II KO 109/22
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania kasacyjnego, uznając go za oczywiście bezzasadny z uwagi na brak zastosowania wyroku TSUE do prawomocnych orzeczeń wydanych przed jego publikacją.
Obrońca skazanego T.O. złożył wniosek o wznowienie postępowania kasacyjnego, powołując się na wyrok TSUE z listopada 2021 r. dotyczący delegowania sędziów. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku, wskazując, że wyrok TSUE nie ma zastosowania do prawomocnych orzeczeń wydanych przed jego datą, a kwestia delegacji sędziego nie stanowi podstawy do wzruszenia orzeczenia w tej sprawie.
Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek skazanego o wznowienie postępowania kasacyjnego, które zakończyło się prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego. Podstawą wniosku miał być wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 listopada 2021 r. w sprawach połączonych C-748/19 do C-754/19. Sąd Najwyższy, powołując się na art. 545 § 3 k.p.k., odmówił przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności. Uzasadnienie wskazuje, że wyrok TSUE, choć dotyczył przepisów prawa krajowego regulujących delegowanie sędziów, nie może być stosowany do orzeczeń, które uprawomocniły się przed datą wydania tego wyroku. Sąd Najwyższy podkreślił, że TSUE nie stwierdził sprzeczności z prawem unijnym przepisów o ustroju sądów, a jedynie wskazał, że mogą one stać na przeszkodzie prawu unijnemu. W związku z tym, kwestia delegacji sędziego do orzekania na rozprawie apelacyjnej nie stanowiła przesłanki do wzruszenia prawomocnego orzeczenia.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, wyrok TSUE nie stosuje się do orzeczeń zakończonych prawomocnym orzeczeniem wydanym przed dniem jego publikacji.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy wskazał, że wykładnia prawa unijnego zawarta w wyroku TSUE nie ma zastosowania do prawomocnych orzeczeń wydanych przed datą tego wyroku. Kwestia delegacji sędziego nie stanowiła przesłanki do wzruszenia prawomocnego orzeczenia.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmówić przyjęcia wniosku
Strona wygrywająca
Skarb Państwa
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| T. O. | osoba_fizyczna | skazany |
Przepisy (6)
Główne
k.p.k. art. 545 § 3
Kodeks postępowania karnego
Podstawa do odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności.
Pomocnicze
k.p.k. art. 540 § 3
Kodeks postępowania karnego
Podstawa wznowienia postępowania wskazana przez wnioskodawcę.
k.p.k. art. 439 § 1
Kodeks postępowania karnego
Określa bezwzględne przyczyny odwoławcze, wskazane przez wnioskodawcę jako podstawa wznowienia.
TFUE art. 267
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Reguluje zakres kognicji TSUE w procedurze pytań prejudycjalnych.
TUE art. 19 § 1
Traktat o Unii Europejskiej
Wskazany przez TSUE jako podstawa do oceny przepisów krajowych.
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 art. 6 § 1 i 2
Wskazana przez TSUE jako podstawa do oceny przepisów krajowych.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Wyrok TSUE nie ma zastosowania do prawomocnych orzeczeń wydanych przed jego datą. Kwestia delegacji sędziego nie stanowi przesłanki do wzruszenia prawomocnego orzeczenia w niniejszej sprawie.
Odrzucone argumenty
Wyrok TSUE z dnia 16 listopada 2021 r. stanowi podstawę do wznowienia postępowania kasacyjnego.
Godne uwagi sformułowania
wniosku skazanego o wznowienie postępowania kasacyjnego oczywista bezzasadność wykładnia prawa unijnego zawarta w przywołanym wyroku TSUE nie stosuje się do orzeczenia zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym przed dniem 16 listopada 2021 r.
Skład orzekający
Włodzimierz Wróbel
przewodniczący-sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Stosowanie wyroków TSUE do prawomocnych orzeczeń krajowych wydanych przed datą wyroku TSUE."
Ograniczenia: Dotyczy spraw, w których wniosek o wznowienie postępowania opiera się na wyroku TSUE wydanym po uprawomocnieniu się orzeczenia krajowego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia kolizji prawa krajowego z prawem unijnym oraz wpływu orzecznictwa TSUE na prawomocne orzeczenia krajowe, co jest istotne dla praktyków prawa.
“Czy wyrok TSUE unieważnia stare polskie wyroki? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN Sygn. akt II KO 109/22 POSTANOWIENIE Dnia 19 stycznia 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel w sprawie T. O. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 19 stycznia 2023 r., wniosku skazanego o wznowienie postępowania kasacyjnego zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2019 r. sygn. akt II AKa 129/18, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego dla Warszawy - Pragi w Warszawie z dnia 22 grudnia 2017 r., sygn. akt V K 2/14, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności. UZASADNIENIE Obrońca T. O. złożył do Sądu Najwyższego wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2019 r. (sygn. akt II AKa 129/18) na podstawie art. 540 § 3 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Podstawą wznowienia miałby być wyrok TSUE z dnia 16 listopada 2021 r. w sprawach od C-748/19 do C- 754/19. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 267 TFUE, regulującym zakres kognicji Trybunału Sprawiedliwości UE w procedurze pytań prejudycjalnych sąd ten jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym: "a) o wykładni Traktatów; b) o ważności i wykładni aktów przyjętych przez instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii". Natomiast z dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości wykładni prawa unijnego może wynikać, czy da się z nią pogodzić normę wynikającą z prawa krajowego. Dlatego też w tezie wspomnianego przez wnioskodawcę orzeczenia prejudycjalnego TSUE nie stwierdził sprzeczności z prawem unijnym przepisów prawa o ustroju sądów powszechnych, regulujących delegowanie sędziów do sądów wyższej instancji przez Ministra Sprawiedliwości, a jedynie wyraźnie wskazał, że przepisy prawa unijnego (art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE odczytywany w świetle art. 2 TUE oraz art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym) "stoją na przeszkodzie" wspomnianym przepisom prawa krajowego. Należy zgodzić się wyrażonym już w orzecznictwie Sądu Najwyższego stanowiskiem, że wykładnia prawa unijnego zawarta w przywołanym wyroku TSUE nie stosuje się do orzeczenia zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym przed dniem 16 listopada 2021 r. (zob. postanowienie z dnia 25 listopada 2021 r. II KK 379/20). Uznać zatem należy, że w niniejszej sprawie zagadnienie delegacji dla SSO D. R. upoważaniającej ją do orzekania na rozprawie apelacyjnej w dniu 19 grudnia 2019 r., nie stanowi przesłanki do wzruszenia prawomocnego orzeczenia na podstawie przepisu wskazanego przez wnioskodawcę. Podobnie uchwała Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20, OSNKW 2020, nr 2, poz. 7. w odniesieniu do sędziów sądów powszechnych nie ma zastosowania do orzeczeń wydanych przez sądy przed dniem jej podjęcia. Zatem wniosek należy uznać za niezasadny.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI