II Kp 378/14

Sygn. akt II Kp 378/14 POSTANOWIENIE Dnia 20 listopada 2014 roku Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie Wydział II Karny w składzie: Przewodnicząca: SSR Marta Błaszkiewicz Protokolant: Katarzyna Czaplicka po rozpoznaniu w sprawie o czyn z art. 279 § 1 k.k. na skutek zażalenia pokrzywdzonego K. K. na postanowienie z dnia 30 maja 2014 roku, zatwierdzone przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w D. w dniu 25 czerwca 2014 roku, sygn. akt (...) , w przedmiocie umorzenia dochodzenia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. , art. 330 § 1 k.p.k. i art. 465 § 2 k.p.k. w zw. z art. 329 § 1 k.p.k. postanowił: uchylić zaskarżone postanowienie z dnia 30 maja 2014 roku, zatwierdzone przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w D. w dniu 25 czerwca 2014 roku, sygn. akt (...) w przedmiocie umorzenia dochodzenia i przekazać sprawę Prokuratorowi Rejonowemu w D. do dalszego prowadzenia. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 30 maja 2014 roku, zatwierdzonym przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w D. w dniu 25 czerwca 2014 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt 1 Ds. 1102/14, umorzono dochodzenie przeciwko D. S. i D. B. podejrzanym o to, że w okresie między 24 grudnia 2013 roku a 19 stycznia 2014 roku działając wspólnie i w porozumieniu po wyłamaniu drzwi wejściowych dostali się do niezamieszkanej pierwszej części mieszkania znajdującego się w B. na ul. (...) , a następnie po uprzednim wyważeniu przy pomocy łomu drzwi głównych mieszkania dostali się do jego wnętrza skąd zabrali w celu przywłaszczenia wzmacniacz stereo marki (...) o mocy 50 W. koloru srebrnego wartości 1.000 zł, wzmacniacz gitarowy L. wartości 400 zł, mikrofalówkę marki G. model (...) 20 (...) o wartości 200 zł, drukarkę typu (...) E. (...) o wartości 200 zł, aparat cyfrowy (...) o wartości 200 zł oraz aparat cyfrowy O. (...) o wartości 20 zł, elektryczną gitarę basową M. o wartości 400 zł, (...) 2 o wartości 1.000 zł, garnitur męski o wartości 1.000 zł, butelkę francuskiego szampana V. P. B. o wartości 200 zł powodując straty o łącznej wartości 4.620 zł na szkodę K. K. , tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. wobec niepopełnienia przez podejrzanych zarzucanego im czynu i niewykrycia sprawcy przestępstwa. Na powyższe postanowienie w ustawowym terminie zażalenie wniósł pokrzywdzony K. K. zaskarżając je w całości oraz wnosząc o dalsze prowadzenie postępowania. W uzasadnieniu zażalenia wskazał, że z materiałów dowodowych zgromadzonych w toku postępowania, w szczególności z wyjaśnień oskarżonych, wynika, że obaj oskarżeni bezprawnie przebywali w jego mieszkaniu, przy czym D. B. przyznał się do wykonania na ścianie mieszkania napisu (...) i zamalowania go farbą oraz do tego, że skradzione przez niego z mieszkania pokrzywdzonego przedmioty przeniósł do mieszkania P. G. (1) (który wiedział o tym, że pochodzą one z kradzieży), a następnie przetransportował do piwnicy, a także, że zostały one w późniejszym czasie sprzedane przez D. S. , zaś D. S. przyznał, że z mieszkania pokrzywdzonego wyniósł należące od niego mienie (zgłoszone jako skradzione) i sprzedał je w celu pokrycia posiadanych długów. Podniósł również, że eksperyment procesowy wykazał, iż D. B. brał udział we włamaniu do jego mieszkania, a ekspertyza łomu wykorzystywanego w przypadku innych włamań dokonanych przez oskarżonych wykazała, że łom ten mógł być wykorzystany przy włamaniu do jego mieszkania. Prokurator Rejonowy w D. przekazując do rozpoznania tut. Sądowi w/w zażalenie K. K. , wniósł o jego nieuwzględnienie i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, albowiem zebrany i zabezpieczony w ramach postępowania przygotowawczego materiał dowodowy i przeprowadzone czynności procesowe, łącznie z przesłuchaniem w charakterze podejrzanych D. S. i D. B. , nie dał podstaw do skierowania przeciwko nim aktu oskarżenia, albowiem zbyt wiele pojawiło się istotnych wątpliwości, wynikających z treści opinii kryminalistycznych, nie mogących stanowić podstawy dowodowej przeciwko nim. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż obaj podejrzani przebywali w jego mieszkaniu w domniemanym czasie popełnienia przestępstwa, nie przesądza o ich sprawstwie w zakresie czynu z art. 279 § 1 k.k. Podejrzany D. S. nie przyznawał się do dokonania włamania do mieszkania pokrzywdzonego, a wynik eksperymentu procesowego jest, wbrew twierdzeniom skarżącego, negatywny. W ocenie Sądu wniesione przez K. K. zażalenie, pomijając skuteczność i znaczenie niektórych z podniesionych w nim zarzutów, zasługiwało na uwzględnienie, albowiem umorzenie dochodzenia w niniejszej sprawie uznać należało za co najmniej przedwczesne. Wniosek ten skutkować musiał uchyleniem postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej w D. o umorzeniu przeciwko podejrzanym dochodzenia w sprawie o czyn z art. 279 § 1 k.k. W toku postępowania przygotowawczego podejrzany D. B. przyznał, że jakkolwiek w dacie zdarzenia znajdował się pod wpływem alkoholu, to jednak pamięta, że P. G. (1) zwrócił się wówczas m. in. do D. S. ze słowami: „po co tam wchodziliście” (mając na myśli mieszkanie pokrzywdzonego) oraz że w związku z tym P. G. (2) był zły i miał o to pretensje. Podejrzany ten przyznał również, że przebywał w mieszkaniu pokrzywdzonego, aczkolwiek twierdził, że wówczas gdy tam poszedł mieszkanie to było już otwarte, a włamania dokonano wcześniej. Dodał jednak, że widział również już na dole budynku przy piwnicy srebrny wzmacniacz (należący do pokrzywdzonego). Przyznał też, że przedmioty, które skradzione zostały z mieszkania pokrzywdzonego m. in. wzmacniacz dużego rozmiaru, drukarka, aparat cyfrowy (nie marki O. ) przeniesione zostały do mieszkania P. G. (1) (który wiedział o tym skąd przedmioty te pochodzą). Następnie D. B. wyniósł je do piwnicy P. G. (1) , skąd w późniejszym czasie zabrał je podejrzany D. S. , który je sprzedał, a część uzyskanych w ten sposób środków przekazał D. B. . Podczas składania wyjaśnień po raz kolejny D. B. twierdził, że sam zabrał w/w przedmioty z mieszkania pokrzywdzonego, przy czym wzmacniacz sprzedał, a resztę wyrzucił. Podejrzany D. S. konsekwentnie nie przyznawał się do dokonania kradzieży z włamaniem do mieszkania K. K. . W pierwszej kolejności zważyć należało na to, że z treści konsekwentnych i kilkakrotnie podtrzymanych w tym zakresie wyjaśnień D. B. wynikało, iż do dokonania włamania do mieszkania pokrzywdzonego K. K. doszło w czasie, w którym w mieszkaniu jego sąsiada – P. G. (1) – odbywało się spotkanie towarzyskie, w którym brali udział: D. B. , D. S. , P. G. (1) , M. Ś. , S. F. , B. C. oraz inne osoby (według relacji D. B. co najmniej dwóch starszych mężczyzn). Przede wszystkim wskazać trzeba, że w toku postępowania przygotowawczego w tej sprawie nie zostały przesłuchane wszystkie osoby, które mogą posiadać wiedzę o sprawcach i okolicznościach czynu będącego przedmiotem tego postępowania, jak również o roli podejrzanych w tym zdarzeniu, w tym w szczególności nie przesłuchano dotychczas w charakterze świadków M. Ś. oraz S. F. na powyższe okoliczności, a relacje od nich uzyskane mogłyby rozwiać wątpliwości, które w ocenie Prokuratora pojawiły się w niniejszej sprawie co do sprawstwa podejrzanych w zakresie zarzucanego im czynu. Po wtóre, w sprawie przesłuchano w charakterze świadka P. G. (1) , który twierdził, że nie pamięta, aby podczas którejkolwiek z imprez jakie organizował w mieszkaniu ktoś włamał się do mieszkania K. K. . W obliczu podawanych przez podejrzanego D. B. okoliczności jakoby P. G. (1) miał się zdenerwować tym, że włamano się do mieszkania K. K. oraz że część z wyniesionych z tego mieszkania przedmiotów miała zostać najpierw przeniesiona właśnie do lokalu P. G. (1) , koniecznym wydaje się przeprowadzenie konfrontacji między tym świadkiem a podejrzanym D. B. i zweryfikowanie wobec tego zeznań świadka, a nadto ewentualne ponowne jego przesłuchanie celem ustalenia kto dokładnie w dacie zdarzenia przebywał wówczas w jego mieszkaniu, a następnie po uzyskaniu tej informacji dokonanie przesłuchania powyższych osób celem ustalenia czy posiadają oni wiedzę na temat tego w jaki dokładnie sposób doszło do włamania oraz kto brał w nim udział. (podejrzany D. B. wskazywał bowiem na obecność w tym czasie w mieszkaniu P. G. (1) jeszcze dwóch innych mężczyzn). Wydaje się, że dopiero przeprowadzenie tych wszystkich czynności i pozyskanie w oparciu o nie powyższych informacji pozwoli Prokuratorowi na ustalenie czy rzeczywiście zrealizowane zostały przez podejrzanych (bądź ewentualnie przez inne, nieustalone dotychczas, osoby) ustawowo określone znamiona typu czynu z art. 279 § 1 k.k. Po wykonaniu tych czynności Prokurator ponownie będzie mógł dokonać oceny zgromadzonego materiału i podjąć stosowną decyzję procesową. Na marginesie wskazać należy, że o ile w toku dalszych czynności ustalone zostanie, iż brak jest wystarczających dowodów pozwalających na skuteczne postawienie podejrzanym zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. na szkodę K. K. to nie można tracić z pola widzenia faktu, iż podejrzany D. B. przyznał w istocie, że dokonał zaboru części z przedmiotów należących do pokrzywdzonego (mając tego świadomość), przy czym w pierwszych wyjaśnieniach podał, że przedmioty te następnie zostały sprzedane przez D. S. , zaś w kolejnych, że sam sprzedał wzmacniacz, a pozostałe przedmioty wyrzucił. W obliczu tej sprzeczności koniecznym wydaje się ponowne przesłuchanie podejrzanego D. B. celem jej wyjaśnienia, a ponadto przesłuchanie podejrzanego D. S. na okoliczność faktu rzekomej sprzedaży przez niego przedmiotów pochodzących z kradzieży na szkodę K. K. , świadomości co do pochodzenia tych przedmiotów i inne okoliczności istotne z punktu widzenia prawnokarnej oceny takiego zachowania. Koniecznym może okazać się przeprowadzenie z udziałem obu podejrzanych konfrontacji co do wskazanych wyżej okoliczności. Pozwoli to na rozważenie kwestii czy w obliczu ewentualnego braku możliwości postawienia podejrzanym zarzutu popełnienia czynu z art. 279 § 1 k.k. możliwe będzie postawienie im zarzutów zrealizowania ich postępowaniem znamion innych czynów zabronionych. Ustalić również należałoby, które dokładnie przedmioty stanowiące własność pokrzywdzonego zostały mu przez podejrzanego D. B. zabrane (np. o który wzmacniacz chodzi, czy i jakie telefony i o jakiej wartości zostały stamtąd skradzione, co do których zresztą dotychczas pokrzywdzony nie zgłaszał, aby przedmioty takie zostały mu zabrane, /a na których zabór wskazywał sam podejrzany D. B. / i jaką ewentualnie mają one wartość), celem oceny czy zrealizowane zostały znamiona właściwego przestępstwa, czy też wykroczenia. Wobec powyższego decyzji procesowej podjętej przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w D. o umorzeniu dochodzenia przeciwko podejrzanym D. S. i D. B. nie sposób uznać za słuszną, albowiem została ona podjęta przedwcześnie. Przed podjęciem przez Prokuratora kolejnej decyzji w tym zakresie koniecznym jest przeprowadzenie czynności procesowych, o których mowa powyżej (i ewentualnie innych, których potrzeba wyniknąć może w toku dalszego postępowania) oraz dokonanie oceny zgromadzonych w ten sposób dowodów i ewentualne rozważenie kwestii zmiany stawianych podejrzanym zarzutów. Mając na względzie powyższe, nie podzielając oceny Prokuratora, Sąd zobligowany był uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do dalszego prowadzenia orzekając jak w sentencji postanowienia. (...) (...)