II KK 480/24
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWyrokiem Sądu Rejonowego w Opolu Lubelskim z dnia 21 marca 2024 r. D.S. został uznany za winnego popełnienia czynów z art. 202 § 3 k.k. i art. 202 § 4a k.k., za które wymierzono mu kary pozbawienia wolności, z zastosowaniem warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej. Wyrok ten uprawomocnił się. Prokurator Generalny wniósł kasację na niekorzyść skazanego, zarzucając sądowi pierwszej instancji rażące naruszenie prawa materialnego poprzez zaniechanie orzeczenia obligatoryjnego środka karnego w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi. Sąd Najwyższy, rozpoznając kasację, stwierdził, że przepis art. 41 § 1a k.k. nakłada na sąd obowiązek orzeczenia takiego zakazu w razie skazania za przestępstwa przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego. Niewywiązanie się z tego obowiązku miało istotny wpływ na treść wyroku, ponieważ skazany nie został ograniczony w możliwości podjęcia działalności z kontaktem z małoletnimi. Zmiany legislacyjne w tym przepisie nie wpłynęły na obligatoryjność orzekania zakazu. W związku z tym, Sąd Najwyższy uwzględnił kasację, uchylił wyrok w zaskarżonej części i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja obligatoryjności orzekania środka karnego z art. 41 § 1a k.k. w przypadku skazań za przestępstwa przeciwko małoletnim.
Dotyczy stanu prawnego obowiązującego w czasie popełnienia czynów oraz interpretacji przepisów dotyczących środków karnych.
Zagadnienia prawne (1)
Czy zaniechanie orzeczenia obligatoryjnego środka karnego w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi, w sytuacji skazania za przestępstwa przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego, stanowi rażące naruszenie prawa materialnego mające wpływ na treść wyroku?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, zaniechanie orzeczenia obligatoryjnego środka karnego w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi, w sytuacji skazania za przestępstwa przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego, stanowi rażące naruszenie prawa materialnego mające wpływ na treść wyroku.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy podkreślił, że przepis art. 41 § 1a k.k. nakłada na sąd obowiązek orzeczenia zakazu zajmowania stanowisk związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi w razie skazania za przestępstwa przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego. Niewywiązanie się z tego obowiązku jest istotnym naruszeniem prawa.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| D.S. | osoba_fizyczna | skazany |
| Prokurator Generalny | organ_państwowy | skarżący |
Przepisy (6)
Główne
k.k. art. 202 § § 3
Kodeks karny
k.k. art. 202 § § 4a
Kodeks karny
k.k. art. 41 § § 1a
Kodeks karny
Sąd orzeka zakaz zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi na czas określony lub dożywotnio w razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego. Orzeczenie tego środka karnego jest obligatoryjne.
k.k. art. 41 § § 1a pkt 2
Kodeks karny
Obowiązuje po 30 września 2023 r. i nadal nakłada obligatoryjny zakaz w przypadku skazania za przestępstwa przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego.
Pomocnicze
k.k. art. 90 § § 2
Kodeks karny
Dotyczy orzekania łącznego środka karnego.
k.p.k. art. 535 § § 5
Kodeks postępowania karnego
Umożliwia rozpoznanie kasacji na posiedzeniu w trybie uproszczonym.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zaniechanie orzeczenia obligatoryjnego środka karnego w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi, mimo skazania za przestępstwa przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego, stanowi rażące naruszenie prawa materialnego. • Przepis art. 41 § 1a k.k. nakłada na sąd obowiązek orzeczenia wskazanego środka karnego, niezależnie od tego, czy sprawca uprzednio zajmował tego rodzaju stanowisko lub wykonywał zawód.
Godne uwagi sformułowania
orzeczenie przez sąd wskazanego środka karnego jest obligatoryjne • niewywiązanie się przez sąd z tego obowiązku miało istotny wpływ na treść wyroku • skazany z nieuprawnioną korzyścią nie został ograniczony w możliwości podjęcia szeroko pojętej działalności, w której miałby nieograniczony kontakt z małoletnimi
Skład orzekający
Marek Pietruszyński
przewodniczący-sprawozdawca
Tomasz Artymiuk
członek
Jacek Błaszczyk
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja obligatoryjności orzekania środka karnego z art. 41 § 1a k.k. w przypadku skazań za przestępstwa przeciwko małoletnim."
Ograniczenia: Dotyczy stanu prawnego obowiązującego w czasie popełnienia czynów oraz interpretacji przepisów dotyczących środków karnych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu ochrony małoletnich i prawidłowego stosowania środków karnych przez sądy, co jest istotne dla prawników i społeczeństwa.
“Sąd Najwyższy przypomina: zakaz pracy z dziećmi po skazaniu za przestępstwa seksualne jest obligatoryjny!”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.