II KZ 16/23

Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie obrońcy B. P. na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2023 r. (sygn. akt II KK 79/22) w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, postanowił pozostawić to zażalenie bez rozpoznania jako niedopuszczalne z mocy ustawy. Uzasadniono to treścią art. 426 § 1 k.p.k., który stanowi, że od orzeczeń sądu odwoławczego oraz orzeczeń wydanych przez Sąd Najwyższy nie przysługuje środek odwoławczy, chyba że ustawa stanowi inaczej. W polskim prawie procesowym karnym nie istnieje przepis umożliwiający zaskarżenie postanowienia Sądu Najwyższego dotyczącego kosztów procesu, o których ten sąd orzekł po raz pierwszy w ramach rozpoznawania kasacji. Sąd odwołał się do przepisów art. 626 § 3 k.p.k. i art. 426 § 2 k.p.k., wskazując, że pierwszy z nich dotyczy orzeczeń sądu pierwszej instancji, a drugi, mimo wprowadzania pewnych odstępstw, nie ma zastosowania do postępowania kasacyjnego po nowelizacji art. 538 § 2 k.p.k. Podkreślono również jednolite stanowisko Sądu Najwyższego w tej kwestii, przywołując wcześniejsze orzeczenia. Odpis zażalenia został przekazany sędziemu sprawozdawcy w sprawie II KK 79/22 w celu rozważenia wydania postanowienia w trybie art. 626 k.p.k. w związku z wnioskiem o zwrot kosztów dojazdu.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający