II KZ 11/16

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie obrońcy skazanego M. H. na zarządzenie Przewodniczącego X Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w W. z dnia 3 marca 2016 r., które odmówiło przyjęcia kasacji. Powodem odmowy było to, że obrońca, reprezentując kilku skazanych, złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku tylko w odniesieniu do R. K., a nie do M. H., mimo że kasacja dotyczyła właśnie M. H. Obrońca zarzucił obrazę art. 94 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 94 § 2 k.p.k. (niewskazanie przyczyny odmowy) oraz art. 524 § 1 k.p.k. (błędne przyjęcie warunku dopuszczalności kasacji). Sąd Najwyższy uznał oba zarzuty za bezzasadne. Stwierdził, że przyczyna odmowy była jednoznaczna (brak wniosku o uzasadnienie dla M. H.), a interpretacja art. 524 § 1 k.p.k. w kontekście art. 457 § 2 k.p.k. i art. 422 § 2 k.p.k. (w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2015 r.) jest prawidłowa. Przepis ten nakłada na obrońcę reprezentującego wielu skazanych obowiązek wskazania we wniosku o uzasadnienie, którego skazanego dotyczy. Niewypełnienie tego wymogu skutkuje niedopuszczalnością kasacji w odniesieniu do skazanego, który nie został wskazany we wniosku. Sąd podkreślił, że takie uregulowanie ma na celu usprawnienie postępowania i zapobieganie sytuacji, w której kasacja byłaby wnoszona w zakresie, który nie został uzasadniony. Wobec powyższego, zaskarżone zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji zostało utrzymane w mocy.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający