II KO 21/22
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił wznowienia postępowania z urzędu w sprawie, w której skarżący powołał się na orzecznictwo TSUE dotyczące legalności składów orzekających, wskazując na nieadekwatność podstaw prawnych.
R. Z. złożył wniosek o wznowienie postępowania karnego, powołując się na wyrok TSUE dotyczący nieuprawnionych składów orzekających. Sąd Najwyższy odmówił wznowienia, stwierdzając, że podstawa prawna powołana przez skarżącego (art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k.) nie miała zastosowania, ponieważ delegacja sędziego do składu orzekającego była wydana przez Prezesa Sądu Apelacyjnego, a nie Ministra Sprawiedliwości, i nastąpiła przed wejściem w życie przepisów, na które powoływał się TSUE.
Sąd Najwyższy rozpoznał pismo R. Z. sygnalizujące konieczność wznowienia z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 21 września 2010 r. (sygn. akt II AKa (...)), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 17 lutego 2010 r. (sygn. akt IV K (...)). Skarżący powołał się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 listopada 2021 r. w sprawach połączonych od C-748/19 do C-754/19, wskazując, że w składach orzekających zasiadały osoby nieuprawnione do orzekania, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. Sąd Najwyższy nie stwierdził podstaw do wznowienia postępowania z urzędu. Uzasadnienie opiera się na stwierdzeniu, że problem legalności delegacji sędziego, poruszony przez TSUE, dotyczy uprawnień Ministra Sprawiedliwości w świetle art. 77 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych w brzmieniu nadanym ustawą z 2011 r., która weszła w życie po wydaniu prawomocnego wyroku w tej sprawie. Ponadto, delegacja sędziego Sądu Okręgowego w L. do składu Sądu Apelacyjnego została wydana przez Prezesa Sądu Apelacyjnego na podstawie art. 77 § 8 u.s.p., a nie przez Ministra Sprawiedliwości. Sąd Najwyższy podkreślił, że kwestia ta była już analizowana w związku z rozpoznaniem kasacji obrońcy skazanego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, wyrok TSUE nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania w tym przypadku, ponieważ okoliczności faktyczne i prawne sprawy nie spełniają przesłanek określonych w art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. ani innych bezwzględnych przyczyn odwoławczych.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że problematyka delegacji sędziów poruszona przez TSUE dotyczy przepisów, które weszły w życie po wydaniu prawomocnego wyroku w analizowanej sprawie. Ponadto, delegacja sędziego została wydana przez Prezesa Sądu Apelacyjnego na innej podstawie prawnej niż ta, która była przedmiotem analizy TSUE.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa wznowienia postępowania z urzędu
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| R. Z. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
Przepisy (4)
Główne
k.p.k. art. 439 § 1
Kodeks postępowania karnego
Bezwzględna przyczyna odwoławcza, w tym zasiadanie w składzie orzekającym osoby nieuprawnionej.
k.p.k. art. 542 § 3
Kodeks postępowania karnego
Podstawa do wznowienia postępowania z urzędu.
Pomocnicze
u.s.p. art. 77 § 1
Ustawa Prawo o ustroju sądów powszechnych
Dotyczy uprawnień Ministra Sprawiedliwości do delegowania sędziów, w brzmieniu nadanym ustawą z 2011 r.
u.s.p. art. 77 § 8
Ustawa Prawo o ustroju sądów powszechnych
Podstawa prawna delegacji sędziego Sądu Okręgowego przez Prezesa Sądu Apelacyjnego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Delegacja sędziego wydana przez Prezesa Sądu Apelacyjnego na podstawie art. 77 § 8 u.s.p. Przepisy dotyczące delegacji sędziów, na które powołał się TSUE, weszły w życie po wydaniu prawomocnego wyroku w sprawie.
Odrzucone argumenty
Powołanie się na wyrok TSUE jako podstawę do wznowienia postępowania z urzędu z powodu nieuprawnionego składu orzekającego.
Godne uwagi sformułowania
sygnalizującym konieczność wznowienia z urzędu postępowania nie stwierdzam podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy postępowania o wznowienie z urzędu dotknięte jest uchybieniem, polegającym na tym, że w składach orzekających zasiadały osoby nieuprawnione do orzekania Trzeba bowiem zauważyć, że będący przedmiotem powołanego orzeczenia TSUE problem legalności – w świetle standardów europejskich – delegacji sędziego dotyczy uprawnień Ministra Sprawiedliwości w świetle art. 77 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (...), w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. (...), która weszła w życie 28 marca 2012 r., a zatem już po wydaniu prawomocnego wyroku w sprawie, której dotyczy inicjatywa skazanego.
Skład orzekający
Kazimierz Klugiewicz
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących wznowienia postępowania karnego w kontekście orzecznictwa TSUE oraz stosowania przepisów o ustroju sądów powszechnych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, gdy przepisy prawne uległy zmianie po wydaniu orzeczenia, a delegacja sędziego była wydana przez Prezesa Sądu Apelacyjnego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa jest interesująca ze względu na powiązanie polskiego prawa karnego z orzecznictwem TSUE i kwestiami legalności składów orzekających, co jest gorącym tematem w środowisku prawniczym.
“Czy wyrok TSUE o wadliwych składach orzekających otwiera drzwi do wznowienia starych spraw karnych? Sąd Najwyższy odpowiada.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN Sygn. akt II KO 21/22 ZARZĄDZENIE Dnia 16 marca 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz Dnia 16 marca 2022 r. sędzia SN Kazimierz Klugiewicz, po zapoznaniu się z pismem R. Z., sygnalizującym konieczność wznowienia z urzędu postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt IV K (…): nie stwierdzam podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy postępowania o wznowienie z urzędu wskazanego wyżej postępowania (art. 542 § 3 k.p.k.). UZASADNIENIE Pismem z dnia 30 stycznia 2022 r. R. Z. złożył wniosek o wznowienie postępowania, wskazując, że postępowanie zakończone wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt IV K (…), dotknięte jest uchybieniem, polegającym na tym, że w składach orzekających zasiadały osoby nieuprawnione do orzekania, co wynika z najnowszego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ( wyrok TSUE z 16.11.2021 r. w sprawach połączonych od C-748/19 do C-754/19). Tak sformułowany zarzut dotyczy zatem okoliczności stanowiącej bezwzględną przyczynę odwoławczą, określoną w art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k., co nakazuje potraktować pismo skazanego jako sygnalizację, w trybie art. 9 § 2 k.k., podstawy do wznowienia postępowania z urzędu na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. Inicjatywa ta nie może jedna przynieść oczekiwanego przez R. Z. rezultatu. Trzeba bowiem zauważyć, że będący przedmiotem powołanego orzeczenia TSUE problem legalności – w świetle standardów europejskich – delegacji sędziego dotyczy uprawnień Ministra Sprawiedliwości w świetle art. 77 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (t.j. Dz.U.2020.2072; u.s.p.), w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2011.203.1192), która weszła w życie 28 marca 2012 r., a zatem już po wydaniu prawomocnego wyroku w sprawie, której dotyczy inicjatywa skazanego. Ponadto delegacja sędziego Sądu Okręgowego w L. M. Styka do składu orzekającego Sądu Apelacyjnego w (…), rozpoznającego apelację obrońcy skazanego, została wydana nie przez Ministra Sprawiedliwości, lecz przez Prezesa Sądu Apelacyjnego w (…), na podstawie art. 77 § 8 u.s.p. (k. 3289, t. XVII). Oczywiste jest zatem to, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k., ani w innej bezwzględnej przyczynie odwoławczej, co zresztą było już wcześniej przedmiotem analizy Sądu Najwyższego w związku z rozpoznaniem kasacji obrońcy skazanego w przedmiotowej sprawie ( zob. postanowienie SN z 28 lipca 2011 r., III KK 19/11 ). Na powyższe zarządzenie zażalenie nie przysługuje.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI