II KZ 23/19

Sprawa dotyczy zażalenia pokrzywdzonego Z. G. na zarządzenie Prezesa Sądu Rejonowego w W. z dnia 6 czerwca 2019 r., sygn. akt III Kp (...), którym odmówiono przyjęcia kasacji od postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 8 sierpnia 2018 r., sygn. akt III Kp (...). Postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 8 sierpnia 2018 r. utrzymywało w mocy postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w W. z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt PR 2 Ds. (...) o odmowie wszczęcia śledztwa. Prezes Sądu Rejonowego w W. odmówił przyjęcia kasacji, wskazując, że zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania karnego, kasacja może być wniesiona jedynie od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie lub prawomocnego postanowienia sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego. Orzeczenie kończące postępowanie w tej sprawie miało formę postanowienia, a nie wyroku, co czyniło kasację niedopuszczalną z mocy prawa. Pokrzywdzony Z. G. złożył zażalenie na powyższe zarządzenie, jednak nie sformułował konkretnych zarzutów ani wniosków odwoławczych. Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie na posiedzeniu w dniu 24 września 2019 r., uznał je za niezasadne w stopniu oczywistym. Sąd Najwyższy potwierdził prawidłowość stanowiska Prezesa Sądu Rejonowego, powołując się na art. 519 k.p.k. oraz art. 530 § 2 k.p.k. i przywołując postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 2010 r., V KK 211/10. W konsekwencji, Sąd Najwyższy postanowił utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający