II KK 548/23

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną na korzyść obwinionego W.S. od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego dla Warszawy – Mokotowa w Warszawie z dnia 2 lutego 2022 r. (sygn. akt XIV W 48/22). Obwiniony został uznany za winnego wykroczenia z art. 12 k.w. w zw. z art. 52 § 2 pkt 2 k.w., popełnionego w dniu 20 marca 2021 r. poprzez podżeganie innych osób do uczestnictwa oraz sam udział w zgromadzeniu bez zezwolenia. Sąd Rejonowy wymierzył mu karę grzywny w wysokości 300 złotych. Wyrok uprawomocnił się z dniem 3 marca 2022 r. Rzecznik Praw Obywatelskich złożył kasację, zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 52 § 2 pkt 2 k.w., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż czyn przypisany obwinionemu nie wyczerpywał znamion tego wykroczenia. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną. Wskazał, że przepis art. 52 § 2 pkt 2 k.w. penalizuje organizowanie, przewodniczenie zgromadzeniu bez wymaganego zawiadomienia lub zgromadzeniu zakazanemu. Natomiast opis czynu przypisanego W.S. dotyczył podżegania do uczestnictwa oraz samego uczestnictwa w zgromadzeniu, co nie wypełnia znamion tego wykroczenia. Sąd Najwyższy podkreślił, że nie można odpowiadać za podżeganie lub pomocnictwo do czynu, który nie jest zabroniony. W związku z tym Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok nakazowy i uniewinnił obwinionego od popełnienia przypisanego mu wykroczenia, kosztami procesu obciążając Skarb Państwa.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający