II KO 76/14
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy umorzył niewielką należność sądową w kwocie 20 zł z powodu niemożności ustalenia miejsca pobytu skazanego.
Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek obrońcy skazanego W. T. dotyczący umorzenia należności sądowych. Skazany został obciążony kwotą 20 zł tytułem zwrotu wydatków postępowania wznowieniowego. Pomimo wielokrotnych prób ustalenia miejsca pobytu skazanego, okazało się, że nie mieszka pod wskazanym adresem od wielu lat, a jego aktualne miejsce zamieszkania jest nieznane. W związku z tym, sąd uznał egzekucję tej niewielkiej kwoty za niecelową.
Przed Sądem Najwyższym toczyło się postępowanie z wniosku obrońcy skazanego W. T. o wznowienie postępowania karnego. Wniosek ten został oddalony postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2015 r. (sygn. akt II KO 76/14), a skazany został obciążony kosztami sądowymi postępowania wznowieniowego, w tym wydatkami w kwocie 20 złotych. Po zakończeniu postępowania, skazany był wzywany do uiszczenia tej kwoty, jednak wezwania okazały się bezskuteczne. Komisariat Policji w M. poinformował sąd, że skazany nie mieszka pod wskazanym adresem od około 30 lat, a jego aktualne miejsce zamieszkania nie zostało ustalone. Podobne informacje uzyskał sąd z Centrum Personalizacji Dokumentów MSWiA. Wobec powyższych okoliczności, Sąd Najwyższy uznał, że egzekucja należności w wysokości 20 złotych, ze względu na koszty i przewidywaną bezskuteczność, a także dalsze poszukiwania skazanego, jawią się jako niecelowe. W związku z tym, sąd postanowił umorzyć należności sądowe.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, dalsze czynności egzekucyjne są niecelowe ze względu na koszty i przewidywaną bezskuteczność.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że koszty związane z egzekucją niewielkiej kwoty 20 zł oraz dalszymi poszukiwaniami skazanego, którego miejsce pobytu jest nieznane od około 30 lat, przewyższają potencjalne korzyści. Dlatego postanowiono umorzyć należność.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
umorzenie należności sądowych
Strona wygrywająca
skazany W. T.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| W. T. | osoba_fizyczna | skazany |
Przepisy (3)
Główne
k.k.w. art. 206 § 2
Kodeks karny wykonawczy
k.k.w. art. 51 § 1
Kodeks karny wykonawczy
Pomocnicze
k.k. art. 263 § 2
Kodeks karny
Argumenty
Skuteczne argumenty
Niemożność ustalenia miejsca pobytu skazanego od wielu lat. Niewielka kwota należności sądowych. Wysokie koszty egzekucji i poszukiwań w stosunku do kwoty należności.
Godne uwagi sformułowania
jawią się jako niecelowe
Skład orzekający
Waldemar Płóciennik
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Umorzenie niewielkich należności sądowych w przypadku niemożności ustalenia miejsca pobytu dłużnika."
Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy kwota jest niewielka, a dłużnik jest nieuchwytny od dłuższego czasu.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa jest proceduralna i dotyczy niewielkiej kwoty, ale pokazuje praktyczne aspekty egzekucji w sytuacjach ekstremalnych, gdy dłużnik jest nieuchwytny.
Dane finansowe
WPS: 20 PLN
wydatki postępowania wznowieniowego: 20 PLN
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II KO 76/14 POSTANOWIENIE Dnia 29 czerwca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik w sprawie W. T. skazanego z art. 263 § 2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 czerwca 2016 r., z urzędu kwestii umorzenia należności sądowych na podstawie art. 206 § 2 w zw. z art. 51 § 1 k.k.w. p o s t a n o w i ł umorzyć należności sądowe w kwocie 20 (dwudziestu) złotych, którymi obciążono skazanego W. T. postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2015 r. w sprawie II KO 76/14. UZASADNIENIE Przed Sądem Najwyższym toczyło się postępowanie z wniosku obrońcy skazanego W. T. o wznowienie postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt II AKa 349/13. Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II KO 76/14, Sąd Najwyższy oddalił wniosek o wznowienie postępowania i obciążył skazanego kosztami sądowymi postępowania wznowieniowego, w tym wydatkami w kwocie 20 złotych. Po zakończeniu postępowania wznowieniowego skazany był bezskutecznie wzywany do uiszczenia kwoty 20 złotych tytułem zwrotu wydatków postępowania wznowieniowego, ponieważ innych kosztów Skarb Państwa nie poniósł. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kierowane do skazanego wezwania o zapłatę obciążającej go należności sądowej nie były podejmowane (na jednej z przesyłek odnotowano, że skazany nie mieszka pod wskazanym adresem od 20 lat). Pismem z dnia 11 maja 2016 r. Komisariat Policji w M. poinformował Sąd Najwyższy, że skazany nie zamieszkuje pod wskazanym adresem od około 30 lat, a aktualnego miejsca zamieszkania nie ustalono. Z kolei z pisma Centrum Personalizacji Dokumentów MSWiA Wydziału Udostępniania Danych w W. z dnia 1 czerwca 2016 r. wynika, że brak jest danych o aktualnych adresach stałych i czasowych skazanego. W świetle powyższych okoliczności ewentualne zarządzenie egzekucji należności w wysokości 20 złotych, ze względu na jej koszty i przewidywaną bezskuteczność, oraz dalsze poszukiwania skazanego, z uwagi na związane z tym koszty, jawią się jako niecelowe, Kierując się powyższym orzeczono, jak na wstępie.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI