II KK 6/19

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego wniesioną na korzyść skazanego J. M. w sprawie o zniszczenie mienia. Skazany został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., polegającego na wycięciu drzew i spowodowaniu strat w wysokości 806,60 zł. Sąd pierwszej instancji skazał go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary, zobowiązując do naprawienia szkody. Sąd okręgowy częściowo zmienił wyrok, m.in. wydłużając okres próby. Kasacja zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k., polegające na wadliwej kontroli odwoławczej i zaakceptowaniu przypisania winy pomimo braku wymaganego wniosku o ściganie od wszystkich pokrzywdzonych, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną, stwierdzając wystąpienie wskazanej bezwzględnej przyczyny odwoławczej. Wskazał, że jedna z pokrzywdzonych, J. B., nie złożyła skutecznie wniosku o ściganie, a jej syn, który złożył zawiadomienie o przestępstwie, nie udokumentował swojego upoważnienia do zarządzania majątkiem. Sąd Najwyższy podkreślił, że wola ścigania musi być wyrażona wyraźnie, a osoba uprawniona powinna zostać pouczona o swoich prawach. Stwierdzono, że sądy obu instancji nie zajmowały się problemem wniosku o ściganie, mimo że art. 288 § 4 k.k. stanowi, iż ściganie tego przestępstwa następuje na wniosek pokrzywdzonego. W związku z tym, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym, w którym będzie możliwe usunięcie stwierdzonego uchybienia poprzez pouczenie pokrzywdzonej J. B. o jej prawie do złożenia wniosku o ściganie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający