II KK 579/22

Sąd Najwyższy rozpoznał kwestię dopuszczalności kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego P. Z. od wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Biłgoraju. Skazany został uznany za winnego czynów z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i art. 219 k.k., za co otrzymał karę łączną roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby. Obrońca w kasacji zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego, w tym art. 433 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 424 § 1 i 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k., a także naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w zakresie oceny materiału dowodowego, a także naruszenie art. 415 § 1 k.p.k. poprzez orzeczenie środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody z naruszeniem zakazu antykumulacyjnego, oraz niewłaściwe zastosowanie art. 286 § 1 k.k. Sąd Najwyższy, opierając się na art. 523 § 2 k.p.k., stwierdził, że kasacja jest niedopuszczalna, ponieważ skazanie nastąpiło na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, a w kasacji nie podniesiono zarzutów wskazujących na bezwzględne przyczyny odwoławcze. W związku z tym kasacja została pozostawiona bez rozpoznania, a koszty postępowania kasacyjnego obciążono skazanego.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający