II KO 1/13
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi, uznając brak podstaw do obaw o bezstronność sądu właściwego.
Sąd Najwyższy rozpatrywał wniosek o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi, motywowany obawami o brak obiektywizmu ze względu na toczące się inne sprawy z udziałem pokrzywdzonego oraz jego dążenie do przeniesienia sprawy poza okręg sądu. Sąd Najwyższy uznał, że przedmiotem sprawy jest jedynie kwestia powagi rzeczy osądzonej, a nie inne sprawy dotyczące sędziów, i nie stwierdził okoliczności budzących wątpliwości co do bezstronności sądu właściwego, nakazując niezwłoczne rozpoznanie sprawy.
Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek Sądu Rejonowego w P. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. Wniosek ten był umotywowany tym, że w Sądzie właściwym toczy się kilka spraw zażaleniowych z udziałem pokrzywdzonego M. W., które dotyczą między innymi sędziów tego sądu, w tym sędziego sprawozdawcy. Dodatkowo, skarżący dążył do przeniesienia sprawy poza okręg Sądu Okręgowego w P., co mogło budzić w opinii publicznej przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy. Sąd Najwyższy stwierdził, że przedmiotem rozpoznania jest zażalenie na postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia z powodu powagi rzeczy osądzonej, a nie inne sprawy dotyczące sędziów. Ponieważ nie wskazano ani nie zaistniały żadne okoliczności mogące wywołać wątpliwości co do bezstronności sądu właściwego, a dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga niezwłocznego rozpoznania sprawy trwającej od ponad roku, Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, nie istnieją podstawy do przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że przedmiotem sprawy jest jedynie kwestia powagi rzeczy osądzonej, a nie inne sprawy dotyczące sędziów. Nie stwierdzono okoliczności mogących budzić wątpliwości co do bezstronności sądu właściwego, a dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga niezwłocznego rozpoznania sprawy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
nie uwzględnić wniosku
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. W. | osoba_fizyczna | skarżący |
| prokurator Prokuratury Rejonowej w P. | organ_państwowy | organ wydający postanowienie |
Przepisy (5)
Główne
k.p.k. art. 37
Kodeks postępowania karnego
Przepis regulujący możliwość przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w celu zapewnienia sprawiedliwości.
Pomocnicze
k.p.k. art. 17 § § 1 pkt 7
Kodeks postępowania karnego
Podstawa odmowy wszczęcia dochodzenia z powodu powagi rzeczy osądzonej.
k.p.k. art. 41 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Okoliczności uzasadniające wyłączenie sędziego.
k.p.k. art. 42 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Procedura wnioskowania o wyłączenie sędziego.
k.k. art. 271 § § 3
Kodeks karny
Przepis dotyczący poświadczenia nieprawdy przez lekarza.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Przedmiotem sprawy jest wyłącznie kwestia powagi rzeczy osądzonej. Nie zachodzą okoliczności mogące budzić wątpliwości co do bezstronności sądu właściwego. Dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga niezwłocznego rozpoznania sprawy.
Odrzucone argumenty
Istnienie innych spraw z udziałem pokrzywdzonego dotyczących sędziów sądu właściwego. Dążenie skarżącego do przeniesienia sprawy poza okręg sądu. Możliwość powstania w opinii publicznej przekonania o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy.
Godne uwagi sformułowania
nie jakakolwiek „sprawa” dotycząca sędziów Sądu właściwego nie zostały wskazane i nie zachodzą żadne okoliczności mogące wywołać w opinii publicznej przekonanie o braku warunków do bezstronnego rozpoznania sprawy Dobro wymiaru sprawiedliwości, o którym mowa w art. 37 k.p.k., wymaga niezwłocznego rozpoznania sprawy
Skład orzekający
Krzysztof Cesarz
przewodniczący-sprawozdawca
Małgorzata Gierszon
członek
Roman Sądej
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie odmowy przekazania sprawy innemu sądowi ze względu na brak obiektywnych podstaw do kwestionowania bezstronności sądu właściwego, nawet w sytuacji toczących się innych postępowań z udziałem stron."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej związanej z wnioskiem o przekazanie sprawy i oceną obiektywnych podstaw do wyłączenia sądu.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy kwestii proceduralnych związanych z przekazaniem sprawy i wyłączeniem sędziego, co jest interesujące głównie dla prawników procesualistów.
“Czy obawy o stronniczość sądu zawsze prowadzą do zmiany jurysdykcji? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II KO 1/13 POSTANOWIENIE Dnia 19 lutego 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Małgorzata Gierszon SSN Roman Sądej w sprawie z zażalenia M. W. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. z dnia 4 stycznia 2012r. o odmowie wszczęcia dochodzenia w sprawie 2 Ds …, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 19 lutego 2013 r., wniosku Sądu Rejonowego w P. zawartego w postanowieniu z dnia 31 grudnia 2012 r.o przekazanie na podstawie art. 37 k.p.k. sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu p o s t a n o w i ł nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE Wystąpienie zostało umotywowane tym, że w Sądzie właściwym „jest w toku kilka spraw zażaleniowych >>K.p.<< z udziałem pokrzywdzonego M. W., w których również sprawy dotyczą między innymi sędziów tegoż sądu”, w tym sędziego sprawozdawcy, a nadto skarżący dąży do „przeniesienia przedmiotowej sprawy poza okręg Sądu Okręgowego w P.” Może więc powstać „w opinii publicznej przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Przedmiotem rozpoznania Sądu właściwego jest zażalenie na postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia, podjęte na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. wobec tego, że postępowanie co do tego samego czynu tej samej osoby (rzekomego poświadczenia nieprawdy przez lekarza, mającego wypełnić dyspozycję art. 271 § 3 k.k.) zostało prawomocnie zakończone. Rozstrzygnięciu podlega zatem tylko kwestia, czy rzeczywiście zaistniała powaga rzeczy osądzonej, czyli z pewnością nie jakakolwiek „sprawa” dotycząca sędziów Sądu właściwego, w tym sędziego sprawozdawcy. Wniosek skarżącego się o wyłączenie od rozpatrzenia zażalenia wszystkich sędziów został pozostawiony bez rozpoznania (postanowienie – k. 41). Sędzia sprawozdawca nie występował w tej sprawie na podstawie art. 42 § 1 k.p.k. o wyłączenie go z powodu zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 41 § 1 k.p.k. Zatem nie zostały wskazane i nie zachodzą żadne okoliczności mogące wywołać w opinii publicznej przekonanie o braku warunków do bezstronnego rozpoznania sprawy przez Sąd właściwy. Dobro wymiaru sprawiedliwości, o którym mowa w art. 37 k.p.k., wymaga niezwłocznego rozpoznania sprawy zawisłej przed tym Sądem od ponad roku.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI