II KP 202/07

Sprawa dotyczyła sędziego Sądu Rejonowego, który został obwiniony o dwa przewinienia dyscyplinarne z art. 107 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych (u.s.p.). Pierwsze polegało na rażącym naruszeniu art. 248 § 2 k.p.k. poprzez niedoręczenie postanowienia o tymczasowym aresztowaniu podejrzanego Rafała S. w ciągu 24 godzin od przekazania go do dyspozycji sądu, co skutkowało koniecznością zwolnienia zatrzymanego. Drugie przewinienie dotyczyło ogłoszenia niepodpisanego postanowienia o tymczasowym aresztowaniu, co stanowiło obrazę art. 113 k.p.k. Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny uznał obwinionego za winnego i wymierzył mu karę upomnienia, uwzględniając wyjaśnienia obwinionego i akta sprawy. Sąd Apelacyjny ustalił, że obwiniony, będąc jedynym sędzią w wydziale, wyznaczył posiedzenie w sprawie aresztowania na następny dzień, a następnie, z powodu opóźnień w sporządzaniu i podpisywaniu postanowienia, przekroczył 24-godzinny termin. Sąd Apelacyjny uznał naruszenie za oczywiste i rażące, podkreślając gwarancyjny charakter art. 248 § 2 k.p.k. i uwzględniając negatywne skutki czynu oraz odbiór społeczny. Kara upomnienia została uznana za wystarczającą ze względu na dotychczasową nienaganną pracę sędziego i jego postawę w postępowaniu. Minister Sprawiedliwości zaskarżył wyrok na niekorzyść obwinionego, zarzucając rażącą niewspółmierność kary upomnienia i wnosząc o wymierzenie kary przeniesienia na inne miejsce służbowe. Argumentował, że kara upomnienia nie odzwierciedla wagi przewinienia i jego wpływu na wizerunek sędziego. Obwiniony sędzia odwołał się w części dotyczącej uzasadnienia, wskazując na obszerność materiału dowodowego, trudności techniczne i wnioski obrony jako przyczyny opóźnień, a także podkreślając swoją szczerość i brak prób zatuszowania uchybień. Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. Zważył, że choć czyn był społecznie szkodliwy, stopień winy obwinionego, wynikający z działania w nietypowych warunkach i braku odpowiedniego doświadczenia (krótki staż sędziowski), nie uzasadniał surowszej kary. Sąd Najwyższy podkreślił, że kara dyscyplinarna nie może przekraczać stopnia winy sprawcy, zgodnie z konstytucyjną zasadą poszanowania godności człowieka. Uznał, że obwiniony wpadł w panikę i naruszył przepisy, ale jego późniejsza postawa stanowiła okoliczność łagodzącą. Żądanie uzupełnienia uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego uznał za bezzasadne.

Zagadnienia prawne (3)