III KO 78/20

SN
Sygn. akt III KO 78/20
POSTANOWIENIE
Dnia 4 września 2020 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu bez udziału stron,
w dniu 4 września 2020 r.
w sprawie
zażalenia
M.  U. i A. W.
na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w E.  z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt PR  Ds. (…)
wniosku Sądu Rejonowego w G.  o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu
na podstawie art. 37 k.p.k.
postanowił:
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w G.  postanowieniem z dnia 27 lipca 2020 r., wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania sprawy o sygn. akt X Kp […], do rozpoznania innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. W złożonym wniosku powołano się na fakt, iż przedmiotowe postępowanie dotyczy A. W. , który jest sędzią Sądu Okręgowego w G. oraz M. U. , sędzi Sądu Rejonowego w G. . Ta okoliczność, zdaniem wnioskującego Sądu, uzasadnia wystąpienie z przedmiotowym wnioskiem.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Argumenty podniesione przez Sąd Rejonowy we wniosku nie przekonują bowiem, aby w sądzie tym brak było warunków do rozpoznania sprawy w sposób w pełni obiektywny. Nie zachodzą więc wymagane przez art. 37 k.p.k., szczególne okoliczności uzasadniające odstąpienie od właściwości miejscowej ustalonej na podstawie obowiązujących przepisów.
Oczywistym jest, że zarówno zachwianie swobody orzekania jak i obawa o rozpoznanie sprawy w sposób obiektywny są czynnikami uzasadniającymi skorzystanie z instytucji art. 37 k.p.k., tym niemniej ciężar wykazania realności ich występowania zawsze spoczywa na wnioskującym sądzie. Sąd Rejonowy w G.  nie sprostał temu zadaniu.
Zauważyć należy, iż postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt PR  Ds. (…), prokurator Prokuratury Rejonowej w E. , na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., odmówił wszczęcia dochodzenia w sprawie publicznego rozpowszechniania i ujawniania informacji z protokołu przesłuchania świadka A.  S. z toczącego się postępowania przygotowawczego przed Prokuraturą Rejonową w G. pod sygn. akt PR Ds. (…) na szkodę A. W.  i M. U., tj. o czyny z art. 241 § 1 k.k. i z art. 266 § 1 k.k., z uwagi na brak znamion czynu zabronionego. Na to postanowienie zażalenie złożyli A. W.  i M. U..
Zauważyć należy, że sędzia A. W.  orzeka obecnie w Sądzie Okręgowym w G.  w XIV Wydziale Karnym, natomiast M. U.  jest wprawdzie sędzią Sądu Rejonowego w G. , jednakże orzeka w II Wydziale Karnym, a więc w innym wydziale niż ten, w którym winno zostać rozpoznane zażalenie.
Z powyższego wynika, że w przedmiotowej sprawie postępowanie nie było prowadzone wobec określonej osoby czy osób i oznacza to, że
postępowanie zażaleniowe będzie dotyczyć jedynie weryfikacji podstaw i zasadności wydania zaskarżonej decyzji. Fakt ten nie oznacza automatycznie,
że zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 37 k.p.k.
W tego typu sytuacjach
sędziowie swoją postawą winni dowodzić, że wolni są od jakichkolwiek pozaprocesowych wpływów, a poprzez sprawne i wnikliwe rozpoznanie zażalenia budować autorytet wymiaru sprawiedliwości.
W razie natomiast, gdyby sędziów łączyła bliska znajomość na gruncie towarzyskim, w pierwszej kolejności zastosowanie winien znaleźć przepis art. 41 k.p.k.
Jak dotąd z wnioskiem o wyłączenie od rozpoznania tej sprawy, zgodnie z art. 41 k.p.k., złożyło tylko dwóch sędziów z Wydziału X.  W tej sytuacji inicjatywa Sądu Rejonowego jawi się jako przedwczesna, a przez to i niezasadna.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.