II KK 522/25

Sąd Najwyższy rozpoznał kwestię dopuszczalności kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2025 r., sygn. akt II AKa 481/24. Wyrok ten zmieniał wyrok Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie z dnia 18 stycznia 2024 r., sygn. akt V K 109/23, w części dotyczącej skazanego R.M. Sąd Okręgowy pierwotnie skazał R.M. za zabójstwo (art. 148 § 1 k.k.) na karę 25 lat pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny, uwzględniając apelacje, zmienił wyrok, przyjmując, że czyn został popełniony w warunkach recydywy (art. 64 § 1 k.k.) i przekroczenia granic obrony koniecznej (art. 25 § 2 k.k.), a następnie wymierzył karę 15 lat pozbawienia wolności. Kasacja została wniesiona na niekorzyść skazanego R.M., zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego, w tym art. 7 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Sąd Najwyższy stwierdził jednak, że kasacja na niekorzyść skazanego jest niedopuszczalna z mocy ustawy (art. 523 § 3 k.p.k.), ponieważ nie dotyczy ona uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. ani nie została wniesiona przez podmioty wskazane w art. 521 k.p.k. W związku z tym, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k., art. 429 § 1 k.p.k. oraz art. 523 § 3 k.p.k., pozostawił kasację bez rozpoznania. Kosztami postępowania kasacyjnego obciążono oskarżycielkę posiłkową.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający