II Kp 87/14

Sygn. akt II Kp 87/14 POSTANOWIENIE Dnia 2 kwietnia 2014r. Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Krzysztof Jawor Protokolant: Ewelina Zachilska po rozpoznaniu w sprawie o czyn z art. 207 § 1 k.k. na skutek zażalenia A. M. na postanowienie Prokuratora Rejonowego w D. z dnia 22 stycznia 2014r. w sprawie 1 Ds. 116/14 w przedmiocie odmowy wszczęcia dochodzenia na podstawie art. 465 § 2 k.p.k. w zw. z art. 329 § 1 k.p.k. postanawia: nie uwzględnić zażalenia A. M. z dnia 4 lutego 2014r. i utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie Prokuratury Rejonowej w D. z dnia 22 stycznia 2014r., w sprawie o sygn. akt 1 Ds. 116/14, w przedmiocie odmowy wszczęcia dochodzenia. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2014r. Prokuratura Rejonowa w D. odmówiła wszczęcia dochodzenia w sprawie psychicznego i fizycznego znęcania się nad małoletnią córką O. M. w okresie od 5 listopada 2013r. do 3 grudnia 2013r. w D. to jest o czyn z art. 207 § 1 k.k. z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego ( art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. ). Na powyższe postanowienie w dniu 4 lutego 2014r. wniósł zażalenie A. M. domagając się uchylenia postanowienia i skierowania sprawy do ponownego rozpoznania. We wniosku z dnia 3 marca 2014r Prokurator Rejonowy w D. zwrócił się o nieuwzględnianie zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia dochodzenia i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, bowiem zarzuty w nim zawarte nie znajdują oparcia w treści materiałów zebranych w arach postępowania sprawdzającego, dających podstawy do wydania zaskarżonego postanowienia. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd, rozpoznając zażalenie pokrzywdzonego, podzielił w pełni stanowisko Prokuratury Rejonowej w D. , iż decyzja procesowa o odmowie wszczęcia dochodzenia podjęta przez ten organ jest w pełni zasadna i odpowiada prawu, a zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, w związku z czym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W realiach przedmiotowej sprawy odnośnie opisanych czynów należy stwierdzić, że zgromadzony w sprawie materiał nie pozwala dostatecznie wskazać popełnienia czynów zabronionych. Bezsporny jest fakt, że między A. M. a jego żoną M. M. istnieje długotrwały konflikt, a rodzina ta należy do rodzin dysfunkcyjnych. Rozpytani w trakcie postępowania sprawdzającego świadkowie nie potwierdzili wersji wydarzeń wskazanej przez A. M. . M. M. i A. M. razem wychowują dwie córki O. (13 lat) - która jest biologiczną córka A. M. (miał on jednak ograniczone prawa rodzicielskie), a M. M. została dla niej ustanowiona rodziną zastępczą - oraz ich wspólne dziecko P. (8 lat). Od dłuższego czasu pomiędzy małżonkami dochodzi do kłótni i nieporozumień, w rodzinie dochodzi do przemocy. A. M. wyrokiem Sądu Rejonowego w D. z dnia 22 sierpnia 2012r. został uznany winnym znęcania się psychicznego i fizycznego nad żoną w okresie od 28 stycznia 2006r. do 18 sierpnia 2011r., to jest występku z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata. W sprawie znęcania się A. M. nad żoną wszczynane były kolejne postępowania, jednak zakończone umorzeniem, ponieważ M. M. wycofywała się z dalszych zeznań, poddając się sugestiom męża, który obiecywał poprawę. W odniesieniu do zarzutu znęcania się nad O. M. , M. M. stwierdza, że to mąż nastawia córkę przeciwko niej, buntuje ją, podważa jej autorytet, czego konsekwencją jest zachowanie O. , która ulegając sugestiom ojca i stosując się do jego poleceń, wykazuje agresję. Dziecko jest ponadto przekupywane przez ojca drogimi prezentami i markową odzieżą, a także obietnicą wspólnego wyjazdu zagranicę. Przy tym mąż nie interesuje się w ogóle drugą córką P. . Wersję wydarzeń przedstawioną przez M. M. potwierdziła B. S. (ciotka M. M. ), która zajmowała się dziećmi na prośbę nauczyciela – wychowawcy O. . P. P. (2) – nauczyciel, wychowawca O. , któremu dziecko zwierzyło się, że matka miała ją pobić, wskazał, że O. nie posiadała żadnego śladu wskazującego na uderzenie, a ojciec dziewczynki w rozmowie telefonicznej z nim zażądał wezwania policji i powiadomienia o tym fakcie, stwierdził, że zawiadomi o tym swojego adwokata, nie spytał jednak o stan córki, ani o to czy ma ona opiekę. Aby zapewnić dziecku opiekę i nie narażać na pobyt w pogotowiu opiekuńczym postanowiono, że o zdarzeniu zostanie powiadomiona B. S. , która już wcześniej opiekowała się O. , kiedy jej rodzice przebywali poza granicami kraju. Pedagog wskazał, że M. M. utrzymywała kontakt ze szkołą i interesowała się wynikami obu córek. Nie było zastrzeżeń, co do jej zachowania wobec nich, z kolei A. M. nie kontaktował się nigdy w sprawach szkolnych z pedagogami. Sytuacja domowa tej rodziny znana jest ponadto pracownikom (...) w D. , kuratorowi sądowemu oraz dzielnicowemu. Zgodnie z art. 207 § 1 k.k. przestępstwo znęcania się polega na zadawaniu cierpień fizycznych lub moralnych członkowi rodziny lub innej osobie pozostającej w stałym lub przemijającym stosunku zależności sprawcy. Przez „znęcanie się” należy rozumieć takie działanie sprawcy, które polega między innymi na intensywnym i dotkliwym zadawaniu cierpień moralnych osobie pokrzywdzonej w celu jej udręczenia, poniżenia lub dokuczenia albo wyrządzenie jej innej przykrości, bez względu na rodzaj pobudek ( wyrok SN z dnia 6 sierpnia 1996 r. sygn. akt WR 102/96, Prok. i Pr. 1997 r., nr 2, poz. 8 ). O przyjęciu więc znęcania się rozstrzygają społecznie akceptowane wartości wyrażające się w normach etycznych i kulturowych. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, że brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przez M. M. czynu z art. 207 § 1 k.k. Zgromadzony materiał nie potwierdził faktów wskazanych przez skarżącego. Zdaniem Sądu nieporozumienia domowe pomiędzy małżonkami związane są z dążeniami M. M. do zakończenia tego małżeństwa. Zdaniem Sądu, przychylając się w tym względzie do stanowiska Prokuratora Prokuratury Rejonowej w D. , iż w toku przeprowadzonych w sprawie czynności sprawdzających zebrano wystarczający materiał dowodowy uzasadniający decyzję o odmowie wszczęcia dochodzenia i przyjęcie, iż brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu z art. 207 § 1 k.k. . Mając na uwadze powyższe okoliczności, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia i całkowicie podzielając pogląd Prokuratury, Sąd uznał, że zażalenie skarżącego odnośnie czynu z art. 207 § 1 k.k. nie zasługuje na uwzględnienie.