, że mają rangę bezwzględnych podstaw odwoławczych z art. 439 § 1 k.p.k.

Godne uwagi sformułowania

kasacja była niedopuszczalna z mocy ustawy skoro oskarżonej nie wymierzono kary bezwzględnej pozbawienia wolności, to niedopuszczalne i nieskuteczne jest podnoszenie przez obrońcę zarzutów obrazy innych przepisów prawa, poza uchybieniami wymienionymi w art. 439 k.p.k. Wniesienie kasacji od prawomocnego wyroku sądu nie jest bezwzględnym uprawnieniem strony. Skarga kasacyjna jako służąca od orzeczeń prawomocnych sądu drugiej instancji nie jest skargą trzecioinstancyjną, lecz nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia.

Skład orzekający

Andrzej Stępka

sędzia

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Potwierdzenie ścisłej interpretacji dopuszczalności kasacji na korzyść oskarżonego zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k."

Ograniczenia: Dotyczy sytuacji, gdy kara bezwzględnego pozbawienia wolności nie została orzeczona, a w kasacji nie podniesiono zarzutów z art. 439 k.p.k.

Wartość merytoryczna

Ocena: 4/10

Orzeczenie dotyczy kwestii proceduralnych związanych z dopuszczalnością kasacji, co jest istotne dla prawników procesualistów, ale może być mniej interesujące dla szerszej publiczności.

Kiedy kasacja jest niedopuszczalna? Sąd Najwyższy wyjaśnia ograniczenia.

Sektor

inne

Agent AI dla prawników

Masz pytanie dotyczące tej sprawy?

Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.

Wyszukiwanie w 1,4 mln orzeczeń SN, NSA i sądów powszechnych
Dogłębna analiza z powołaniem na źródła
Zadawaj pytania uzupełniające — jak rozmowa z ekspertem

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

SN
II KZ 32/25
POSTANOWIENIE
Dnia 7 października 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Andrzej Stępka
po rozpoznaniu w dniu 7 października 2025 r. na posiedzeniu bez udziału stron
zażalenia obrońcy skazanej A.R.
na zarządzenie Przewodniczącego IX Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 4 września 2025 r., o odmowie przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 28 maja 2025 r., IX Ka 458/25, wniesionej przez obrońcę skazanej,
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zarządzeniem z dnia
4 września 2025 r.,
w sprawie o sygn. akt
IX Ka 458/25, Przewodniczący IX Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Warszawie,
na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k.
odmówił przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 28 maja 2025 r., wniesionej przez
obrońcę skazanej A.R., wobec niedopuszczalności z mocy ustawy
. Wskazał, że w
dniu 30 grudnia 2024 r. Sąd Rejonowy w Grodzisku Mazowieckim wydał wyrok w sprawie II K 773/23, uznając A.R. za winną popełnienia czynu kwalifikowanego z art. 193 § 1 k.k. i skazując ją na karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych.
Na skutek wniesionej przez obrońcę apelacji, Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 28 maja 2025 r., sygn. akt IX Ka 458/25, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu I instancji co do winy i kary, przyjmując za podstawę skazania art. 193 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dniu 25 czerwca 2025 r. Z kolei w dniu 14 sierpnia 2025 r. wpłynęła (nadana 12 sierpnia 2025 r.) kasacja od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 28 maja 2025 r., sygn. akt IX Ka 458/25, złożona przez obrońcę skazanej - adw. M.O., zarzucającego na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. i art. 526 § 1 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi rażące naruszenie prawa procesowego, tj. obrazę przepisów postępowania, w tym art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt. 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt. 3 k.p.k.
Tymczasem, zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Ograniczenie to, zgodnie z art. 523 § 4 k.p.k., nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. oraz w wypadkach wskazanych w art. 521 k.p.k.
Na to zarządzenie zażalenie złożył obrońca skazanej A.R. z
arzucając naruszenie przepisów postępowania oraz błędną ich interpretację, która mogła mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia - mianowicie art. 523 § 1 i 2 k.p.k., poprzez bezzasadne przyjęcie, że kasacja wniesiona przez obrońcę skazanej była niedopuszczalna z mocy ustawy. Wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przekazanie sprawy do dalszego procedowania. Obrońca wskazał, że „Ograniczenie z art. 523 § 2 k.p.k. nie znajdowało zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż kasacja obrońcy A.R. spełnia wymogi z art. 523 § 1 k.p.k., oparta została na zarzutach rażącego naruszenia prawa mogącego mieć wpływ na treść orzeczenia. Taka kasacja powinna zostać przyjęta do rozpoznania mimo, iż skarżony wyrok nie orzekał kary bezwzględnego pozbawienia wolności”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie skarżącego nie zasługiwało na uwzględnienie.
Sąd Najwyższy stwierdza, iż analiza przedmiotowej sprawy musi prowadzić do oczywistego i jednoznacznego wniosku, że skoro oskarżonej nie wymierzono kary bezwzględnej pozbawienia wolności, to niedopuszczalne i nieskuteczne jest podnoszenie przez obrońcę zarzutów obrazy innych przepisów prawa, poza uchybieniami wymienionymi w art. 439 k.p.k. - a takich w kasacji nie przedstawiono. Tego faktu nie zmienia próba wykazania w zażaleniu, że uchybienia przedstawione w kasacji są tak istotne i rażące, iż praktycznie mają rangę bezwzględnych podstaw odwoławczych z art. 439 § 1 k.p.k., a zatem oskarżonej z tego tytułu miałoby przysługiwać prawo do wniesienia kasacji.
Trafnie podniesiono w zaskarżonym zarządzeniu, że zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Obrońca podnosi, że „
Sąd Najwyższy w tożsamym przypadku uchylił zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji i nakazał nadanie jej biegu” – jednak zapomniał podać danych tego orzeczenia. Brak bowiem takich orzeczeń Sądu Najwyższego – w świetle jednoznacznego i nieulegającego wątpliwości brzmienia przepisu.
Wniesienie kasacji od prawomocnego wyroku sądu nie jest bezwzględnym uprawnieniem strony.
Skarga kasacyjna jako służąca od orzeczeń prawomocnych sądu drugiej instancji nie jest skargą trzecioinstancyjną, lecz nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia. Może zatem podlegać ograniczeniom. Ograniczenia takie przewiduje m.in. § 2 art. 523 k.p.k. w odniesieniu do kasacji na korzyść oskarżonego, tak jak § 3 tegoż przepisu przy kasacji na niekorzyść owego podmiotu. Ograniczenia te stanowią wyjątki od reguły przyjętej w § 1 art. 523 k.p.k. i zakładają, że gdy chodzi o kasację od wyroku innego niż skazujący za przestępstwa na bezwzględnie wykonywaną karę pozbawienia wolności, a wnoszoną na korzyść oskarżonego - skarga taka może być wniesiona jedynie, gdy wskazuje na uchybienia z art. 439 k.p.k.
(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 22 lutego 2023 r., IV KZ 3/23, LEX nr 3554522; z dnia 29 grudnia 2023 r., III KZ 34/23, LEX nr 3656341).
W niniejszej sprawie składający kasację obrońca skazanej nawet formalnie nie powołał się na art. 439 § 1 k.p.k. w zarzutach kasacyjnych.
Dlatego słusznie w zaskarżonym zarządzeniu stwierdzono, że
wobec faktu, iż w przedmiotowej sprawie A.R. nie została skazana na wymieniony wyżej rodzaj kary, a obrońca nie powołuje się na wystąpienie bezwzględnych przesłanek odwoławczych, kasacja była niedopuszczalna.
W tej sytuacji zaskarżone zarządzenie nie było dotknięte wadami wymienionymi przez skarżącego.
Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.
[WB]
[a.ł]
‎

Nie znalazłeś odpowiedzi?

Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.

Rozpocznij analizę