II KZ 15/26

SN
II KZ 15/26
POSTANOWIENIE
Dnia 14 maja 2026 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Paweł Kołodziejski
w sprawie
J. B.
skazanego z art. 178a § 1 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 14 maja 2026 r.,
zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącego XI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 11 lutego 2026 r.,
o odmowie przyjęcia wniosku skazanego o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 4 grudnia 2025 r., sygn. akt XI Ka 1033/25
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zarządzeniem Przewodniczącego XI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 11 lutego 2026 r. odmówiono przyjęcia wniosku skazanego J. B. z dnia 23 stycznia 2026 r. (zawartego w zażaleniu na odmowę ustanowienia obrońcy z urzędu – k. 178-179 i powielonego w piśmie z dnia 5 lutego 2026 r. – k. 185-189) o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 4 grudnia 2025 r., sygn. akt XI Ka 1033/25, jako wniesionego po terminie, który upłynął w dniu 11 grudnia 2025 r.
Powyższe zarządzenie w ustawowym terminie zaskarżył zażaleniem skazany
J. B. , akcentując w nim swoje prawo do złożenia wniosku o ustanowienie obrońcy z urzędu. Przedstawił swoją sytuację materialną oraz rodzinną, a nadto zanegował zasadność wyroku skazującego. Podnosząc te zarzuty, wniósł o:
1.
„
uchylenie zaskarżonego [z]arządzenia Sądu Okręgowego w Lublinie, XI Wydział Karny – Odwoławczy z dnia 7 stycznia 2026 r., w całośc
i;
2.
uchylenie [p]ostanowienia Sądu Okręgowego w Lublinie, XI Wydział Karny – Odwoławczy z dnia 7 stycznia 2026 r., w całości;
3.
przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpatrzenia;
4.
zwolnienie z ponoszenia kosztów postępowania, w tym kosztów zażalenia;
5.
uchylenie wyroku z dnia 4 grudnia 2025 r., w całości, wobec złożenia w terminie wniosku o ustanowienie obrońcy z urzędu
”
.
Nadto podał, że
„
[z] ostrożności Oskarżony wnosi również o wydanie odpisu wyroku z dnia 4 grudnia 2025 r., gdyby nie został on uchylony i jego właściwe doręczenie oraz uzasadnienie tego wyroku i jego właściwe doręczenie Oskarżonemu
”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarżący w uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego w istocie nie kwestionował ustalenia stanowiącego podstawę faktyczną zaskarżonego zarządzenia, tj. okoliczności, że wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 4 grudnia 2025 r. złożony został po upływie siedmiu dni od daty ogłoszenia tego orzeczenia, tj. po dniu 11 grudnia 2025 r. (oskarżony nie był pozbawiony wolności – art. 422 § 2a k.p.k.). Nie można zatem stwierdzić, aby w tym zakresie doszło do wadliwych ustaleń, implikujących błędną podstawę faktyczną wydania zaskarżonego zarządzenia. Trzeba przy tym zaznaczyć, że złożenie wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego nie jest objęte przymusem adwokacko-radowskim, stąd też okoliczność, iż skazany uprzednio wnioskował o wyznaczeniu mu obrońcy z urzędu, nie ma znaczenia dla biegu ww. terminu. Podniesione zatem w zażaleniu kwestie dotyczące sytuacji finansowej i rodzinnej skazanego, ukierunkowane na krytykę odmowy wyznaczenia mu obrońcy z urzędu w innym rozstrzygnięciu, nie mogą podważyć zasadności zaskarżonego zarządzenia, które tej materii nie dotyczy. W przedmiotowym postępowaniu zażaleniowym Sąd Najwyższy bada wyłącznie prawidłowość decyzji o odmowie przyjęcia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, tj. zarządzenia z dnia 11 lutego 2026 r. Nie jest natomiast uprawniony do kontroli zasadności innych orzeczeń, które skazany wymienił w rozpoznawanym zażaleniu, w tym prawomocnego wyroku skazującego.
Należy jednak zauważyć, że J. B.  – wbrew twierdzeniu zawartemu w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia – nie uczestniczył w rozprawie odwoławczej (protokół k. 154), niemniej w złożonym zażaleniu nie kwestionował, iż został pouczony o tym, w jaki sposób i w jakim terminie może wystąpić z wnioskiem o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Tego rodzaju względy – z punktu widzenia kontroli wyznaczonej przez przepisy art. 457 § 2 k.p.k. w zw. z art. 422 § 1 i 3 k.p.k. – nie mają zresztą znaczenia dla oceny zaskarżonego zarządzenia, albowiem nawet niezawinione uchybienie w dotrzymaniu terminu zawitego, nie wstrzymuje w żaden sposób jego biegu
(
ewentualnie mogłyby one stanowić przedmiot rozważań w kontekście zastosowania instytucji przywrócenia terminu zawitego, o której mowa w art. 126 § 1 k.p.k.).
Mając na względzie powyższe, orzeczono jak w sentencji.
[J.J.]
[a.ł]
‎