II KK 488/24

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego R.K., który został skazany za czyny z art. 190a § 1 k.k. (stalking) i art. 244 k.k. (naruszenie zakazu zbliżania się). Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim, który skazał oskarżonego za uporczywe nękanie i naruszenie zakazu, został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Siedlcach. Obrońca w kasacji zarzucił rażącą obrazę przepisów prawa, w tym art. 398 § 1 k.p.k. w zw. z art. 399 § 1 k.p.k. w zakresie zmiany granic czasowych czynu przypisanego wyrokiem, co miało naruszać zasadę skargowości i prawo do obrony. Podniesiono również zarzut naruszenia art. 47b § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych poprzez zmianę składu sądu odwoławczego tuż przed rozpoznaniem sprawy. Sąd Najwyższy uznał oba zarzuty za oczywiście bezzasadne. W odniesieniu do pierwszego zarzutu, Sąd Najwyższy powołał się na utrwalony pogląd, że sąd ma prawo modyfikować ramy czasowe popełnienia przestępstwa do daty wyroku sądu pierwszej instancji, a przepis art. 399 § 1 k.p.k. nie nakłada obowiązku uprzedzenia o zmianie opisu czynu, gdy nie zachodzi zmiana kwalifikacji prawnej. W kwestii zmiany składu sądu, Sąd Najwyższy wskazał, że nastąpiła ona z uwagi na przeszkody o charakterze nagłym (art. 47b § 2 u.s.p.), a obrońca został o tym poinformowany i nie zgłosił zastrzeżeń. Ponadto, Sąd Najwyższy wykazał, że sędzia, która wstąpiła do składu, miała możliwość zapoznania się z aktami sprawy i podejmowała wcześniej czynności w tej sprawie. W konsekwencji, kasacja została oddalona, a skazany obciążony kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający