II KK 44/24

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego T. R., który został skazany za czyn z art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 77 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i art. 9 § 3 k.k.s. Kasacja dotyczyła wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy. Głównym zarzutem podniesionym w kasacji była bezwzględna przesłanka odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, wynikająca z rzekomo nienależytej obsady sądu pierwszej instancji. Skarżący argumentował, że orzekała osoba powołana na urząd asesora na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r., co miało prowadzić do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności sądu. Sąd Najwyższy, rozpoznając sprawę na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. Sąd Najwyższy powołał się na uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP 2/22, wskazując, że test niezawisłości i bezstronności dotyczy osób powołanych na urzędy sędziowskie, a nie asesorów. W przypadku asesorów, ich przydatność zawodowa jest weryfikowana poprzez aplikację, egzamin sędziowski i asesurę, co pozwala zakładać, że otrzymaliby nominację niezależnie od kształtu KRS. Sąd Najwyższy odniósł się również do zarzutu dotyczącego prowadzenia postępowania pod nieobecność skazanego, wskazując, że odbywało się ono początkowo w trybie art. 175 k.k.s. z powodu niemożności ustalenia miejsca pobytu, a skazany był reprezentowany przez obrońcę i ostatecznie stawił się osobiście na rozprawie. Sąd Najwyższy uznał, że te okoliczności nie są związane z procesem powołania asesora ani z oceną jego niezawisłości i bezstronności. W konsekwencji, kasacja została oddalona, a skazany obciążony kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający