II Kp 63/16

Sygn. akt. II Kp 63/16 POSTANOWIENIE Dnia 5 kwietnia 2016r. Sąd Rejonowy w DzierżoniowieWydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Krzysztof Jawor Protokolant: Katarzyna Piwowar po rozpoznaniu w sprawie o czyny z art. 193 k.k. i inne na skutek zażalenia pokrzywdzonego B. W. w przedmiocie umorzenia dochodzenia na podstawie art. 330 § 1 k.p.k. postanowił : uwzględnić zażalenie pokrzywdzonego B. W. z dnia 10 lutego 2016r. na postanowienie Komisariatu Policji w B. z dnia 29 stycznia 2016r. w przedmiocie umorzenia dochodzenia i uchylić zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2016r., na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. umorzył dochodzenie: 1. w sprawie gróźb kierowanych w dniu 24 października 2015r., w P. , kierowanych przez ustaloną osobę wobec B. W. i U. W. pozbawieniem ich życia oraz uszkodzeniem należącego do nich mienia w postaci szyb okiennych, które wzbudziły u w/w pokrzywdzonych uzasadnioną obawę, ż zostaną spełnione, tj. o czyn z art. 190 § 1 k.k. – wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia; 2. w sprawie wdarcia się w dniu 24 października 2015r., w P. , przez ustaloną osobę do domu jednorodzinnego należącego do B. W. i U. W. , tj. o czyn z art. 193 k.k. – wobec braku znamion czynu zabronionego. Wobec braku uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, Sąd nie zna powodów, jakimi kierował się prowadzący umarzając dochodzenie w niniejszej sprawie. Pokrzywdzony w swoim zażaleniu zarzucił zaskarżonemu postanowieniu przy dokonaniu ustaleń i ocenie materiału pominięcie faktów: naruszenie miru domowego, spowodowanie uszkodzeń ciała oraz uszkodzenia bramki, skrzynki pocztowej i ławki. Mając to na uwadze B. W. wnosi w zażaleniu „o zgodne z prawem rozpatrzenie sprawy”. Prokurator Rejonowy w Dzierżoniowie przekazując zażalenie wniósł o nieuwzględnienie zażalenia i utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia. Zażalenie jest w pełni zasadne. Jak wyżej Sąd stwierdził, brak uzasadnienia nie pozwala ustalić powodów, jakimi kierował się prowadzący umarzając dochodzenie, chociaż niektóre z faktów, świadczące o popełnieniu czynów zabronionych, zostały potwierdzone przez sprawcę. Wejście S. B. na teren posesji, a następnie do pomieszczenia gospodarczego pokrzywdzonego, z metalową rurką, aby „wyegzekwować” wygaszenie zbyt mocno dymiącego pieca, w pełni kwalifikuje zachowanie sprawcy do uznania, że czyn jego wypełnił znamiona występku z art. 193 k.k. , tym bardziej, że sporządzający notatkę służbową w dniu 27.10.2015r. funkcjonariusz stwierdził: „W trakcie rozmowy ustalono , że w dniu 24.10.2015r. S. B. wtargnął przez bramkę na posesję…”. Ze zdania tego wynika, że po przyjęciu do protokołu zawiadomienia B. W. , funkcjonariusz ustalił, na podstawie analizy treści zeznania pokrzywdzonego, że zachowanie sąsiada było wtargnięciem, czyli wdarciem się na teren objęty prywatnością zawiadamiającego, w przeciwnym bowiem razie funkcjonariusz napisałby, że „ze słów zawiadamiającego wynika, iż…”, albo „jak zawiadomił zgłaszający…”. Niezrozumiałe jest także pominięcie zapewnienia U. W. , że skierowanej w takich okolicznościach groźby „ja was wszystkich pozabijam” obawia się, iż będzie spełniona. Takie ustalenie stanowi dostateczną podstawę do przyjęcia uzasadnionego podejrzenia popełnienia czynu z art. 190 § 1 k.k. , a w konsekwencji do przedstawienia zarzutu i przesłuchania sprawcy w charakterze podejrzanego. Bez znaczenia, w ocenie Sądu, pozostaje powód naruszenia miru domowego przez S. B. , albowiem ograniczenie niezgodnego z normami zadymienia i wyegzekwowanie prawa do czystego powietrza prowadzić należy w sposób prawem przewidziany. W świetle całości materiału w pełni prawdopodobne jest spowodowanie również obrażeń ciała przez napastnika u pokrzywdzonego, co obliguje prowadzącego postępowanie do ustalenia stopnia i charakteru tych obrażeń i rozważenie ewentualnego objęcia ściganiem z urzędu, jeśli okaże się, że czyn polegający na spowodowaniu tychże obrażeń, z uwagi na charakter, ścigany jest z oskarżenia prywatnego. Końcową i prawidłową ocenę materiału przeprowadzić będzie można po wykonaniu powyższych czynności i podjąć decyzję, co do ewentualnego sporządzenia aktu oskarżenia lub ponownego umorzenia postępowania przygotowawczego. Mając na uwadze powyższe ustalenia należało postanowić jak w sentencji. (...) (...)