II KK 512/25

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego wniesioną na korzyść skazanego P.K. od wyroku Sądu Rejonowego Lublin-Wschód w Lublinie z dnia 8 października 2025 r., sygn. akt II K 2030/24. Sąd Rejonowy skazał oskarżonego za znęcanie się psychiczne i fizyczne nad matką, orzekając karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat. Dodatkowo, na podstawie art. 41a § 1 k.k., orzeczono środki karne w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną, zakazu zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 50 metrów oraz nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzoną. Kasacja zarzuciła rażące naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 43 § 1 k.k. w zw. z art. 41a § 1 k.k., polegające na braku wskazania okresów obowiązywania orzeczonych środków karnych, podczas gdy ustawa nakazuje orzekanie ich w latach. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną, podzielając stanowisko Prokuratora Generalnego. Stwierdzono, że Sąd Rejonowy dopuścił się rażącego naruszenia prawa materialnego, nie określając czasu obowiązywania zakazów i nakazu, co przekształciło je w środki bezterminowe. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej środków karnych i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność prawidłowego zastosowania przepisów prawa karnego materialnego.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający