II KZ 18/24

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie pełnomocnika W. O. na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Lublinie, które odmówiło sporządzenia na piśmie i doręczenia uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 29 stycznia 2024 r. w sprawie sygn. akt II AKa 232/21. Podstawą odmowy było stwierdzenie, że W. O. nie jest stroną postępowania, ponieważ spółka, której był wspólnikiem i członkiem zarządu, zakończyła byt prawny. Pełnomocnik W. O. zarzucił obrazę przepisów postępowania, w tym art. 49 § 1 k.p.k. w zw. z art. 51 § 1 k.p.k. w zw. z art. 54 § 1 k.p.k., twierdząc, że W. O. powinien być uznany za osobę pokrzywdzoną, mimo likwidacji spółki. Podkreślał, że prawo pokrzywdzonego było wykonywane przez wspólnika, a on sam nie miał wiedzy o postępowaniu karnym. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za niezasadne. Podkreślił, że przepis art. 422 § 3 k.p.k. (dotyczący odmowy przyjęcia wniosku o uzasadnienie) ma zastosowanie także do sądu odwoławczego. Stwierdził, że W. O. nie mógł być uznany za pokrzywdzonego w rozumieniu k.p.k., gdyż spółka […] Sp. z o.o. została wykreślona z rejestru przedsiębiorców przed wszczęciem postępowania karnego. Sąd Apelacyjny słusznie wskazał, że W. O. nie mógł działać jako prezes czy wiceprezes spółki po jej likwidacji, a przepisy dotyczące reprezentacji zmarłej osoby fizycznej nie miały zastosowania. Sąd Najwyższy podzielił stanowisko sądów niższych instancji, że uprawnienia wspólników do majątku spółki nie są tożsame z dochodzeniem praw pokrzywdzonego w postępowaniu karnym.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający