II KZ 32/25

Przedmiotem postępowania przed Sądem Najwyższym było zażalenie obrońcy skazanej A.R. na zarządzenie Przewodniczącego IX Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 4 września 2025 r. Zarządzenie to odmawiało przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 28 maja 2025 r., sygn. akt IX Ka 458/25. Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Grodzisku Mazowieckim z dnia 30 grudnia 2024 r. (sygn. akt II K 773/23), którym A.R. została uznana za winną popełnienia czynu z art. 193 § 1 k.k. i skazana na karę grzywny. Obrońca w kasacji zarzucał rażące naruszenie prawa procesowego, w tym art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. Przewodniczący Sądu Okręgowego odmówił przyjęcia kasacji, powołując się na art. 523 § 2 k.p.k., który stanowi, że kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania za przestępstwo na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, chyba że zachodzą przesłanki z art. 439 k.p.k. Obrońca w zażaleniu argumentował, że ograniczenie to nie miało zastosowania, a kasacja spełniała wymogi z art. 523 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy uznał jednak, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdził, że skoro skazanej nie wymierzono kary bezwzględnego pozbawienia wolności, a w kasacji nie powołano się na uchybienia z art. 439 k.p.k., to kasacja była niedopuszczalna z mocy ustawy. Sąd Najwyższy podkreślił, że wniesienie kasacji nie jest bezwzględnym uprawnieniem i podlega ograniczeniom, takim jak te przewidziane w art. 523 § 2 k.p.k. Wskazał również, że obrońca nie powołał się formalnie na art. 439 § 1 k.p.k. w zarzutach kasacyjnych. W konsekwencji, Sąd Najwyższy postanowił utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający