II KO 42/16
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku o przekazanie sprawy karnej innemu sądowi, uznając, że trudności obrońcy z dojazdem nie stanowią wystarczającej podstawy do odstąpienia od zasady właściwości miejscowej sądu.
Sąd Rejonowy w S. wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy karnej innemu sądowi, argumentując trudnościami obrońcy oskarżonego, który jest osobą niewidomą i ma problemy z dojazdem. Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku, wskazując, że przekazanie sprawy jest możliwe tylko w wyjątkowych sytuacjach, gdy przemawiają za tym silne względy związane z dobrem wymiaru sprawiedliwości. W tej sprawie, dotyczącej samouwolnienia się oskarżonego i rozpoznawanej na posiedzeniu w trybie uproszczonym, sąd uznał, że trudności obrońcy nie są wystarczającym powodem do zmiany sądu.
Sąd Rejonowy w S. zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy karnej innemu sądowi równorzędnemu, powołując się na dobro wymiaru sprawiedliwości. Głównym argumentem była niewidomość obrońcy oskarżonego i wynikające z tego trudności z dojazdem do Sądu Rejonowego w S. Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek na posiedzeniu i postanowił go nie uwzględnić. W uzasadnieniu podkreślono, że przekazanie sprawy innemu sądowi jest środkiem nadzwyczajnym, dopuszczalnym jedynie w wyjątkowych okolicznościach, gdy silne względy związane z dobrem wymiaru sprawiedliwości za tym przemawiają. Sąd Najwyższy uznał, że w rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Sprawa dotyczyła czynu samouwolnienia się oskarżonego odbywającego karę pozbawienia wolności. Oskarżony przyznał się do winy i zawarł z prokuratorem porozumienie co do kary, wnosząc o wymierzenie 7 miesięcy pozbawienia wolności. Rozpoznanie takiego wniosku odbywa się na posiedzeniu, a obecność stron nie jest konieczna. Sąd Najwyższy stwierdził, że trudności obrońcy z dojazdem, mimo jego niewidomości, nie stanowią wystarczającej podstawy do przekazania sprawy, zwłaszcza że oskarżony miał możliwość udzielenia substytucji swojemu obrońcy.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, takie trudności same w sobie nie stanowią wystarczającej podstawy do przekazania sprawy, jeśli nie zagrażają one w sposób istotny sprawom wymiaru sprawiedliwości.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy podkreślił, że przekazanie sprawy innemu sądowi jest środkiem nadzwyczajnym. W przypadku spraw rozpoznawanych na posiedzeniu, gdzie obecność stron nie jest obowiązkowa, a obrońca ma możliwość udzielenia substytucji, trudności z dojazdem nie uzasadniają odstąpienia od zasady właściwości miejscowej sądu.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
nie uwzględnić wniosku
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. T. | osoba_fizyczna | oskarżony |
Przepisy (3)
Główne
k.p.k. art. 37
Kodeks postępowania karnego
Przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu jest możliwe tylko w zupełnie wyjątkowych przypadkach, kiedy silne względy związane z dobrem wymiaru sprawiedliwości za takim właśnie przekazaniem przemawiają.
Pomocnicze
k.p.k. art. 335 § § 2
Kodeks postępowania karnego
Dotyczy możliwości zawarcia przez prokuratora z oskarżonym porozumienia co do rodzaju i wysokości kary, które następnie jest rozpoznawane przez sąd na posiedzeniu.
k.k. art. 242 § § 1
Kodeks karny
Przepis określający czyn polegający na samouwolnieniu się.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Przekazanie sprawy jest środkiem nadzwyczajnym. Trudności z dojazdem obrońcy nie stanowią wystarczającej podstawy do przekazania sprawy, gdy nie zagraża to wymiarowi sprawiedliwości. Sprawa jest nieskomplikowana i rozpoznawana na posiedzeniu. Oskarżony zawarł porozumienie co do kary. Obrońca ma możliwość udzielenia substytucji.
Odrzucone argumenty
Obrońca jest osobą niewidomą i ma trudności z przyjazdem do Sądu Rejonowego w S.
Godne uwagi sformułowania
przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k., jako odstępstwo od fundamentalnego obowiązku rozpoznania sprawy przez sąd właściwy miejscowo, jest możliwe tylko w zupełnie wyjątkowych przypadkach, kiedy silne względy związane z dobrem wymiaru sprawiedliwości za takim właśnie przekazaniem przemawiają. wystąpienie o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości wyłącznie dlatego, że obrońca oskarżonego jest niewidomy, a jego kancelaria znajduje się w innym mieście niż siedziba sądu właściwego do rozpoznania sprawy, jest co najmniej przedwczesne.
Skład orzekający
Waldemar Płóciennik
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie odmowy przekazania sprawy innemu sądowi ze względu na trudności obrońcy, gdy nie są one na tyle istotne, by naruszyć dobro wymiaru sprawiedliwości."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wniosku o przekazanie sprawy w trybie art. 37 k.p.k. w postępowaniu karnym.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa pokazuje, jak sąd podchodzi do wniosków o przekazanie sprawy, gdy argumentem są trudności obrońcy związane z niepełnosprawnością. Jest to ciekawe z perspektywy praktyki procesowej.
“Trudności obrońcy z dojazdem nie zawsze oznaczają zmianę sądu.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II KO 42/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 października 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik w sprawie M. T. oskarżonego z art. 242 § 1 k.k. po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 26 października 2016 r. wniosku Sądu Rejonowego w S. z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt II K (…), o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE | Postanowieniem z dnia 7 września 2016 r. r. Sąd Rejonowy w S. wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania opisanej wyżej sprawy innemu sądowi równorzędnemu, bowiem obrońca oskarżonego jest osobą niewidomą i ma trudności z przyjazdem do Sądu Rejonowego w S. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Inicjatywa Sądu Rejonowego w S. jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Niejednokrotnie podnoszono w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k., jako odstępstwo od fundamentalnego obowiązku rozpoznania sprawy przez sąd właściwy miejscowo, jest możliwe tylko w zupełnie wyjątkowych przypadkach, kiedy silne względy związane z dobrem wymiaru sprawiedliwości za takim właśnie przekazaniem przemawiają. Sytuacja taka w rozważanej sprawie nie występuje. Przedmiotem postępowania jest nieskomplikowana sprawa karna, której przedmiotem jest czyn polegający na samouwolnieniu się oskarżonego odbywającego karę pozbawienia wolności. W toku postępowania przygotowawczego oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, a następnie zawarł z prokuratorem porozumienie w zakresie rodzaju i wysokości kary, która powinna mu zostać wymierzona. W konsekwencji tego stanu rzeczy, w oparciu o przepis art. 335 § 2 k.p.k., prokurator dołączył do aktu oskarżenia wniosek o wymierzenie oskarżonemu kary 7 miesięcy pozbawienia wolności oraz zasądzenie kosztów i opłat. Rozpoznanie takiego wniosku następuje na posiedzeniu, a obecność oskarżonego i jego obrońcy nie jest konieczna. W świetle powyższych okoliczności wystąpienie o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości wyłącznie dlatego, że obrońca oskarżonego jest niewidomy, a jego kancelaria znajduje się w innym mieście niż siedziba sądu właściwego do rozpoznania sprawy, jest co najmniej przedwczesne. W opisanym układzie procesowym nie istnieje zagrożenie dla sprawnego rozpoznania sprawy, nie jest też zagrożone dobro wymiaru sprawiedliwości postrzegane poprzez pryzmat interesu procesowego oskarżonego – stosunek obrończy został nawiązany na podstawie wyboru, a znajdujące się w aktach pełnomocnictwo (k – 166) przewiduje prawo udzielania substytucji przez ustanowionego obrońcę. Kierując się powyższym orzeczono, jak na wstępie.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI