II KO 10/14
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku Sądu Rejonowego o przekazanie sprawy karnej innemu sądowi, uznając, że obciążenie pracą nie jest wystarczającą podstawą do takiego przeniesienia.
Sąd Rejonowy w W. wnioskował o przekazanie sprawy karnej przeciwko P. O. do Sądu Rejonowego w G. z powodu dużego obciążenia bieżącymi sprawami, co uniemożliwiało wyznaczenie terminu rozprawy i naruszało interes pokrzywdzonej. Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku, podkreślając, że art. 37 k.p.k. nie służy rozwiązywaniu problemów organizacyjnych sądów, a jedynie sytuacjom, gdy obiektywne rozpoznanie sprawy jest niemożliwe.
Sąd Rejonowy w W. wystąpił z wnioskiem o przekazanie sprawy karnej, w której oskarżony P. O. jest oskarżony o przestępstwa z art. 197 § 1 k.k. i inne, do Sądu Rejonowego w G. Głównym argumentem Sądu Rejonowego było bardzo duże obciążenie bieżącymi sprawami, co uniemożliwiało wyznaczenie terminu rozprawy w rozsądnym czasie i naruszało interes pokrzywdzonej. Sąd Najwyższy, rozpoznając wniosek na posiedzeniu w dniu 12 marca 2014 r., nie uwzględnił go. W uzasadnieniu Sąd Najwyższy podkreślił, że przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. jest środkiem wyjątkowym i może nastąpić tylko w sytuacji realnych przeszkód uniemożliwiających obiektywne rozpoznanie sprawy. Przepis ten nie może być traktowany jako narzędzie do rozwiązywania bieżących problemów organizacyjnych sądów, takich jak brak sal, zaplecza logistycznego czy niedostatek kadry sędziowskiej. Sąd Najwyższy zaznaczył, że tylko w nadzwyczajnych sytuacjach, gdy rozpoznanie sprawy w sądzie właściwym jest absolutnie niemożliwe, można rozważyć przekazanie sprawy innemu sądowi. W przedmiotowej sprawie nie wykazano istnienia takich nadzwyczajnych okoliczności. Sąd Najwyższy odniósł się również do przywołanego przez Sąd Rejonowy postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2005 r., IV KO 69/04, wskazując, że zostało ono wydane na tle innych okoliczności faktycznych.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, nadmierne obciążenie sądu bieżącymi sprawami nie stanowi wystarczającej podstawy do przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy wyjaśnił, że art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy i może być stosowany tylko wtedy, gdy istnieją realne przeszkody uniemożliwiające obiektywne rozpoznanie sprawy. Problemy organizacyjne sądu, takie jak obciążenie pracą, nie mogą być traktowane jako podstawa do przekazania sprawy, chyba że w nadzwyczajnych sytuacjach rozpoznanie sprawy w sądzie właściwym jest absolutnie niemożliwe.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
nie uwzględnić wniosku
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| P. O. | osoba_fizyczna | oskarżony |
Przepisy (2)
Główne
k.p.k. art. 37
Kodeks postępowania karnego
Przepis art. 37 k.p.k. może być stosowany tylko wtedy, gdy realnie występują okoliczności, które mogą stwarzać uzasadnione przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w danym sądzie. Nie może być traktowany jako sposób rozwiązywania bieżących problemów organizacyjnych sądów.
Pomocnicze
k.k. art. 197 § § 1
Kodeks karny
Argumenty
Skuteczne argumenty
Art. 37 k.p.k. nie służy rozwiązywaniu problemów organizacyjnych sądów. Przekazanie sprawy jest środkiem wyjątkowym, stosowanym tylko w przypadku niemożności obiektywnego rozpoznania sprawy.
Odrzucone argumenty
Duże obciążenie bieżącymi sprawami Sądu Rejonowego w W. uniemożliwia wyznaczenie terminu rozprawy i narusza interes pokrzywdzonej.
Godne uwagi sformułowania
przepis art. 37 k.p.k. nie może być traktowany jako sposób rozwiązywania bieżących problemów organizacyjnych sądów Tylko w nadzwyczajnych sytuacjach, gdyby rozpoznanie sprawy w sądzie właściwym było absolutnie niemożliwe można uznać, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymagałoby przekazania sprawy innemu sądowi.
Skład orzekający
Jacek Sobczak
przewodniczący
Piotr Hofmański
członek
Józef Szewczyk
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie wniosków o przekazanie sprawy innemu sądowi na podstawie art. 37 k.p.k. oraz interpretacja tego przepisu w kontekście obciążenia pracą sądów."
Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie spraw karnych i wniosków o przekazanie sprawy między sądami równorzędnymi.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie wyjaśnia ważne zasady dotyczące przekazywania spraw między sądami, co jest istotne dla praktyków prawa, choć nie zawiera nietypowych faktów.
“Czy obciążenie sądu to powód do zmiany miejsca procesu? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II KO 10/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 marca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Sobczak (przewodniczący) SSN Piotr Hofmański SSN Józef Szewczyk (sprawozdawca) w sprawie P. O. oskarżonego o przestępstwo z art. 197 § 1 k.k. i inne po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 12 marca 2014 r., wniosku Sądu Rejonowego w W. o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, to jest Sądowi Rejonowemu w G., na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w W. w uzasadnieniu wystąpienia o przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G. wskazał na bardzo duże obciążenie bieżącymi sprawami. Zdaniem Sądu takie obciążenie powoduje, iż nie jest możliwe wyznaczenie w najbliższym czasie terminu rozprawy w sprawie, co z uwagi na charakter przestępstw zarzuconych oskarżonemu narusza interes pokrzywdzonej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek Sądu Rejonowego w W. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał, iż przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. może nastąpić tylko wtedy, gdy realnie występują okoliczności, które mogą stwarzać uzasadnione przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w danym sądzie. Wyjatkowy charakter tego przepisu nakazuje jego stosowanie w rygorystyczny sposób. Zbyt szerokie jego stosowanie prowadziłoby do osłabienia poczucia zaufania do niezależności sądu i jego zdolności do obiektywnego orzekania. Wielokrotnie w doktrynie i orzecznictwie wskazywano, iż przepis art. 37 k.p.k. nie może być traktowany jako sposób rozwiązywania bieżących problemów organizacyjnych sądów. W związku z powyższym względy natury technicznej (np. związane z brakiem odpowiednich sal, zaplecza logistycznego w budynku sądu, szczupłością kadry sędziowskiej itp.), utrudniające rozpoczęcie rozprawy i prowadzenie postępowania nie mogą uzasadniać wniosku w tym trybie. Tylko w nadzwyczajnych sytuacjach, gdyby rozpoznanie sprawy w sądzie właściwym było absolutnie niemożliwe można uznać, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymagałoby przekazania sprawy innemu sądowi. W tej sprawie nie wykazano by istotnie tak było. Należy podnieść, iż przywołane przez Sąd Rejonowy w W. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2005 r., IV KO 69/04 zostało wydane na tle innych okoliczności faktycznych, niż w przedmiotowej sprawie. Kierując się powyższymi względami orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia. aw
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI