II KK 490/24

Sąd Najwyższy2024-12-17
SNKarneśrodki zapobiegawczeŚrednianajwyższy
tymczasowe aresztowanieśrodek zapobiegawczySąd Najwyższykodeks postępowania karnegozbrodniakara pozbawienia wolnościprawomocność

Podsumowanie

Sąd Najwyższy zastosował tymczasowe aresztowanie wobec oskarżonego J.M. z uwagi na wysokie prawdopodobieństwo popełnienia zbrodni i orzeczoną nieprawomocnie wysoką karę pozbawienia wolności.

Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek o zastosowanie tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego J.M., któremu zarzucono popełnienie zbrodni z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. Sąd uznał, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo popełnienia zarzucanych czynów, co potwierdza nieprawomocny wyrok skazujący na karę łączną 10 lat pozbawienia wolności. Wobec tego, w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania i uniknięcia możliwości uniknięcia kary przez oskarżonego, Sąd Najwyższy zastosował tymczasowe aresztowanie na okres miesiąca.

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej, rozpoznając sprawę J.M. oskarżonego o czyny z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i inne, postanowił zastosować wobec niego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres miesiąca. Sąd uznał, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu czynów, w tym zbrodni z art. 156 § 1 pkt 2 k.k., co potwierdza nieprawomocny wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 23 października 2023 r. (sygn. akt XVIII K 50/23), którym J.M. został skazany na karę łączną 10 lat pozbawienia wolności. Sąd Najwyższy podkreślił, że uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego nie ma znaczenia dla oceny przesłanek tymczasowego aresztowania, gdyż podstawą uchylenia było uchybienie proceduralne. W ocenie Sądu, orzeczona nieprawomocnie kara łączna spełnia warunki z art. 258 § 2 k.p.k., co uzasadnia zastosowanie najsurowszego środka zapobiegawczego w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania i zapobieżenia uniknięciu kary przez oskarżonego. Sąd uznał również, że inne środki zapobiegawcze byłyby niewystarczające, a przesłanki z art. 259 k.p.k. nie zachodzą.

Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.

Sprawdź

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Tak, istnieją przesłanki do zastosowania tymczasowego aresztowania.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy uznał, że wysokie prawdopodobieństwo popełnienia zarzucanych czynów, potwierdzone nieprawomocnym wyrokiem skazującym na karę łączną 10 lat pozbawienia wolności, uzasadnia zastosowanie tymczasowego aresztowania w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania i zapobieżenia uniknięciu kary.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

zastosowanie tymczasowego aresztowania

Strony

NazwaTypRola
J.M.osoba_fizycznaoskarżony

Przepisy (8)

Główne

k.p.k. art. 538 § § 2

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 249 § § 1

Kodeks postępowania karnego

Określa ogólną przesłankę zastosowania środków zapobiegawczych - wysokie prawdopodobieństwo popełnienia przestępstwa.

k.p.k. art. 258 § § 2

Kodeks postępowania karnego

Określa przesłanki zastosowania tymczasowego aresztowania, w tym w przypadku orzeczenia kary pozbawienia wolności przekraczającej rok.

Pomocnicze

k.k. art. 156 § § 1 pkt 2

Kodeks karny

k.k. art. 156 § § 3

Kodeks karny

k.p.k. art. 439 § § 1 pkt 2

Kodeks postępowania karnego

Określa bezwzględne przyczyny odwoławcze, w tym niewłaściwą obsadę sądu.

k.p.k. art. 257 § § 1

Kodeks postępowania karnego

Określa, że inne środki zapobiegawcze mogą być niewystarczające.

k.p.k. art. 259

Kodeks postępowania karnego

Określa przesłanki odstąpienia od stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Wysokie prawdopodobieństwo popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu czynów, w tym zbrodni. Nieprawomocny wyrok skazujący na karę łączną 10 lat pozbawienia wolności spełnia warunki z art. 258 § 2 k.p.k. Konieczność zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania i zapobieżenia uniknięciu kary. Inne środki zapobiegawcze byłyby niewystarczające.

Godne uwagi sformułowania

nie budzi żadnych wątpliwości istnienie ogólnej przesłanki z art. 249 § 1 k.p.k. uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie [...] polegające na niewłaściwej obsadzie sądu drugiej instancji - uchybienie stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą nie ulega zatem wątpliwości, że nieprawomocnie orzeczona wobec oskarżonego kara łączna spełnia warunki wskazane w art. 258 § 2 k.p.k. zastosowanie innego niż tymczasowe aresztowanie środka zapobiegawczego byłoby niewystarczające w rozumieniu art. 257 § 1 k.p.k.

Skład orzekający

Jarosław Matras

przewodniczący-sprawozdawca

Andrzej Stępka

członek

Eugeniusz Wildowicz

członek

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Uzasadnienie stosowania tymczasowego aresztowania w przypadku popełnienia zbrodni i orzeczenia wysokiej kary pozbawienia wolności, a także interpretacja wpływu uchylenia wyroku z przyczyn proceduralnych na ocenę przesłanek środków zapobiegawczych."

Ograniczenia: Dotyczy konkretnej sytuacji procesowej i faktycznej; nie stanowi przełomu w orzecznictwie.

Wartość merytoryczna

Ocena: 5/10

Sprawa dotyczy zastosowania tymczasowego aresztowania, co jest istotne z punktu widzenia praktyki prawniczej. Interpretacja wpływu uchylenia wyroku z przyczyn proceduralnych na ocenę środków zapobiegawczych jest również wartościowa.

Sąd Najwyższy: Tymczasowe aresztowanie dla oskarżonego o zbrodnię z karą 10 lat pozbawienia wolności.

Sektor

inne

Agent AI dla prawników

Masz pytanie dotyczące tej sprawy?

Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.

Wyszukiwanie w 1,4 mln orzeczeń SN, NSA i sądów powszechnych
Dogłębna analiza z powołaniem na źródła
Zadawaj pytania uzupełniające — jak rozmowa z ekspertem

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

SN
II KK 490/24
POSTANOWIENIE
Dnia 17 grudnia 2024 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Matras (przewodniczący, sprawozdawca)
‎
SSN Andrzej Stępka
‎
SSN Eugeniusz Wildowicz
Protokolant Dorota Szczerbiak
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu w dniu 17 grudnia 2024 r.
sprawy
J.M.
oskarżonego o czyn z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i in.
w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania
na podstawie art. 538 § 2 k.p.k. w zw. z art. 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 258 § 2 k.p.k.
postanowił
zastosować wobec oskarżonego J.M., s. T. ur. […] grudnia 1973 r. w W., środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres miesiąca, tj. od dnia 17 grudnia 2024 r. godz. 9
50
do dnia 16 stycznia 2025 r. godz. 9
50
.
Andrzej Stępka      Jarosław Matras     Eugeniusz Wildowicz
UZASADNIENIE
W ocenie Sądu Najwyższego nie budzi żadnych wątpliwości istnienie ogólnej przesłanki z art. 249 § 1 k.p.k. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje na duże prawdopodobieństwo popełnienia przez J. M. zarzucanych mu czynów, w tym jednego z nich stanowiącego zbrodnię z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 156 § 3 k.k.
Wydanie wyroku skazującego w pierwszej instancji i uznanie oskarżonego za winnego zarzucanych mu czynów uprawdopodobnia jego sprawstwo w bardzo wysokim stopniu, co spełnia warunek  z art. 249 § 1 k.p.k. Nie ma tu znaczenia fakt uchylenia wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie, skoro podstawą tego rozstrzygnięcia było uchybienie polegające na niewłaściwej obsadzie sądu drugiej instancji - uchybienie stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
Trzeba mieć na względzie, że nieprawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 23 października 2023 r., sygn. akt XVIII K 50/23 J. M. został skazany za popełnienie zarzucanych mu przestępstw odpowiednio na kary 9 lat pozbawienia wolności oraz dwukrotnie kary roku pozbawienia wolności, które to kary połączono i wymierzono mu karę łączną 10 lat pozbawienia wolności. Nie ulega zatem wątpliwości, że nieprawomocnie orzeczona wobec oskarżonego kara łączna spełnia warunki wskazane w art. 258 § 2 k.p.k., co rodzi konieczność zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania najsurowszym środkiem zapobiegawczym w celu wyeliminowania możliwości podejmowania przez oskarżonego bezprawnych działań zmierzających do jej (kary) uniknięcia. Z tego też powodu zastosowanie innego niż tymczasowe aresztowanie środka zapobiegawczego byłoby niewystarczające w rozumieniu art. 257 § 1 k.p.k. W ocenie Sądu Najwyższego w przedmiotowej sprawie nie występują przesłanki z art. 259 k.p.k., które uzasadniałyby konieczność odstąpienia od stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego.
Z tych przyczyn orzec należało jak wyżej.
Andrzej Stępka      Jarosław Matras     Eugeniusz Wildowicz
[WB]
r.g.

Nie znalazłeś odpowiedzi?

Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.

Rozpocznij analizę