II KO 240/12

Sprawa dotyczyła wniosku G. C. o zasądzenie od Skarbu Państwa kwoty 8.000 zł tytułem zadośćuczynienia i 1.350 zł tytułem odszkodowania za tymczasowe aresztowanie, które było stosowane wobec niego w związku z zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 281 kk w zw. z art. 64 § 2 kk. Pierwotnie został skazany na 1 rok i 8 miesięcy pozbawienia wolności, jednak Sąd Okręgowy zmienił wyrok, uznając go winnym popełnienia wykroczenia z art. 119 § 1 kw i wymierzając karę 30 dni aresztu, uznaną za wykonaną w całości w ramach stosowanego aresztu tymczasowego. Sąd Okręgowy oddalił wniosek o odszkodowanie, argumentując, że areszt tymczasowy nie był "niewątpliwie niesłuszny", gdyż wnioskodawca sam przyznał się do winy, co miało być taktyką procesową mającą na celu uniknięcie aresztu. Sąd Apelacyjny w Poznaniu utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. Sąd podkreślił, że choć areszt tymczasowy był stosowany przez prawie 5 miesięcy, a ostatecznie został skazany na karę niższą niż okres aresztowania, to jednak art. 553 § 1 kpk wyłącza możliwość dochodzenia odszkodowania i zadośćuczynienia, jeśli wnioskodawca sam, w celu wprowadzenia w błąd sądu lub organu ścigania, złożył fałszywe wyjaśnienia i tym samym spowodował niekorzystne dla siebie orzeczenie w przedmiocie tymczasowego aresztowania. Sąd Apelacyjny uznał, że wnioskodawca, przyznając się do winy w toku postępowania przygotowawczego i na rozprawie, działał w taki sposób, aby uniknąć aresztu, a następnie uzyskać jego uchylenie, co stanowiło podstawę do oddalenia jego roszczeń.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający