II KO 45/19
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy nie przekazał sprawy dotyczącej komornika i asesora komorniczego innemu sądowi, uznając, że znajomość sędziów z oskarżonymi z racji zawodowych nie podważa bezstronności sądu.
Sąd Rejonowy w B. wnioskował do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy karnej dotyczącej komornika i asesora komorniczego innemu sądowi, powołując się na dobro wymiaru sprawiedliwości. Argumentowano, że oskarżeni wykonują funkcje przy sądzie właściwym miejscowo, a ich relacje towarzyskie z sędziami mogłyby budzić wątpliwości co do obiektywizmu. Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku, stwierdzając, że sama znajomość zawodowa sędziów z oskarżonymi nie stanowi wystarczającej przesłanki do przekazania sprawy innemu sądowi.
Sąd Rejonowy w B. wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy karnej, w której oskarżeni pełnili funkcje asesora komorniczego i komornika przy sądzie właściwym miejscowo, do rozpoznania innemu równorzędnemu sądowi. Jako uzasadnienie wskazano dobro wymiaru sprawiedliwości, argumentując, że relacje towarzyskie oskarżonych z sędziami, a także fakt wykonywania przez nich zawodów związanych z sądem, mogłyby potencjalnie wywołać w świadomości społecznej poczucie braku obiektywizmu w prowadzeniu postępowania. Sąd Najwyższy nie przychylił się do wniosku. W uzasadnieniu wskazano, że sama znajomość zawodowa sędziów z oskarżonymi, wynikająca z wykonywania przez nich obowiązków komorniczych, nie jest równoznaczna z wystąpieniem okoliczności osłabiających zaufanie do bezstronności sądu. Podkreślono, że fakt wykonywania zawodu komornika sądowego i związana z tym znajomość niektórych sędziów nie stanowi wystarczającej przesłanki do powstania wątpliwości co do obiektywizmu orzekania. Sąd Najwyższy zaznaczył również, że ewentualne wystąpienie okoliczności uzasadniających wyłączenie sędziego w trybie art. 41 k.p.k. nie obliguje do stosowania instytucji przekazania sprawy innemu sądowi na podstawie art. 37 k.p.k.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, sama znajomość zawodowa sędziów z oskarżonymi nie stanowi wystarczającej przesłanki do przekazania sprawy innemu sądowi.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że fakt, iż oskarżeni są komornikiem i asesorem komorniczym nadzorowanymi przez sąd właściwy do rozpoznania sprawy, a także ich znajomość z niektórymi sędziami z racji zawodowych, nie osłabia zaufania do bezstronności sądu w stopniu uzasadniającym skorzystanie z art. 37 k.p.k. Podkreślono, że wątpliwości co do obiektywizmu mogą być rozstrzygane w trybie wyłączenia sędziego (art. 41 k.p.k.).
Rozstrzygnięcie
Decyzja
nie uwzględnić wniosku
Strona wygrywająca
Sąd Rejonowy w B. (wniosek odrzucony)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| K. T. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| D. M. K. | osoba_fizyczna | oskarżony |
Przepisy (3)
Główne
k.p.k. art. 37
Kodeks postępowania karnego
Instytucja przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.
Pomocnicze
k.p.k. art. 41
Kodeks postępowania karnego
Tryb wyłączenia sędziego.
k.k. art. 231 § 1
Kodeks karny
Przepis, z którego oskarżono strony.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Znajomość zawodowa sędziów z oskarżonymi (komornikiem i asesorem) nie stanowi wystarczającej przesłanki do przekazania sprawy innemu sądowi. Okoliczności wskazujące na potencjalne wątpliwości co do bezstronności mogą być rozstrzygane w trybie wyłączenia sędziego (art. 41 k.p.k.).
Odrzucone argumenty
Oskarżeni pełnią funkcje komornika i asesora komorniczego przy sądzie właściwym miejscowo. Relacje towarzyskie oskarżonych z sędziami mogłyby potencjalnie wywołać w świadomości społecznej poczucie braku obiektywizmu. Fakt wyłączenia części sędziów z orzekania w sprawie.
Godne uwagi sformułowania
nie jest to równoznaczne z wystąpieniem takiej okoliczności, która osłabiałaby zaufanie do bezstronności tego Sądu, uzasadniając przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu nie można w niniejszej sprawie uznać, że sytuacja uzasadniająca skorzystanie z dyspozycji art. 37 k.p.k. powstaje tylko z tego powodu, że oskarżonymi w procesie karnym są osoby znane sędziom sądu właściwego do rozpoznania sprawy wyłącznie z racji kontaktów o charakterze zawodowym Sam fakt wykonywania przez oskarżonego zawodu komornika sądowego przy Sądzie miejscowo właściwym i związana z tym znajomość niektórych sędziów tego Sądu, nie stanowi jeszcze dostatecznej przesłanki do uznania, że może powstać wątpliwość, co do obiektywizmu i bezstronności orzekania przez Sąd występujący z wnioskiem o zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 37 k.p.k. „niekomfortowość” orzekania w sprawie dla sędziów i udziału w postępowaniu dla oskarżonych nie stanowi wystarczającej przesłanki dla przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu.
Skład orzekający
Piotr Mirek
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przesłanek do przekazania sprawy karnej innemu sądowi na podstawie art. 37 k.p.k., zwłaszcza w kontekście wykonywania zawodów związanych z wymiarem sprawiedliwości."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wniosku o przekazanie sprawy, a nie meritum sprawy karnej.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia proceduralnego związanego z bezstronnością sądu i zaufaniem do wymiaru sprawiedliwości, co jest istotne dla prawników praktyków.
“Czy znajomość sędziów z komornikiem podważa bezstronność sądu? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Sektor
prawo
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II KO 45/19 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek w sprawie K. T. i D. M. K. oskarżonych z art. 231 § 1 k.k. i in. , po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 18 czerwca 2019 r. wniosku Sądu Rejonowego w B. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu równorzędnemu sądowi na podstawie art. 37 k.p.k. , p o s t a n o w i ł nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt II K […] Sąd Rejonowy w B. wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy K. T. i D. M. K. do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu - z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. Zaistnienia tej przesłanki wnioskujący sąd upatrywał w tym, że oskarżeni w sprawie wykonywali odpowiednio funkcje asesora komorniczego i komornika przy sądzie właściwym miejscowo. Te okoliczności, jak i fakt utrzymywania przez oskarżonych relacji towarzyskich z sędziami, co już skutkowało wyłączeniem od orzekania w sprawie części sędziów Sądu Rejonowego w B. mogłyby, zdaniem Sądu wnioskującego, przynajmniej potencjalnie, wywołać w świadomości społecznej poczucie, że postępowanie jest prowadzone w sposób nieobiektywny. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Wniosek nie jest zasadny. Choć oskarżonymi w sprawie są komornik i asesor komorniczy, nad którymi nadzór sprawuje Sąd właściwy do rozpoznania sprawy, zaś sprawa związana jest z ich zawodową działalnością, nie jest to równoznaczne z wystąpieniem takiej okoliczności, która osłabiałaby zaufanie do bezstronności tego Sądu, uzasadniając przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu (por. postanowienie SN z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt IV KO 27/08, LEX nr 549304). Nie można w niniejszej sprawie uznać, że sytuacja uzasadniająca skorzystanie z dyspozycji art. 37 k.p.k. powstaje tylko z tego powodu, że oskarżonymi w procesie karnym są osoby znane sędziom sądu właściwego do rozpoznania sprawy wyłącznie z racji kontaktów o charakterze zawodowym. Sam fakt wykonywania przez oskarżonego zawodu komornika sądowego przy Sądzie miejscowo właściwym i związana z tym znajomość niektórych sędziów tego Sądu, nie stanowi jeszcze dostatecznej przesłanki do uznania, że może powstać wątpliwość, co do obiektywizmu i bezstronności orzekania przez Sąd występujący z wnioskiem o zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 37 k.p.k. (por. postanowienie SN z dnia 26 lipca 2016 r., sygn. akt II KO 25/16, LEX nr 2076685). Odnosząc się do dalszej argumentacji przestawionej w części motywacyjnej wystąpienia Sądu Rejonowego, zauważyć trzeba, że „niekomfortowość” orzekania w sprawie dla sędziów i udziału w postępowaniu dla oskarżonych nie stanowi wystarczającej przesłanki dla przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu. To, że w realiach niniejszej sprawy ujawniły się okoliczności uzasadniające wyłączenie dwóch sędziów na ich żądanie nie oznacza konieczności stosowania przepisu art. 37 k.p.k. Ewentualne wystąpienie takich okoliczność jeszcze w stosunku do innego sędziego lub sędziów Sądu właściwego może powodować wyłączenie w trybie art. 41 k.p.k. Z tych też względów, postanowiono jak wyżej.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI