II KP 246/14

Sygn. akt II Kp 246/14 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2014r., zatwierdzonym przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w (...) . w dniu 5 maja 2014r. w sprawie (...) odmówiono wszczęcia śledztwa w sprawie: - przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków przez komornika Sądu Rejonowego w (...) polegającego na przyjęciu w dniu 10 grudnia 2001r. wniosku o egzekucję od przedstawiciela ustawowego małoletniej, która nie była objęta wyrokiem alimentacyjnym oraz wprowadzenie w błąd w okresie od 2001r. do 2004r. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Referat Dochodzenia Należności z Funduszu Alimentacyjnego, który wypłacał alimenty osobie nieuprawnionej, tj. o czyn z art. 231 § 1 k.k. , z powodu przedawnienie karalności tego czynu ( art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. ) W uzasadnieniu wskazano, iż w dniu 14 marca 2014r. do Prokuratury Rejonowej w (...) wpłynęło pisemne zawiadomienie o przestępstwie złożone przez H. B. , z którego treści wynika, iż zarzuca on komornikowi sądowemu przy Sądzie Rejonowym w (...) W. S. (1) niedopełnienie obowiązków i przekroczenie uprawnień, poprzez przyjęcie od od przedstawicielki ustawowej małoletniej wniosku o egzekucję, podczas, gdy wg zawiadamiającego O. B. nie była objęta wyrokiem (...) , na który powołał się komornik. Ponadto zawiadamiający wskazał, iż komornik jednocześnie wprowadził w błąd ZUS Referat Dochodzenia Należności z Funduszu Alimentacyjnego który wypłacał alimenty na rzecz osoby nieuprawnionej. Natomiast rozpytany w sprawie komornik sądowy W. S. (1) oświadczył iż O. B. była objęta ww. wyrokiem alimentacyjnym jednakże jej imię i nazwisko zostały spolszczone. W uzasadnieniu wskazano, iż przestępstwo popełnione przez funkcjonariusza publicznego polegające na przekroczeniu uprawnień, stypizowane w art. 231 § 1 k.k. zagrożone jest karą pozbawienia wolności do lat trzech, a więc mając na uwadze okres działania komornika sądowego wskazany przez zawiadamiającego tj. od 2001r. do 2004r. karalność ewentualnego czynu z art. 231 § 1 k.k. uległa już przedawnieniu. Pokrzywdzony H. B. nie zgadzając się z decyzją prokuratora zaskarżyła zażaleniem wniesionym w dniu 12 maja 2014r. przedmiotowe postanowienie, wskazując w jego uzasadnieniu, iż komornik W. S. jak również żaden urząd w Polsce jak też Sąd nie był do tego uprawniony. Podniósł, że O. B. we wskazanym okresie przebywała wówczas w Polsce na karcie pobytu czasowego, która nie upoważniała jej do korzystania z jakichkolwiek świadczeń na terenie Polski jak również do występowania jako wnioskodawca, nie mogła więc korzystać z pomocy (...) , pobierać zasiłku rodzinnego na małoletnią, wystąpić o jej ubezpieczenie zdrowotne nie mając stałego miejsca zameldowania na terytorium Polski a jedynie na nim przebywając, czego nie chce zauważyć komornik W. S. . Wskazał, że nie przeszkadzało to komornikowi naliczać od 2001r. świadczenia alimentacyjne nie tylko na A. B. (córkę) ale także O. B. do czego nie był uprawniony zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem. Podkreślił, iż on jest osobą pokrzywdzoną przez czynności komornicze, które prowadzi ww. komornik, a które obecnie zmierzają do pozbawienia go majątku za zobowiązania w ten sposób naliczane. Na koniec podkreślił, że trudno zgodzić się z zaskarżonym postanowieniem w kwestii przedawnienia karalności czynu z art. 231 § 1 k.k. a należy uznać powrót do przestępstwa od października 2008r. Prokurator Rejonowy w (...) przekazując powyższe zażalenie do rozpoznania Sądowi wniósł o jego nieuwzględnienie z uwagi na przedawnienie karalności czynu, gdyż nawet gdyby przyjąć iż czyn został popełniony w 2008r. to i tak nastąpiło przedawnienie jego karalności w związku z upływem 5 lat na jego ściganie. Zdaniem Sądu, przychylającego się w tym względzie do stanowiska zawartego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, w pełni uzasadniona jest decyzja o odmowie wszczęcia śledztwa w przedmiotowej sprawie z uwagi na przedawnienie karalności ewentualnego czynu z art. 231 k.k. , jaki mógłby zaistnieć w związku z wszczęciem postępowania egzekucyjnego w sprawie (...) na wniosek cudzoziemki będącej przedstawicielką ustawową małoletniej A. B. z dnia 10 grudnia 2001r. i w oparciu o tytuł wykonawczy tj. wyrok tut. Sądu Wydziału III Rodzinnego z dnia 7 marca 2002r. (...) , czy też wprowadzenia jego działaniami w błąd ZUS-u który w związku z tym wypłacał świadczenia z funduszu alimentacyjnego w okresie od 1 grudnia 2001r. do 30 kwietnia 2004r. Zgodnie z art. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k. nie wszczyna się postępowania karnego, a wszczęte umarza, gdy nastąpiło przedawnienie karalności. Przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. jest zagrożone karą pozbawienia wolności do lat 3. W myśl natomiast art. 101 § 1 pkt 4 k.k. karalność przestępstwa ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło lat 5 gdy chodzi o występki zagrożone karą pozbawienia wolności nie przekraczającą 3 lat oraz karami grzywny i ograniczenia wolności. W świetle powyższego oczywistym jest więc, że przedawnienie karalności czynu z art. 231 § 1 k.k. zarówno związanego z ewentualnym przekroczeniem uprawnień lub niedopełnieniem obowiązków przez funkcjonariusza publicznego o jakim zawiadomił skarżący H. B. a mającym miejsce w latach 2001 do 2004r. nastąpiła z chwilą upływu 5 lat od czasu ewentualnego popełnienia tegoż przestępstwa , a więc jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia tj. w 2009r. Natomiast fakt, iż wobec skarżącego nadal jest do chwili obecnej obciążany wypłaconymi w ww. okresie i naliczonymi wg skarżącego niezgodnie z prawem świadczeniami nie ma wpływu na prawidłowość ustalenia w opisie czynu czasookresu działania komornika o jakim zawiadomił H. B. pismem z dnia 14 marca 2014r. Zgodnie z art. 6 § 1 k.k. czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był zobowiązany. Zgodzić się także należy ze stanowiskiem prokuratora, iż również w sytuacji gdyby przekroczenie uprawnień miało miejsce w 2008r. (data wskazana w zażaleniu) to też nastąpiło przedawnienie karalności takiego ewentualnego zachowania z upływem pięciu lat, tj. z końcem 2013r. Z uwagi, zatem na fakt, iż zaszła bezwzględna przeszkoda wskazana w art.17 § 1 pkt 6 k.p.k , uniemożliwiająca wszczęcie postępowania karnego, o czyn, o jakim zawiadomił skarżący dopiero w dniu 14 marca 2014r. zaskarżone postanowienie prokuratora jest w pełni zasadne i odpowiada prawu. Z tych względów orzeczono jak w sentencji.