II KZ 1/14

Sygn. akt II KZ 1/14 POSTANOWIENIE Dnia 30 stycznia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Ryński w sprawie A. B. skazanej za popełnienie wykroczenia określonego w art. 57 § 1 kks po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 30 stycznia 2014 r., z powodu zażalenia skazanej na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału V Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 29 października 2013r., sygn. akt … 999/13, w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku skazanej o sporządzenie i doręczenie odpisu uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 10 października 2013r., na podstawie art. 35 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk i art. 113 § 1 kks p o s t a n o w i ł: stwierdzić swą niewłaściwość i sprawę przekazać do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w X. UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący Wydziału V Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Ł. odmówił przyjęcia wniosku skazanej o sporządzenie i doręczenie odpisu uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt … 999/13, albowiem został on złożony po terminie. Na powyższe zarządzenie zażalenie złożyła skazana, zarzucając naruszenie przepisu prawa procesowego, tj. art. 126 k.p.k., mające wpływ na treść 2 rozstrzygnięcia, wobec nieuwzględnienia faktu, iż niedotrzymanie terminu zawitego nastąpiło z przyczyn od skazanej niezależnych. Powołując się na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i sporządzenie oraz doręczenie jej odpisu wyroku Sądu odwoławczego i jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie skazanej okazało się o tyle skuteczne, że doprowadziło do zbadania właściwości funkcjonalnej Sądu Najwyższego w tej sprawie oraz konkluzji, iż wywód uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia, w którym został sformułowany wniosek, że Sąd Najwyższy jest instancją odwoławczą do rozpoznania wywiedzionego zażalenia nie jest trafny. Z art. 27 k.p.k. wynika, że Sąd Najwyższy „rozpoznaje kasacje oraz środki odwoławcze i inne sprawy w wypadkach określonych w ustawie”. Należy zauważyć, że w przepisach Kodeksu postępowania karnego nie przewidziano wprost dopuszczalności rozpoznawania przez Sąd Najwyższy środków odwoławczych wnoszonych na odmowę sporządzenia uzasadnienia wyroku na wniosek złożony w trybie przewidzianym w art. 457 § 2 k.p.k. Upoważnienia w tym zakresie nie zawiera w szczególności art. 422 § 3 k.p.k. Natomiast Sąd Najwyższy w układzie instancyjnym może rozpoznawać takie środki odwoławcze, które zostały wywiedzione od decyzji (postanowienia lub zarządzenia) sądu powszechnego, jeżeli decyzja ta jest wydana w trybie tzw. przedkasacyjnym, a zatem, gdy kwestionowana czynność procesowa może mieć realny wpływ na bieg postępowania kasacyjnego, w tym decydować o dopuszczalności kasacji. Nadto Sąd Najwyższy rozpoznaje środki odwoławcze także w innych sprawach wskazanych w ustawie, m.in., stosownie do treści art.547 § 3 k.p.k., w postępowaniu wznowieniowym. Należy przypomnieć, że zapadające w tej sprawie wyroki sądów obu instancji dotyczyły wykroczenia skarbowego z art. 57 § 1 k.k.s., a zgodnie z art. 167a k.k.s. kasację w takiej sprawie może wnieść wyłącznie Prokurator Generalny i Rzecznik Praw Obywatelskich, zaś w sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych - także Naczelny Prokurator Wojskowy. Niewątpliwie przepis ten stanowi lex specialis wobec regulacji, które w tym zakresie przewidują przepisy 3 k.p.k., stosowane w sprawach karnych skarbowych poprzez art. 113 § 1 k.k.s. Zatem, wskazane przepisy procesowe nie przewidują kasacji strony w sprawach o wykroczenia skarbowe. Oznacza to, że czynność związana z rozpoznaniem wniosku skazanej o sporządzenie i doręczenie odpisu uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego w dalszej perspektywie nie będzie miała znaczenia procesowego dla ewentualnego postępowania kasacyjnego, skoro A. B. nie jest w tej sprawie uprawniona do wniesienia kasacji, nawet za pośrednictwem swojego obrońcy, a może jedynie wnioskować o jej wywiedzenie przez jeden z podmiotów wskazanych w art. 167a k.k.s. Prowadzi to do wniosku, że Sąd Najwyższy nie jest właściwy do instancyjnego kontrolowania zasadności zaskarżonego zarządzenia odmawiającego sporządzenia i doręczenia skazanej uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego. Natomiast podjęte czynności procesowe zamykają się w ramach postępowania incydentalnego, w którym skazana oczekuje od organu procesowego przesłania jej odpisu uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Ł. Ponieważ jednak ma tu zastosowanie art. 422 § 3 k.p.k., to w świetle tego przepisu przedmiotowe zarządzenie należy uznać za zaskarżalne, zaś instancji odwoławczej do rozpoznania wywiedzionego zażalenia należy poszukiwać w dyspozycji art. 466 § 2 k.p.k. w zw. z art. 26 k.p.k. Reasumując, skoro w istniejącym układzie procesowym zarządzenie z dnia 29 października 2013 r., zostało wydane przez Sąd Okręgowy w Ł., to sądem odwoławczym uprawnionym funkcjonalnie do rozpoznania zażalenia na zaskarżone zarządzenie, w świetle wskazanych wyżej przepisów procesowych, będzie Sąd Apelacyjny w X. (zob. też postanowienie SN z dnia 26 października 2007 r., V KZ 66/07, OSNwSK 2007/1/2404). Mając powyższe okoliczności na uwadze i orzekając na podstawie art. 35 § 1 k.p.k. oraz art. 466 § 2 k.p.k. w zw. z art. 26 k.p.k. Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.