II KK 66/17

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej N.L. od wyroku Sądu Okręgowego w W., który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. uniewinniający W.L. od zarzutu popełnienia czynu z art. 207 § 1 k.k. (znęcanie). Kasacja zarzucała rażące naruszenie prawa procesowego, w tym art. 2 § 1 pkt 1 i 3 k.p.k., art. 352 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k., art. 167 k.p.k. i art. 192 § 2 k.p.k., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Wskazywano na zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodu z pełnej dokumentacji psychologicznej z Poradni Psychologicznej „K.” oraz z opinii biegłego psychologa, mającej ocenić podatność pokrzywdzonej na sugestie, zdolność do kłamstwa patologicznego, wpływ stosunku emocjonalnego na zeznania oraz wyjaśnić motywacje i postawę oskarżycielki posiłkowej. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. Stwierdził, że powtórzenie zarzutu apelacyjnego miało na celu podważenie oceny zeznań oskarżycielki posiłkowej, która została dokonana przez Sąd pierwszej instancji. Sąd Najwyższy uznał, że nie było podstaw do rozszerzenia postępowania dowodowego, a stwierdzenie potrzeby zasięgnięcia opinii psychologicznej nie mogło być determinowane samym faktem uczęszczania do poradni psychologicznej. Analiza zeznań N.L. wykazała niespójności i tendencyjność, co zostało zaakceptowane przez Sąd odwoławczy. Sąd Najwyższy podkreślił, że ocena wiarygodności zeznań należy do sądu orzekającego, a nie do sądu kasacyjnego, chyba że doszło do rażącego naruszenia prawa procesowego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku dowodu z medycyny sądowej, Sąd Najwyższy wskazał, że opinia lekarska została uwzględniona, a jej weryfikacja nie była możliwa. W konsekwencji, kasacja została oddalona, a oskarżycielka posiłkowa obciążona kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający