II KZ 13/25

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał na posiedzeniu w dniu 10 lipca 2025 r. zażalenie obrońcy skazanego D. B. na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego IX Wydziału Karnego – Odwoławczego Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 27 lutego 2025 r., sygn. akt IX Ka 677/24 (IX WKK 69/24), o odmowie przyjęcia kasacji. Zarządzenie to zostało wydane na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k., ponieważ kasacja została złożona po upływie 30-dniowego terminu zawitego określonego w art. 524 § 1 k.p.k. Obrońca skazanego wniósł zażalenie, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów k.p.k. dotyczących nieprawidłowego zastosowania art. 126 § 1 k.p.k. i art. 7 k.p.k. oraz błędu w ustaleniach faktycznych, wskazując, że przebywanie skazanego na zwolnieniu lekarskim uniemożliwiło mu terminowe wniesienie kasacji. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za niezasadne. Przypomniano, że termin do wniesienia kasacji wynosi 30 dni od doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem. W tej sprawie obrońca odebrał orzeczenie 4 października 2024 r., a kasacja została nadana pocztą dopiero 16 grudnia 2022 r., co oznaczało jej wniesienie po terminie. Sąd Najwyższy podkreślił, że art. 126 § 2 k.p.k. nie miał zastosowania, ponieważ przedmiotem postępowania była ocena terminowości złożenia kasacji, a nie przywrócenie terminu. Argumenty dotyczące przyczyn niedotrzymania terminu mogłyby być rozważone jedynie w postępowaniu o przywrócenie terminu, które nie było przedmiotem niniejszego postępowania. Odnotowano również, że wniosek o przywrócenie terminu został już wcześniej nieuwzględniony przez Sąd Okręgowy, a na postanowienie w tym zakresie nie przysługuje środek odwoławczy. W związku z tym Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający