II KK 547/23

Sprawa dotyczyła kasacji wniesionej przez Naczelnika Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy uniewinniający P.O. od zarzutu popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 54 § 1 i 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. Oskarżonemu zarzucano uchylenie się od opodatkowania podatkiem akcyzowym od oleju napędowego grzewczego, czym naraził Skarb Państwa na uszczuplenie w kwocie 295 204,00 zł. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego zarzucił w kasacji rażącą obrazę przepisów prawa materialnego (art. 54 k.k.s., art. 4 § 2 k.k.s.) poprzez błędną wykładnię, wskazując na konieczność umyślności czynu i brak przyjęcia celowości działania oskarżonego. Podniesiono również zarzut naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. i art. 437 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych z przekroczeniem zasad swobodnej oceny dowodów. Sąd Najwyższy, rozpoznając sprawę na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. Podkreślono, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a jej rolą nie jest ponowna kontrola instancyjna ustaleń faktycznych. Sąd Najwyższy wskazał, że skarżący nie wykazał realności zarzucanych uchybień, a jego argumentacja zmierzała do kwestionowania oceny materiału dowodowego, co wykracza poza kognicję sądu kasacyjnego. Stwierdzono, że sąd odwoławczy nie czynił własnych ustaleń faktycznych, a zarzuty skarżącego dotyczyły czynności procesowych, których sąd ten nie podejmował. Sąd Najwyższy uznał, że nie wykazano naruszenia przez sąd odwoławczy obowiązków kontrolnych, a kontrola odwoławcza nie była niekompletna ani wadliwa. Podkreślono, że czyn z art. 54 k.k.s. może być popełniony umyślnie, ale jedynie z zamiarem bezpośrednim zabarwionym chęcią uchylenia się od opodatkowania, co jest kluczowe dla tego deliktu skarbowego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający