II Kp 43/14

Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie rozpoznał zażalenie pokrzywdzonego S.W. na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Dzierżoniowie o umorzeniu dochodzenia w sprawie o przestępstwo z art. 18 § 2 i 3 k.k. w zw. z art. 288 § 1 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. Pokrzywdzony zawiadomił prokuraturę o podejrzeniu, że A.P. zlecił M.M. pobicie pokrzywdzonego i wręczył mu 5.000 zł. M.M. zeznał, że A.P. zmodyfikował zlecenie, proponując spalenie domu pokrzywdzonego, i podał szczegóły dotyczące domu i harmonogramu dnia pokrzywdzonego. A.P. wielokrotnie ponaglał M.M. do wykonania zlecenia. Prokurator umorzył dochodzenie, uznając, że A.P. zaprzestał kontaktów z M.M. po 3 kwietnia 2012 r., co utożsamił z dobrowolnym odstąpieniem od nakłaniania. Sąd uznał, że zarzuty pokrzywdzonego, zwłaszcza dotyczące braku dobrowolności odstąpienia sprawcy, zasługują na uwzględnienie. Sąd odwołał się do utrwalonej linii orzeczniczej, zgodnie z którą odstąpienie od czynu zabronionego w fazie usiłowania prowadzi do bezkarności tylko wtedy, gdy jest dobrowolne, czyli wynika z przyczyn wewnętrznych, a nie z okoliczności zewnętrznych, które uniemożliwiają realizację zamiaru. W tej sprawie decyzja A.P. o zaprzestaniu kontaktów z M.M. była wymuszona okolicznościami zewnętrznymi (wezwaniem na przesłuchanie), a nie wynikała z wewnętrznej woli rezygnacji. Sąd uchylił postanowienie prokuratora i wskazał na potrzebę ponownego rozważenia postawienia zarzutu A.P. oraz weryfikacji dowodów dotyczących komunikacji.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający