II Kp 206/13

Sąd Okręgowy w Siedlcach rozpoznał zażalenie pokrzywdzonej E.M. na postanowienie Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie z dnia 27 marca 2013 r. o umorzeniu śledztwa. Śledztwo dotyczyło doprowadzenia pokrzywdzonej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 308.000 zł poprzez wprowadzenie jej w błąd co do stanu technicznego i prawnego samochodu A. (...), a także podrobienia dokumentów pojazdu. Prokurator umorzył postępowanie w pierwszej części z powodu braku znamion czynu zabronionego (art. 286 § 1 kk), a w drugiej z powodu niepopełnienia czynu (art. 270 § 1 kk). Pokrzywdzona zarzuciła obrazę przepisów postępowania, w tym art. 322 § 1 kpk w zw. z art. 17 § 1 pkt 2 kpk i art. 17 § 1 pkt 1 kpk, przez niewłaściwe przyjęcie, że czyny te nie noszą znamion przestępstwa, a także naruszenie art. 297 § 1 kpk przez nieprzeprowadzenie niezbędnych czynności dowodowych. Sąd Okręgowy uznał zarzut dotyczący oszustwa za chybiony w postawionej formie, wskazując, że zgromadzony materiał dowodowy nie dawał podstaw do przypisania podejrzanemu K.T. świadomości popełnienia przestępstwa oszustwa, a jedynie przestępstwa skarbowego. Sąd podzielił stanowisko prokuratora, że brak było dowodów na podstępne działania K.T. wobec pokrzywdzonej. Również zarzut dotyczący podrobienia dokumentów uznano za niezasadny, wskazując, że K.T. nie jeździł po samochód do Szwajcarii i otrzymał dokumenty w Polsce, co wyklucza jego osobiste podrobienie. Sąd zaznaczył, że faktura sprzedaży była podrobiona, ale sprawcy nie wykryto w innym postępowaniu. Zarzut naruszenia art. 297 § 1 kpk również uznano za niezasadny, stwierdzając, że organ śledczy wyczerpał możliwości dowodowe, a kwestia znajomości urzędników z K.T. nie miała istotnego znaczenia dla ustalenia współdziałania w działaniach przestępczych. Sąd Okręgowy zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że uzupełnił kwalifikację prawną czynu opisanego w pkt 1 o art. 294 § 1 kk, a w pozostałej części utrzymał je w mocy.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający