II KO 209/25

Sąd Najwyższy rozpoznał pismo skazanego D.P. sygnalizujące potrzebę wznowienia postępowania kasacyjnego zakończonego prawomocnym postanowieniem z dnia 26 lutego 2020 roku (sygn. akt II KK 233/19). Skazany podniósł zarzut bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., wskazując na udział w rozpoznaniu kasacji sędzi powołanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa. Sąd Najwyższy, opierając się na utrwalonym orzecznictwie, stwierdził niedopuszczalność wznowienia postępowania kasacyjnego z urzędu. Podkreślono, że pisma sygnalizacyjne nie rodzą obowiązku rozpoznania, a wznowienie postępowania na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. w związku z art. 439 § 1 k.p.k. może nastąpić tylko z urzędu, nie na wniosek strony. Sąd wskazał, że oddalenie kasacji nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w rozumieniu art. 544 § 2 k.p.k. w zw. z art. 540 § 1 k.p.k., a zatem nie podlega wznowieniu. Odnosząc się do argumentacji dotyczącej sposobu powołania sędziego, Sąd Najwyższy przywołał orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, które, mimo stwierdzania niekonstytucyjności przepisów dotyczących KRS, konsekwentnie odmawiało weryfikacji już podjętych decyzji i aktów powołania sędziów, ze względu na potrzebę zapewnienia stabilności prawnej i zasady zaufania do państwa. W konsekwencji, Sąd Najwyższy stwierdził niedopuszczalność wznowienia postępowania kasacyjnego z urzędu i obciążył koszty postępowania wznowieniowego Skarb Państwa.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający