II KK 535/22

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Chełmie. Wyroki te dotyczyły umorzenia postępowania karnego wobec M. Ć. o czyny z art. 190 § 1 k.k. i art. 190a § 1 k.k. na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k. oraz zastosowania środków zabezpieczających w postaci terapii ambulatoryjnej i zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną, stwierdzając wystąpienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k. Podstawą tego rozstrzygnięcia był wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 sierpnia 2020 r. (K 46/15), który uznał za niezgodny z Konstytucją art. 374 § 1 zd. 1 w zw. z art. 380 i art. 354 pkt 2 k.p.k. w zakresie, w jakim nie przewiduje obowiązkowej obecności podejrzanego na rozprawie dotyczącej wniosku o umorzenie postępowania z powodu niepoczytalności i zastosowanie środków zabezpieczających. Sąd Najwyższy podkreślił, że środki zabezpieczające należą do reakcji karnoprawnej i wymagają szczególnych gwarancji, a osoba niepoczytalna może nie być w stanie właściwie ocenić znaczenia udziału w rozprawie. W niniejszej sprawie sąd rejonowy procedował pod nieobecność oskarżonego, którego stawiennictwo było obowiązkowe. Uchybienia tego nie dostrzegł sąd okręgowy. W związku z tym Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok oraz wyrok sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Chełmie do ponownego rozpoznania. Przy ponownym rozpoznaniu sąd ma zapewnić obecność oskarżonego, wysłuchać go, przeprowadzić postępowanie dowodowe, rozważyć aktualność opinii biegłych oraz ustalić, czy podejrzany jest leczony psychiatrycznie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający