II KS 51/25

Sąd Rejonowy w Grodzisku Mazowieckim skazał R. W. za czyn z art. 209 § 1a k.k. na karę roku pozbawienia wolności. Apelację od wyroku wniósł obrońca oskarżonego. Sąd Okręgowy w Warszawie uchylił wyrok sądu rejonowego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, powołując się na bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. (brak obrońcy, mimo uzasadnionej wątpliwości co do poczytalności oskarżonego). Sąd Okręgowy uznał, że sąd rejonowy powinien był powziąć wątpliwości co do poczytalności oskarżonego na podstawie informacji o jego leczeniu psychiatrycznym i dopuścić dowód z opinii biegłych, a następnie, w związku z ujawnieniem się wymogu obrony obligatoryjnej, wydać postanowienie o prowadzeniu rozprawy od początku. Prokurator Okręgowy w Warszawie wniósł skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie art. 437 § 2 zd. drugie k.p.k. przez błędne uznanie istnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej. Sąd Najwyższy uwzględnił skargę prokuratora, uchylając zaskarżony wyrok sądu okręgowego. Sąd Najwyższy podkreślił, że sama informacja o leczeniu psychiatrycznym nie rodzi jeszcze uzasadnionych wątpliwości co do poczytalności, a obrona obligatoryjna jest wymagana tylko w przypadku istnienia takich uzasadnionych wątpliwości. W tej sprawie sąd pierwszej instancji prawidłowo nie powziął wątpliwości na wczesnym etapie, a dopiero później, po kontakcie z oskarżonym, dopuścił dowód z opinii biegłych, którzy nie stwierdzili ograniczenia poczytalności. Sąd Najwyższy uznał, że sąd odwoławczy błędnie zastosował art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. i naruszył art. 437 § 2 zd. drugie k.p.k., w związku z czym sprawę przekazano do ponownego rozpoznania sądowi okręgowemu.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający